पत्ते!

वाटा हसत हसत, पत्ते पिसून बावन्न
येवो फलतू का पाने, होऊ नका कधी खिन्न

पाने येणे हे प्रारब्ध, खेळा यत्न कौशल्याने
जन्मा कोठेही कसेही, उंच व्हा कर्तृत्वाने

कुणी राजा कुणी राणी, कुणी जाहला गुलाम
हुकुमाच्या दुरीलाही, एक्का करीतो सलाम

सारे नाहीत बदाम, काही काळे किलवर
झाले चौकट हुजूर, आणि इस्पिक मजूर

खेळताना एका हाती, सारे एकत्र नांदती
चातुर्वर्ण्याची चौकट, किती सहज मोडिती

त्रेपन्नावा दूर राहे, शांत एकला जोकर
खेळ ब्रह्मांडाचा बघे, तटस्थ तो सूत्रधार

हात करूनिया सारे, डाव शेवटी जिंकिला
सारा जन्म हसण्यात आणि पिसण्यात गेला

भल्याभल्यांना जगती, जादू पत्त्यांची कळेना
आपुलाच रे अखेरी, त्यांना पत्ता सापडेना

--अशोक गोडबोले, पनवेल.