महाराष्ट्रात फेसबुकवर बंदी?

+१ हेच म्हणतो. फेसबुकाला काय मोठे सोने लागुन गेलेय .. असले तर राहिल नाय तर गेले उडत !

नाही हो.. आम्हाला ती चित्रे कुठेच पहायला मिळाली नाहीत. मागे ज्यावरून दंगल झाली होती ती चित्रे देखील कुठे पहायला मिळाली नाहीत. :( नक्की असं भावना दुखावण्यासारखं काढलं तरी काय होतें बघायचे होते मला. पुण्याचे पेशवे आम्ही हल्ली सहीत वाक्यं लिहिणं बंद केले आहे. Phoenix

जालावर ती सगळीकडे उपलब्ध आहेत. कंटाळा येईल इतकी!!!

हवे तेच चित्र पुन्हा शोधायला फार कष्ट पडतात हो. उदा. आम्हाला हे चित्र हवे होते. ते गूगलवर सातव्या की आठव्या पानावर आले: सकाळी सकाळी जेव्हा धर्म भ्रष्ट होतो हे चित्र येथे आहे. वि.सू. ह. घ्या. आणि संपादित करू नका, ही विनंती. संपादकीय नोंद : मूळ प्रतिसादातल्या चित्राचे रूपांतर दुव्यात करण्यात आलेले आहे. - चिंतातुर जंतू :S "ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त | भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" || ५ ||

काय मुद्द्याचं बोललात द्येवा! अग्गदी सहमत.

असेच म्हणतो. उत्तम प्रतिसाद. नितिन थत्ते

"मुहम्मदाच्या चित्राची स्पर्धा" हा प्रकार अप्रकाशित केल्यामुळे कुणाची मुस्कटदाबी होते, कुणाच्या स्वातंत्र्याची पायमल्ली होते असे धरले तर , खोडसाळपणा करण्याच्या स्वातंत्र्याची पायमल्ली होते असे असे मला वाटते.

यावर आमचे एक प्रिय लेखक मिलन कुंदेरा (मूळचे चेक, आता फ्रेंच नागरिक) यांनी आपल्या 'दि अनबेअरेबल लाईटनेस ऑफ बीईंग' या कादंबरीत फार उत्कृष्ट भाष्य केलेले आहे. ते मुळातूनच वाचण्यासारखे आहे, पण त्याचा किंचित गोषवारा इथे दिल्याशिवाय राहवत नाही. 'किच्' या संकल्पनेच्या अनुषंगाने ते काहीसा असा विचार मांडतात: मानवी अस्तित्वामध्ये अनेक गोष्टी या विविध कारणांपोटी रुचिहीन वा अप्रिय मानल्या जातात. शक्यतो अशा गोष्टींना दूर ढकलणे किंवा त्यांचे अस्तित्व नाकारण्याकडे समाजांचा कल असतो. विविध समाजांत अर्थातच वेगवेगळ्या गोष्टी या वर्गात मोडतात, पण त्यांचा एक समान गुणधर्म म्हणजे त्यांवर हृदयांची एकाधिकारशाही असते; एकदा हृदयाने एखादी गोष्ट रुचिहीन (वा रुचिपूर्ण) मानली की मेंदूला त्यावर आक्षेप घेणेच रुचिहीन वा असभ्य वाटू लागते. विश्वबंधुत्व वा तत्सम गोड भासणार्‍या कल्पनांच्या नावाखाली एका विशाल जनसमूहाला एकत्र आणण्यासाठी या 'हृदयांच्या एकाधिकारशाहीचा' राजकीय वापर केला जातो. अशा परिस्थितीत या विशाल समूहापासून वेगळी दिसणारी प्रत्येक कृती वा व्यक्ती ही त्या हृदयांच्या एकाधिकारशाहीच्या विरोधातली आणि म्हणून धोकादायक मानली जाते. प्रत्येक शंका व प्रत्येक खोड ही मूलतःच अशा (कोणत्या ना कोणत्या) बहुजनवादी एकाधिकारशाहीच्या विरोधात असते. त्यामुळे अशा समाजांत सर्वप्रथम शंका उपस्थित करणे व खोडसाळपणा करणे यांवर बंधने येतात. यामुळे प्रत्यक्ष आयुष्यात रुचिहीनता वाढते (लेखक 'शिट' असाच शब्द वापरतो), पण अशा समाजाच्या आविष्कारात मात्र वरवर पाहाता तिचा अभाव असावा, असे वाटते. (लेखक सोव्हिएट चित्रपटांतली निरागसता आणि प्रत्यक्षातले त्यावेळचे देशातले भयाण वास्तव यांचे उदाहरण देतो). थोडक्यात, शंका उपस्थित करणे, खोडसाळपणा करणे आणि त्याद्वारे या 'हृदयांच्या एकाधिकारशाही'स प्रतिकार करणे, हे कोणत्याही समाजाच्या निरोगीपणाचे लक्षण आहे; त्यास नाकारण्याने वास्तव अधिक सुसह्य न होता अधिक भयाण होऊ लागते. - चिंतातुर जंतू :S "ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त | भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" || ५ ||

