मोकलाया दाहि दिश्या

लै लै लै हासलो राव आज...

कवटी

=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =))

पोटदुखी हसणे काय असते ते समजले.... ३ तास वाच?हसतोय ही कविता!

सतिसराव, अस्शिच मद्दत कर रे बाबा तुझ्या काकांची. काकआ, तमुचई कवईता अवडलइ!
अजुन लिवा...खुर्पया, रोज एक तरि लिवा.

शावस घेत्तो मोकले की मी अत्ता निविरुत आहे

शावस हे मी चुकुन शवास असे वच्ले.
मोकले हा धाय मोकलुन रडणे अशापैकी शब्द आहे
घेत्तो ,अत्ता ??
निविरुत = याच्या उलट अनावृत्त हा शब्द आहे?

हसून हसून जीवच फक्त जाणे बाकी आहे आता...
बाकी मृगनयनीला... रसपूर्ण विवेचनाबद्द्ल साष्टांग... नाहीतरी गडबडा लोळतेच आहे.. फक्त हातच जोडावे लागतील इतकंच!!!! =))

मस्त कलंदर..
नीट आवरलेलं घर ही घरचा संगणक बंद पडल्याची खूण आहे!!!!

=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =))

अप्रतिम कविता ;)

"अव्हेरले ते सौख्य मी की नोकरीचे पाश होते"

ही एक ओळ प्रमाण भाषेत लिहील्यामुळे एकूण कृतीच्या मुग्ध परिणामास थोडी बाधा आल्यासारखं वाटलं आणि बंडखोर टंककाने चुकुन का होईना पण प्रस्थापितांसमोर मान तुकवल्याचे दु:खही झाले.
तरीही मराठी मरगळलेल्या काव्यप्रांगणात क्रांतीसूर्य आणणारी कृती* असेच मी याचं वर्णन करेन.

*:कविता हा प्रस्थापित शब्द वापरून मी या अद्भुत प्रकाराचा अपमान करू शकत नाही. तेवढा समर्थ आणि तरीही चारचौघात उच्चारण्यासारखा शब्द सापडेपर्यंत कृती असेच म्हणतो.

कसे काय लोकांना असे जमते ..
जबरीच आहे

निसतेले सुर ओन्जलितुन ते मल कुन्वित आहे

उतुन्ग लाता रानवारा देती मज ही आमन्त्रने

आता न मी बन्दा कुनाचा मज मोकल्या दाही दिशा

हा धागा आज पहिल्यांदा वाचून हसून पुरेवाट झाली ..
मराठी पाउल पढते पुढे कार्यक्रमात सादर केली तर अख्खा महाराष्ट्र कोसळेल :)

चुकवु नये असं काही! हसुन हसुन मरणार होतो साला.. !
-
इंट्या.

माशॅ यांचे जाहीर आभार हा अतिशय सुंदर धागा वर काढल्याबद्दल.

ठो$ ठो$ ठो$

=)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =)) =))

हे पण पहा.

जर मिपाची टंकन सोय वापरली कि असेच शब्द उमटतात. मी अजूनही इसकाळ वरूनच टाईप करून इथे चिकटवतो.(पूर्वीपेक्षा आता बरेच शब्द व्यवस्थित टाईप करता येतात-मिपाची टंकन सोय.)

खालचे लिहिलेले मिपावापरून आलेले. कदाचित मला मिपाची टंकन सोय वापरता येत नाही.

जर मिपचि तन्कन सोय वपरलि कि असेच शब्द उमत्तत.मि अजुनहि एसकल वरुन तैप करुन एथे चिकतवतो.

सॉलिड आहे हे टंकलेखन :) आरओअफएल..........

=)) =)) =))
खल्लास........ जागीच......

भावश्या.

जेवायला या सगळे १३ दिवसांनी.....

धागा कर्ते ना लक्ष तर प्रतिसादकांना सहस्त्र धन्यवाद :)

का या कवितेत वल्लींनी या कवितेचा दुवा दिला तर म्हटलं आता या धाग्याला वर आणायचं सत्कार्य आपणच करावं. तेवढंच चार लोकांच्या आयुष्यात हास्य निर्माण होईल.

आई ग्गं! आली का कविता परत वर!
=))

आज्च्या समद्या सुदल्येख्नानी ह्सुन ह-सुन्न मरन येणार हे नक्की... मि.पा.वर आज हास्यमृत्यूदिन जाहीर करावा अशी मी संपादकांस णम्र इनंती करीत हाये....

