विरंगुळा

(होळीचे औचित्य साधून,मिपावरील एक नव कवी तुषार शिंतोडे ह्यांची एक ज्वलंत कविता (म्हणजे ज्वलंत प्रतिसाद मिळवणारी कविता ) फॉलो करण्याचा एक प्रयत्न. ह्या प्रयत्नांमागे कुणालाही दुखावण्याचा किंवा सुखावण्याचा कुठलाही अंत्यस्थ (का अस्वस्थ) हेतू नाही. कृपया हलक्याने घ्यावे.

अर्पिलास जरी तुझा अकल्पित कहर मला तू, रिती तरीही निबंद प्रतिभा माझी राहिली कशी? टंकताना प्रतिसादाचे नव्हते भान मजला, आता हे अवैचारीक प्रतिसाद राहू दे तुझ्याचपाशी! कुपितले, खिशातले लेख आगळे कसे , कधी अन कुणी टंकले, कुणास ठावे? खरडीखरडींवरी आवाहनाच्या कळ्या ठेवुनी, उडून गेले ते वैचारीक समुपदेशनवाले उधळलीस तू विडंबने माझ्या भग्न मनावर तुरट कडवट नासक्या शेंगदाण्याची काय करू मी?

सगळं डोकं गरगरतय विचित्र वाटतयं मळमळतय असलं विचित्र फिलिंग वाटतयं काल पिलेली बाहेर येऊ असं विचारतेय वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये खुप अस्वस्थ वाटतयं सगळे जवळ असूनसुध्दा उतारा देणारा एकपण नाही असं वाटतयं काल रात्री राहिला अर्धा पॅग तो अर्ध्यावर सोडून दिला वाटतयं 'वॅट ६९' कालचा ब्रान्ड आपला नव्हंताच असं वाटतयं आताशा सकाळ सकाळी खूप मळमळतयं कसं सगळे विचित्र विचित्र वाटतय समोर पडलेला तो अर्धा पॅगचा उतारा दिसतोयं जरा घटकाभर डोकं दाबणारी कोणी लाभणारच नाही वाटतयं आताशा अवस्थेमध्ये लिंबू पाणी देणारं कोणीच नाही असं वाटतयं लोक म्हणतात कशाला येवढा पितो कशाला डोकं हँग होव्हर मध्ये झुलेतयं पण सप्तर॑गी ही दुनि

प्रेरणा: चैत्रालीताईंची सुंदर कविता आताशा जीवनात. आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ बनवत असताना बनवलेलं संपणारच नाही वाटतंय। तेच जेवताना मात्र "किती पटकन संपतंय" असं वाटतंय॥ आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ ज्याच्यासाठी बनवायला घेतलं तोच फोनवर बोलत बसला। "दुर्दैव त्याचं, पुरणपोळी माझ्यासाठीच आहे" असं वाटतंय॥ आजच्या जेवणानंतर खूप अस्वस्थ वाटतंय। सगळं जेवल्यानंतरसुद्धा खायचं राहिल्यासारखं वाटतंय॥ समोर ठेवलेल्या डब्यातलं किलोभर तूप दिसतंय

नक्कीच काल काहीतरी चुकलय काज कशानं हे अंग दुखतय आज ? कधी नाही त्या सुचल्या दोनच ओळी दंगा घातला भलत्याच वेळी अनावर नशा रात्रीची व ती खेळी खेळातील ते वेडे सुख दुखतय आज ! मनातच काय तो खेळ आता डोक्यात ही नाही सुखाचे गाव कुठे दुरवर राही दुखती कंबर मलमची का वाट पाही टपटप पाणी डोळ्यातून पडतय आज ! उदास चेह-याची वाकडी मान निस्तेज झालो लचकली मान एक नंबरी जुनं दुखणं वर आलं उफाळून पुन्हा काल ? प्रेरणा - आज