"ओ मालक, आमची ब्वाडि पयली घ्या की हो!"

"मालक, तिकडे स्लॅब अर्धवट राहिलीय. तुमचं च्या-पाणी देतो की राव!" 'द शो मस्ट गो ऑन' अशा प्रकारची जीवनेच्छा मृत्यूवर नेहमीच मात करते याचे उत्तम उदाहरण... आत्तापर्यंत बर्‍याच प्रसंगांना उपस्थित राह्यलो आहे (एकदा तर मृतदेहाच्या बाजूला बसून संपूर्ण रात्र काढली होती एका अंधार्‍या खोलीत). इतक्या टोकाच्या शोकातसुद्धा मागे राहिलेल्यांची जीवनेच्छा तितकीच तीव्र असते हे बघितले आहे. पण असेही दोन प्रसंग पाहिले आहेत की शोक खरोखर इतका तीव्र होता की एका प्रसंगात मृत व्यक्तीची बायको आणि दुसर्‍या प्रसंगात मृत व्यक्तीचे वडिल तिथल्यातिथे मृत झाले होते. बिपिन कार्यकर्ते

'द शो मस्ट गो ऑन' हे मला तितकसे पटले नाही कारण वैकुंठावर आलेला प्रत्येक जण ज्याचा त्याचा शो सोडून येतो तिथला कार्य्भाग आटपला की तो ज्याला त्याला पुरा करायचा असतो. युयुत्सु ------------------------------------- यस्य कस्य तरोर्मूलं येन केनापि मर्दितम् | यस्मै कस्मै प्रदातव्यं यद्वा तद्वा भविष्यति || - कोणत्यातरी झाडाची मुळे घ्यावीत, ती कशाने तरी ठेचावित, कुणालाही द्यावित, काहीतरी नक्की होईल.

छोटेखानी प्रसंग चांगला वर्णन केला आहे....

"मालक, तिकडे स्लॅब अर्धवट राहिलीय. तुमचं च्या-पाणी देतो की राव!" गर्दीतून एक आवाज आला. जमाव 'च्या-पाण्या'वर आल्याने वैकुंठातले कर्मचारीपण खजिल आणि हतबल झाले आणि बाहेर येउन रांगेत ताटकळत असलेल्या लोकांची परवानगी मागू लागले. साहजिकच सुशिक्षितपणाने झुंडशाही पुढे हार खाल्ली.

दुर्दैवाने हे आता सार्वत्रिकच होऊ लागलय, नाही का?