फोनवरचे पोपट

आमच्या एका मित्राच्या घरात खालच्या मजल्यावर ऑफिस होते. बरेच दिवस तो ऑफिसवाला जागा रिकामी करून देत नव्हता म्हणून वाद चालू होते. म्हणून आमचा मित्र सदर ऑफिसवाल्याला त्रास देण्यासाठी काहीही करत असे. कोणी दुपारी ऑफिसमधे नसेल तेव्हा ऑफिसच्या शिपायाची नजर चुकवून ऑफिसमधे जाई व तिथल्या फोनवरून उगाच कुठेही फोन लावत गप्पा मारत बसे. ऑफिसच्या १ तासाच्या लंच मधे त्याच्या मस्तं गप्पा होत. ;) एकदा तर त्याने कडीच केली. उगाच कोणालाही फोन लावायचा आणि विचारयचा "हॅलो , देशपांडे आहेत का?". "नाही. राँग नंबर". "थांबा ठेऊ नका. आम्हाला कोणीही चालेल, आम्हाला भारताच्या राजकारणावर गप्पा मारायच्यात. " पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Phoenix

एकदा लाईट गेले असताना महाराष्ट्र विद्युत महा. च्या कार्यालयात दुरध्वनी लावला होता. मी: आहो किति वेळ तुमचा फोन बीझी. म रा वि म कार्यकर्ता: कोणता नंबर लावला तुम्ही? मी: बाविस तिनशे चाळीस. म रा वि म कार्यकर्ता: आहो तो चुकीचा नंबर आहे. आमचा नंबर "दोन तेविस चाळीस" आहे. मी फोन ठेवला. २२-३४० = २-२३-४० हे सुत्र अजुन त्याला कळालेले नाही. :D

आमच लव्हलग्न. त्यामुळे रोज रात्री समस समस खेळत बसायची सवय. शेवटचा 'लव्ह यू' असा समस करुन झोपायचो. नवर्याच्या फोनबूकमध्ये माझ्या नावाच्या वर त्याच्या 'सुचेता' या बहिणीच अन खाली 'सुमेधा' या मैत्रीणीच नाव होत. १दा माझ्या ऐवजी बहिणीला 'लव्ह यू' चा समस केला. झाल, तिने इतर सगळ्या भावन्डाना तो समस पाठवला अन मग माझा नवरा बसला सगळ्याना उत्तर देत. हे तरी परवडल १दा त्या कोणा सुमेधाला असा समस केला. समस करुन हा झोपला त्यामुळे ह्याला महीतच नाही समस तिला गेल्याच. २ दिवसानी लक्षात आल की चुकुन तिला समस केला. मग 'सॉरी' म्हणाला तिला. तर ती बया म्हणे तोवर विचार करत होती 'हो' म्हणाव की 'नाही' याचा.

सर्व वाचुन धमाल वाटली. पूर्वीच्या काळी ( १५/२० वर्षापूर्वी) एका समाजामध्ये जावयाशी बोलताना पदर तोंडावर घेऊन बोलण्याची पद्धत असे. अश्या समाजामध्ये चुकून सासूने जावयाचा फोन घेतलाच तर ती स्त्री पदर तोंडावर घेऊनच बोलत असे. ( असे ऐकले आहे).

प्रतीसादात्मक किस्से आवडले *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

जियो शब्द कलजाला भिडले रे !!! =)) *************************************************** दुरितांचे तिमीर जोवो/विश्व स्वधर्मसुर्ये पाहो/जो जें वाछील तो तें लाहो/प्राणिजात/

जावई अन सासूच्या फोनच्या प्रतिक्रियेवरून आठवले, माझी १ घुन्गट घेणारी मारवाडी मैत्रीण सासू-सासर्यान्चा फोन आला की घुन्गट ओढुन मगच फोनवर बोलायची.

१ हाइट.... मी आनि मामा तालुक्या वरुन गावाला परत येत होतो.... मामा वैताग लेला होता.... त्याला काही तरी अठ्वले ..त्याने घरी कॉल केला...... ३- ४ वेळा केला कोनी उचलला नही..... वैतागला... शेवट्चा महनुण परत केला तर पोराने उचलला... पोरगा: 'कोन ?' मामा: 'मी' ..... पो : कोण? हॉलो?????????????' मामा: 'मी आबा...' ..... (२- ३ वेळा झाल.. मामा वैताग ला... परत ) पो : हॉलो कोन हे? मामा :'तुझ्या आ़ईचा नवरा फोन दी तीला....................... ' (पोर या वेळेला ऐकुन आईला फोन देतो....)

हे तर नेहमीच घडणाऱ्या किस्स्यांपैकी आहे... एकदा आमच्या एका मित्रानं घरी फोन केला. आणी फोन उचलल्या उचलल्या गडी सुरु झाला. "अबे #@$$@$, काही लाज-लज्जा है का नै तुला? #@#@@, इतके दिवस झाले तुला गावी येऊन, पाय झडले का कै? घरी तरफड ना @#@$$$!!! " आमचे तीर्थरूप, (गम्भीर/कडक आवाजात)"हेलो, कोण बोलताय?" "हेल्लो, काका स्वारी!! आनंदचा फोन आला नव्हता म्हणून सांगा.." हे जेव्हा त्याने आम्हाला (मित्रांना) सांगितले तेव्हाच त्या गोष्टीचा सर्व पोरांनी कीस पाडला. आजही मित्र त्याला फोन करून "आनंदचा फोन आला नव्हता म्हणून सांगा" असंच म्हणतात..