विज्ञानवाद्यांना खुल्लमखुल्ला आव्हान!! बोला करताय?

कै च्या कै अपेक्षा ठेवता का राव?

आम्ही अज्ञानी आहोत व आम्हाला त्याचा अभिमान आहे. अज्ञानाचा अभिमान? छे! मी कधी म्हंटले? आव्हान झेपले नसेल तर तसे कबूल करा ना. उगाच फेकाफाकी करू नका!~ काहीही खपवायचे नाही माझ्या नावावर! ज्या भाषेत ते लेखन आहे ती भाषाही शिकणार नाही. हे मी कुठे म्हणालो? उगाच मनाला येईल ते लिहू नका. प्रयत्न जरूर करेन पण जी भाषा मला थोडीफार येते त्यातच मला ज्ञान मिळवणे सोपे वाटते. मला वाटते की विज्ञानचे हे सर्व ज्ञान मराठीतही यावे. यात चुकीचे काय आहे? वीस वर्षांपूर्वी चीनी भाषा काही ज्ञानभाषा नव्हती - आज आहे. मराठी आज ज्ञानभाषा नसली तर काय झाले? उद्या होणारच नाही असला भंपक निराशावाद बाळगत नाही मी. जगातली १७ सर्वात मोठी भाषा बोलतो मी. ती ग्रीक आणि इटालियन आणि तमीळ भाषेपेक्षा मोठी आहे. माझ्या भाषेमध्ये विश्वकोश आहे परिभाषा कोश आहेत. त्यात महत्त्वाचे काही नवीन तंत्रज्ञानाच्या जोडणीने सर्व मराठी मुलांना योग्य वयात, योग्य वेळी मिळावे, अशी अपेक्षा गैर आहे? कोरडे वैज्ञानिक सल्ले देणारे विज्ञानवादी पायलीला पन्नास पडले आहेत. तुम्ही त्यातले की नाही, हे ठरवून घ्या. ही आपली आईची बोली आहे - आई साठी काही तरी करू या! आई म्हातारी झाली किंवा आजारी झाली म्हणून सोडून देणार्‍यातले नाहीत मराठी माणसे! आज इतकी मराठी जाण्णारी मुले आहेत. त्यांना शाळा म्हणा किंवा गरीबीची परिस्थिती असल्याने म्हणा, पण इंग्रजी धड समजत नाही. पण म्हणून त्यांना बाकी काही कळूच नये? का त्यांना त्यांच्या आईवडीलांनी मराठी माध्यमात घातले ही त्यांची चूक आहे? खरोखर ज्ञानवादी असाल तर विधायक काही करण्यासाठी पुढाकार घ्या! माझे म्हणणे सोपे आहे - हिम्मत असेल तर, सहज समजेल अश्या मराठी भाषेतले, शाळा शाळांना जोडणारे, गणित आणि विज्ञानावरचे स्थळ काढून दाखवा त्यात महाराष्ट्रातल्या मराठी शाळा जोडून दाखवा! नाहीतर काय कामाचे हो तुमचे ते आय आय टी का फाय फाय टीचे वैज्ञानिक शिक्षण? पुंगळी करून... आपला गुंडोपंत

सदर आव्हान तेथे आधीच दिले आहे. त्यावर एकाचीही इतक्या दिवसात प्रतिक्रीया आली नाही. तेव्हाच शैक्षणिक क्षेत्रात आयुष्य घालवलेल्या विवेकवादी विज्ञानवाद्यांची आणि अभियांत्रीकीत कौशल्ये असलेल्यांची हिम्मत कळली! येथे सदर आव्हान 'नंतर' आले आहे. आपला गुंडोपंत