या घडलेल्या इतिहासात प्रतिसादक म्हणून का होईना माझाही हातभार होता हे मी माझे भाग्य समजतो

या "एकमेवाद्वितीय कवितेला संस्थळाने धोरणात किंवा वर असलेल्या विविध कार्यक्रमाची माहिती असलेल्या पट्टीत कायमस्वरूपी मानाचे स्थान द्यावे" असा ठराव मी मांडत आहे. किंबहुना सदस्यत्व घेतलेल्या प्रत्येक सदस्याला इंडक्शन म्हणून प्रथम ग्रासे हि कविताच वाचल्याखेरीज दुसरे काही पाहता येणार नाही याची सोय/बंधन करावे.

मि शुध्द लिहिते.....आता मला अनि पियुशाला कोनि काय बोलायच नाय.कलल!

त्या सतिशला शोधा रे एकदा! इतिहास घडवून गायब झाला! ;)

हसावेसे वाटले......म्हणुन ही कविता वर आणत आहे.

सूद्दलेकनाची ही परमावदी पगून कळायचं बंद झालं बॉ!!!

काहि धागे चिर तरुण असतात..त्या पैकी हा ..कधिहि वाचा..मजा येते..सलाम कविला

कमाल!

_/\_

सध्या हे सतिश भाऊ कुठे असतात?
काही प्रतिक्रिया,धागे बघायला मिळत नाहीत यांचे.

रखरखित आयुष्यात असे सुखाचे क्षण विरळाच...

भर्उद्या = भरुद्या की भर उद्या की भरवुद्या ?

सध्याच्या, मराठी ही अभिजात भाषा आहे, ह्या चर्चेच्या पार्श्वभूमीवर, सदर कविता वर काढणे हे अत्यावश्यक होते!

हे सतिश महोदय कुठे भेटतील?

साला, ह्या कवितेचा रेकॉर्ड मोडणं अशक्य आहे.. एक कविता टायपून मिपावर अमर झालेत की स्तिशरव..

अरे देवा!!! प्रतिक्रिया द्यायला पण ३ तास लागले. पोट दुखलं हसून हसून :D. भरपूर धन्यवाद ज्याने कोणी हा धागा वर काढला त्याला.

पाणी पाणी पाणी द्य कुणी हसुन हसुन जीव गेला.

हा स्ट्रेसबस्टर धागा कोणी संपादक पुनरूज्जीवीत करणार का?

अरे माझी लाडकी कविता :(

गायबली कशी :(

ह्या कवितेची एक आठवण म्हणजे .पर्‍याने मला मिपावर आल्या आल्या हि कविता 'गिफ्ट'केली होती ;)
( मिपावरचं मला मिळालेलं पैलंवैलं गिफ्ट :( :-/ )
=))

हीच खरी शुद्ध भाषा! तुम्ही लिहिता ती पुण्या-मुंबईची काय मराठी आहे ? असुद कुतले ?

हलवले ते गवत लेका
गवत लेका हलवले का ?

कं जाला कं ह्या कवतेला.
फिरुनशिनी वर आयली.

हलूच ते धग चुम्बनि जाती फुलाचे तातवे

मजि मति कुंथित जालि हे वाच्ताना.

आकाश झाले ठेंगणे अन चांदण्या झुकल्या जराश्या
आता न मी बंदा कुणाचा मज मोकळ्या दाही दिशा

-दिलीप बिरुटे

द्वोले भरुन आले...

तात्या मल वचव

इंचिंचाणे हा दागा वर सरक्तान्ना बगून लै भारि वात्लं.

सतिशभौंना णम्र इनम्ती, अन्कि असच लेक्कन करा..!

पुन्हा वचुन मन र्फ्रेश जलं..
कं लिव्लंय
कं लिव्लंय

पुन एकद स्तिश्भौंचे अभर मनुन मि हि कविता वर काड्तो.

एकदम फ्रेश वाटल कविता वाचुन.

अग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्गाग्ग्ग्ग्ग्ग्ग्ग.... साफ वारलो.....
ऑफिसात सगळे विचित्र नजरेने बघतायत माझ्याकडे... :)

पुन्ह्यांदा एक्वार लै लै हाभार सतीस रावो.. ह.ह.मेले...
:)) :)) :)) :))
हसय्च व्ह्तं म्हुन दागा वर कादला..

१५०.
उच्च साहित्यमूल्य असलेल्या कोणत्याही कलाकृतीला लोक नेहमीच भरभरुन प्रतिसाद देतात हे पुन्हा एकदा दिसून आलेलं आहे. आज मोकलाया दाहि दिश्या ने ही जी मजल गाठली आहे ते पाहता कविवर्यांपेक्षा हे नितांतसुंदर साहित्यपुष्प श्रोत्यांपर्यंत पोचवणार्‍या टंकनिक (आधी लिहीलेलं टंचनिका खोडून) आदरणीय सतिश ह्यांचे पुनश्च एकवार आभार.
मोकलाया ची अशीच उत्तरोत्तर प्रगती होत राहीलच हे सांगायला कुणा भविष्यवेत्त्याची, नाडीवाल्याची गरज नाही.
पुन्हा एकदा हार्दिक शुभेच्छा.
- प्यार्वीण दवणे.