हुसेन करतो ते चालत का ? उनक खून खून और हमारा खून पानी ? आणि करावे तसे भरावे... त्यांनी हिन्दू देवतांची चित्रे काढली आता लोक त्यांच्या देवाची काढत आहेत...(चित्रे)

प्रस्तुत धागा हा फेसबुक-ऑर्कुटादि सोशल मिडीया/ सोशल नेटवर्कींग साईट्सची उपयुक्तता/आवश्यकता/महत्त्व या मुद्द्यांना प्राधान्य देऊन चर्चा घडवून आणण्याचा नसावा असे माझे मत आहे. (अर्थात म्हणून कुणी त्या अनुषंगाने बोलूच नये असे मी म्हणत नाही. )

ओरकुटसारख्या संस्थळांवर तर तरुणाईमध्ये "मी तुला टेस्टीमोनियल टाक, मी तुला टेस्टीमोनियल टाकतो" असला प्रकार चालतो. कशासाठी तर जगाला दाखवण्यासाठी की पाहा, लोक माझ्याबद्दल कसे चांगलं चांगलं लिहितात. मी हाच प्रकार लिंक-इन मध्ये ही बघितला आहे. ----- ज्या दिवशी शिवजयंती साजरी न होता, शिवचरित्र साजरे होईल तो दिवस म्हणजे महाराष्ट्राचा पुनर्जन्माचा दिवस असेन.

किस्सा आवडला. कुठपर्यंत खोडी काढलेली चालेल ही रेखा ठरवणे कठिण आहे खरे. पण कुणाच्याही बोलण्याने/वागण्याने/विचाराने समाजावर/समाजघटकावर निर्बंध न घालण्याइतपत समाज "प्रगत" व्हावा असे वाटते. -Nile

आपण ज्यांना गल्लत वा अतिचतुर धोरण म्हणून त्याज्य मानता आहात, त्या गोष्टींची मोट बांधणे हे कसे त्याज्य नाही, ते दाखवण्यासाठी दस्तुरखुद्द मध्य-पूर्वेतच एक सुप्रसिध्द उदाहरण आहे, ते म्हणजे मुल्ला नसरुद्दीन यांचे. एक मासला पाहा: ... मुल्ला नसरुद्दीनचा किस्सा रोचक आहे. यामध्ये विनोद आहेच. परंतु प्रस्तुत संदर्भात तो कितपत रेलेव्हंट आहे याबद्दल मला शंका आहे. विनोद, व्यंग, त्याचे विविध प्रकार शैली आणि खोडसाळपणा या माझ्या दृष्टीने दोन निरनिराळ्या गोष्टी आहेत. तुमच्याच किश्शाच्या संदर्भात सांगतो : "कहां मयखानेका दरवाजा़ गा़लिब और कहां वाईज़ , बस इतना जानते हैं , कल वो जाता था के हम निकले " या आणि अशा सारख्या असंख्य ओळी , किस्से या सार्‍या गोष्टी पूर्वापार चालत आलेल्या आहेत. यामधे मुस्लिम धर्मातला पाखंडीपणा इत्यादि गोष्टींवर टीका आहे. मात्र, या सारख्या व्यंगाने दंगली होत नाहीत ( हे तुम्हालाही माहीत आहे.). लोक रस्त्यावर येऊन खासगी नि सार्वजनिक मालमत्ता जाळत नाहीत. निरपराधांचे जीव जात नाहीत. नग्न देवतांच्या चित्रांनी , त्यातल्या सीता-हनुमानाच्या चित्रिकरणाने , पैगंबराच्या व्यंगचित्रांनी हे होते. असे असेल तर, शासनव्यवस्था त्यावर बंदी आणत असेल तर मला हे मान्य आहे. या गोष्टी मुदलात रंजन करतात असे धरले तर "रंजनातून" कुठल्या "प्रबोधनाचे" व्याज यातून मिळाते हे समजायला माझी सौंदर्यदृष्टी , कलात्मक दृष्टी कमी पडते हे मान्य करायला मी येथे तयार आहे.

प्रतिसादास सहमत पण मला स्वतःला हजरत युसुफ - Prophet Joseph (Yusuf) चे फोटो पहायला आवडतील कारण त्यांच्या बध्द्ल कुराणात, तौरात मध्ये (ज्यू लोकांचे धार्मिक पुस्तक आहे) , बायबल मध्ये खुप छान वर्णन आहे. (या सर्व वर्णानात कुठेही काहीही तफावत नाही - जे तौरात मध्ये आहे तेच कुराणात अन तेच बायबल मध्ये ही) Surah Yusuf of the Qur'an is almost entirely about the life of the Prophet ... he was the most handsome man ...and the Most Noble !! ~ वाहीदा