घरटे..

झोपाळ्याची जुनीच करकर
सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी..
त्यामागूनी सूरांत होतसे
तिन्हीसांजेची शुभंकरोती..

त्या मायेच्या आठवणीने
उर दाटून येई कोण..
घरट्यावरूनी त्या माझ्या
उतरून टाकेन लिंबलोण...

वा! वा! अतिशय सुरेख कविता...

जियो..

आपला,
(हळवा) तात्या.

खूपच छान कविता.

त्या मायेच्या आठवणीने
उर दाटून येई कोण..
घरट्यावरूनी त्या माझ्या
उतरून टाकेन लिंबलोण...

ही सुन्दर कल्पना.

"कधी न वाटे मला एकटे
घर ते माझे सखा सोबती..
कितिक गुपिते दोघांमधली
जपून त्याने ठेवली होती...

जग ते होते छोटेसे पण
आनंदाचे जीणे होते..
प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण
घर ते आमचे गाणे होते.."

या ओळी विशेष आवडल्या.

-पुष्कर

नमस्कार प्राजुताई,

अतिशय सुंदर कविता. मनापासुन आवडली.
--विजय

छानच कविता आहे. माहेरची खूप आठवण झाली.

वा वा,

प्राजुताई,

कविता चांगली आहे. आवडली. अभिनंदन.

आपला,
(वाचक) धोंडोपंत

आम्हाला येथे भेट द्या http://dhondopant.blogspot.com

जग ते होते छोटेसे पण
आनंदाचे जीणे होते..
प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण
घर ते आमचे गाणे होते..

मस्त आहे...

कविता सुरेख आहे प्राजु...
>> झोपाळ्याची जुनीच करकर
सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी..
त्यामागूनी सूरांत होतसे
तिन्हीसांजेची शुभंकरोती..

एकेक पायरी यशाची ती
चढले ज्याच्या बळावरी..
घर ते माझे उभे पाठीशी
उनपाऊस घेत शिरी..
>>
व.पुं.नी लिहिलंय तसं 'The more you write personal, the more it becomes universal' !

भावूक केले हो कवितेनी...
सुरेख आहे कविता..

आपला हृषी !!

>>>"कधी न वाटे मला एकटे
घर ते माझे सखा सोबती..
कितिक गुपिते दोघांमधली
जपून त्याने ठेवली होती...

या ओळी खूपच आवडल्या.
मला तुमच्या सगळ्याच कविता खूप आवडतात

अवांतर: >>>.तुझे कारणी देव माझा पडावा
या ऐवजी तुझे कारणी देह माझा पडावा असे हवे होते

जपत किनारा शीड सोडणे - नामंजूर!
अन वार्‍याची वाट पहाणे - नामंजूर!
मी ठरवावी दिशा वाहत्या पाण्याची
येईल त्या लाटेवर डुलणे - नामंजूर!

कविता चांगली आहे.

कधी न वाटे मला एकटे
घर ते माझे सखा सोबती..
कितिक गुपिते दोघांमधली
जपून त्याने ठेवली होती...

सुंदर ओळी... सुरेख आहे कविता..

नादमय ओळी...

झोपाळ्याची जुनीच करकर
सवे चिऊकाऊच्या गोष्टी..
त्यामागूनी सूरांत होतसे
तिन्हीसांजेची शुभंकरोती..

आमच्याकडे झोपाळा नव्हता पण माझे आजोबा आरामखुर्चीत बसून रामरक्षा आणि व्यंकटेशस्तोत्र म्हणायचे त्याची आठवण झाली.

सुंदर कविता...
जग ते होते छोटेसे पण
आनंदाचे जीणे होते..
प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण
घर ते आमचे गाणे होते..
ये लयं आवड्या... :)

मदनबाण.....

Stride 2009 :---
http://www.southasiaanalysis.org/%5Cpapers34%5Cpaper3354.html

आवडली.

मिपाकरांशी माझी ही पहीलीच भेट...
जग ते होते छोटेसे पण
आनंदाचे जीणे होते..
प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण
घर ते आमचे गाणे होते..

त्या मायेच्या आठवणीने
उर दाटून येई कोण..
घरट्यावरूनी त्या माझ्या
उतरून टाकेन लिंबलोण...
खूपच सुंदर.....
रोजच वाचुया, लिहुया, भेटुया याच जागी.....
माझी मराठी बडोद्याची असून चूकून झालेल्या चूकींबद्दल
क्षमस्व....
आपला
'संतोष' एकांडे

प्राजक्त, तुळस, कदंब अंगणी
वेल जुईची बहरली होती..
सैरवैर त्या अंगणी माझी
इवली पाऊले नाचली होती..

जग ते होते छोटेसे पण
आनंदाचे जीणे होते..
प्रत्येकाचा सूर वेगळा पण
घर ते आमचे गाणे होते..

सुंदर....माझं जुनं घर आठवलं...

दिपाली :)

घराचं जितंजागतं चित्र उभं केलंस आणि आठवणींनी डोळ्यात पाणी आणलंस.
आपला,
(हळवा) प्रशांत
---------
मी 'देव'प्रुफ कवितासुद्धा करतो. :? :)
माझा ब्लॉग - लेखणीतली शाई