विद्यार्थ्यांच्या आत्महत्या; पालकांना धडा!

बंड्या भाऊ, अवं पाठीवरचं ओझं...हेच आयुष्याच ओझं झाल्याने पोर बिचारी गळफास लावुन घेतात !!! :( मदनबाण..... At the touch of love everyone becomes a poet. Plato

विद्यार्थ्यांच वय ही तस आडनिड असत. बरेच factor आहेत. आईवडीलानच्या अपेक्षा असतात, peer pressure असत, harmones ची उलथापालथ सुरू झालेली असते. या सर्वानी पाल्याच मानसीक बळ खचत. पाल्याचा सर्वात नाजूक काळ असतो "पौगन्डावस्था" अर्थात teenage. यात महत्त्वाच मला वाटत की पाल्याशी चान्गली मैत्री निर्माण करण गरजेच आहे. मला अमका व्हायच होत ते होता नाही आल म्हणून मझी मुल ते झाली पाहीजेत हा विचार् च चूकीचा आहे. कारण मुलाना त्यान्ची स्वप्न आहेत. फार फार थोर लेखक खलील जिब्रान च कडव नमऊद करते आणि हा विषय समपवते - You may give them your love but not your thoughts, For they have their own thoughts. You may house their bodies but not their souls, For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams. You may strive to be like them, but seek not to make them like you. For life goes not backward nor tarries with yesterday. *************** आम्ही काय कुणाचे खातो तो र्आम अम्हाला देतो