म. टा. च्या इन्टरनेट आवृत्तीतील प्रतिसाद बहुतेक वेळा याच भाषेत असतात.
उदा :यात पोलीसान्चा दोष नही आहे. पोलिसांना स्वायत्तता द्या. सरकारचा होनारा हस्तक्षेप ताम्बवलयावर मग बाघा कसे सगळे सुतसरखे सरळ होतात ते.

लिहिले आहे..

@एकु द्या मज बासरि त्य्य बाबुन्च्या बेतातु नी>>>

पुन्हा एकदा वाचून पुन्हा एकदा हसून मरायला झालेय! :D

परत एकदा =)) =)) =)) =)) =))

अरे माझे आधी दिलेले प्रतिसाद कुठे गेले??
(जेव्हा कविता आली होती तेव्हा, आम्ही घातलेला दंगा तर गेलाच आहे, दिसत नाही आहेत प्रतिसाद :( मी वरील कविता पुर्ण उलटी लिहली होती तो प्रतिसाद पण गायब आहे :( :( :( )

बगळे लागलेत या धाग्याला... =))

ही कविता फिरून फिरून बरीच वर्षे वर येते आहे...इ मेलच्या माध्यमातूनही बरीच फिरली आहे. सुरूवातीला वाचली तेंव्हा माझंही क्षणैक मनोरंजन झालं होतं हेही आठवतं आहे. पण आता आज पुन्हा एकदा वाचल्यावर थोडा इतिहास आठवला; माझ्या आठवणीप्रमाणे, कुणा 'सुरेशचंद्र जोशीं'च्या 'सतीश' नामक [डोंबिवलीस्थित?] पुतण्याने ही कविता २८/२/२००९ रोजी मिपावर टाकली, खाली (बहुधा) जोशींचा मोबाईल क्रमांकही दिला, जेणेकरून कवितेचं कौतुक त्यांच्यापर्यंत पोहोचावं. पण 'सतीश' यांनी कविता सादर करतांना केलेल्या शुद्धलेखनातील (अक्षम्य) चुकांमुळे ही कविता कमालीची बदनाम झालीये. (बहुधा जोशींनी मोबाईल नंबर बदलला असणार!)

पण मी मूळ कविता 'जशी जोशींना अभिप्रेत असावी तशी' खाली देतो आहे. आयुष्यभर नावडत्या नोकरीचं जोखड वागवून निवृत्त झालेल्या आणि आता थोडंसं निसर्गाशी एकरूप होऊन जगण्याची आकांक्षा ठेवणार्‍या एका वृद्ध कर्मचार्‍याची ही कविता खरंच इतकी चेष्टा करण्यासारखी आहे का?

निसटलेले सूर ओंजळीतून ते मला खुणवीत आहे
श्वास घेतो मोकळे की मी आता निवृत्त आहे

ऐकू द्या मज बासरी त्या बांबूच्या वेतांतुनी
मृद्गंद्ध मोहक एकदा भरवू द्या मला श्वासातुनी

रात्रीच्या तिमिरात होती ढाळली जी आसवे
दवबिंदू होउन भेटली मज उमलत्या पुष्पांसवे

पाना-फुलांतुन, निर्झरातून सृष्टीची ही स्पंदने
उत्तुंग लता, रानवारा देती मज आमंत्रणे

हळूच ते ढग चुंबूनी जाती फुलांचे ताटवे
ओठ ओल्या पाकळ्यांचे धुंद होउन थरथरावे

अव्हेरले ते सौख्य मी की नोकरीचे पाश होते
क्षितिजासही माझ्या मनाचे कवडसे ठाउक होते

नियम आणि अनुशासनाच्या चौकटीतून मुक्त झालो
सोहळे ऋतुंचे बघाया हा पहा मी चाललो

आकाश झाले ठेंगणे अन् चांदण्या झुकल्या जराश्या
आता न मी बंदा कुणाचा मज मोकळ्या दाही दिशा

- कवि सुरेशचंद्र जोशी

खरंय! जोश्यांची निवृत्तीनंतरची ही कदाचित पहिली-वहिली कविता त्यांची अखेरची ठरली असेल!

मला नाही वाटत त्यांनी (निदान खर्‍या नावाने) पुन्हा कुठे कविता प्रकाशनाचं धाडस केलं असेल! :-)

हसून हसून near death experience कायमचा मिळतोय इथे.

मुल क्विता चान अहे हे त्र्र खरेछ, पन आमला ति इते जश्यी वाचय्ला मिलालि,तच्शिच ज्यास्त अवल्ली.
अछा आखिण क्विता लिहा नागडे जि.