यादों की बारात !

बालपण सदैव नटवायचं असतं ही माझी कविता आणि मिलिंद बोकील यांच्या अजरामर शाळेची आठवण झाली. (स्मरणशील)बेसनलाडू

तसे निरागस होते दिवस पण बिलंदरही बनायचे गृहपाठ नाही केला तर, "वही विसरलो" सांगायचे...२ =)) =)) सवतचि भासे मला| दूती नसे ही माला|| नच एकांती सोडी नाथा| भेटू न दे हृदयाला||

थोड्या वेळापुर्वीच त्या धाग्याव्र प्रतिसाद टाकला आणि नंतर तुमची आणि बेला ची कविता वाचली.. लै भारी.. निखिल ================================ करा चर्चा दुज्यांच्या पातकांची, स्वतःला तेवढे गाळून बोला!!!!

लहानपणात घेऊन गेली.

खूपच मस्त कविता आहे. कागज की कश्ती या गझलची आठवण झाली. मुलामुलींनी एकमेकांशी बोलणेही टाळायचे. हे एकीकडे जितके खरे होते तितकेच एकमेकांशी भांडणे देखील आमच्या वर्गाच्या बाबतीत खरे होते :-) -------------------------------- मी या आणि इतर संकेतस्थळावर केवळ "विकास" याच नावाने वावरतो. त्याच्या मागेपुढे उभ्या (||) आडव्या (=), तिरप्या (\\ //) आदी कुठल्याच प्रकाराच्या रेषा नसतात. त्या अर्थाने माझी कुठेही शाखा नाही. :-)

पाठीवरच्या धपाट्याने अपमानित व्हायचे 'लहानपण देगा देवा', अग्गदी खोटं वाटायचे चांगलं काही केलं तर करडे डोळे निवळायचे तीच पाठ, तोच हात.. अभिमान मिरवायचे...३ सही सही!! हे एकीकडे जितके खरे होते तितकेच एकमेकांशी भांडणे देखील आमच्या वर्गाच्या बाबतीत खरे होते :)) तुमच्या वर्गाच अस होत तस माझ्या लेकिच्या वर्गात पण हाय बघा! सार् या पोरी धरुन पोरस्नी पिटतात. शब्दांना नसते दुखः; शब्दांना सुखही नसते, ते वाहतात जे ओझे; ते तुमचे माझे असते.