मानवतेवर विश्वास शिल्लक असल्यामुळे ते विज्ञानवादी नाहीत, स्वतः संकेतस्थळ काढू शकत नाहीत मी स्वतः संकेतस्थळ काढू शकत नाही असे मी कुठे म्हणालो बॉ? विज्ञानवादी=मानवतेवर विश्वास नसलेला असेही काही नाही. हवे तर 'त्या' अर्थाने मी आव्हानात बदल करायला तयार आहे. कृपया चांगल्या अर्थाने घेणे हे आव्हान! यातून काही विधायक झाले तर, किती भव्य उभे होइल असा विचार करून पाहिला तर? मनापासून सांगतो की, मी खरा वैतागलो आहे ते कोरडे सल्ले देणार्‍यांना. अरे ही लोकं सामान्यांच्या मनाचा काही विचारच करत नाहीत, त्यांना काय सोई खरोखर उपलब्ध आहेत हे पाहातच नाहीत. माणसावर विपरीत परिस्थिती येते, आधार सुटलेले असतात त्यांना काय आशा असते रे? यातले कोणते विज्ञानवादी इस्पितळांच्या आय सी यू युनिट समोर बसलेल्या नातेवाईकांना 'वैज्ञानिक' धीर देण्याची हिम्मत ठेवतात? अरे माझ्या सारख्या सामान्य माणसाला विपरीत परिस्थितीमध्ये जगात देवच उरतो रे बाबा! --- एक किस्सा सांगतो, ----- एक माणूस एकदा पत्रीका घेउन आला. 'नोकरीचे काही दिसते का सांगा' असे म्हणाला. अधिक चौकशी अंती लक्षात आले की ओरिसा मधून मुंबै आणि तेथून नाशिक अशी नोकरी करत बायको आणि एक पहिलीत जाणारा मुलगा अशी कुटूंबासहीत भ्रमंती झाली. घरी ओरिसामध्ये म्हातारे आईवडील आणि एक बहीण. उत्पन्नाचे साधन हा एकटाच, कॉमर्स पदवीधर. याची दोन महिन्यांपूर्वी नोकरी गेली होती! नोकरी मिळेल नोकरी मिळेल अशी आशा करत करत पैसे संपत आले होते. मुलाची शाळेची फी, घराचे भाडे आणि आईवडीलांना पाठवायचे पैसे अंगावर आले होते. तुटपुंज्या उत्पन्नामुळे बचताशी काही नव्हतीच. मोठी गंभीर परिस्थिती होती. त्याला सांगितले की, सायंकाळी परत ये, पत्रीका पाहून ठेवतो. सायंकाळी आल्यावर सांगितले - नोकरी नक्की मिळणार आहे - पण परिक्षा पाहिल्यावरच - असे योगच आहेत. अजून थोडा प्रयत्न कर. ओळखीच्यातल्या लोकांना परत एकदा जाउन भेट. सगळ्या एंप्लोयमेंटमधल्या लोकांना परत परत भेट. येत्या २ आठवड्यात नोकरीची नक्की शक्यता आहे, पण संपूर्ण जोर लाव! फार उज्ज्वल काळ पुढे आहे, देव तुझ्या पाठीशी नक्कीच आहे. काळजी करू नको. असा धीर देणारा सल्ला दिला. शिवाय, कधीही शंका वाटली, बोलावेसे वाटले, मदत लागली तर नक्की फोन कर, स्वतः बद्दल शंका बाळगू नकोस - तू फार धीराचा माणूस आहेस, असेही त्याला धीराचे चार शब्द सांगितले. या सगळ्याचा परिणाम म्हणा किंवा योग म्हणा देवाची कृपा म्हणा, पण तो माणूस उभारी घेउन खरोखर आठवडाभर प्रयत्न करीत फिरला. आणि त्याला दुसर्‍या आठवड्यात नोकरी मिळाली. मग परत बायको मुलासोबत पेढे घेउन आला. आल्यावर म्हणाला, की फार निराश झालो होतो. माझी काही चूक नसतांना माझी नोकरी गेली होती. स्वतःवरचा आणि जगावरचा विश्वासच उडाला होता. काहीच दिशा दिसत नव्हती. कुणाकडे जावे हे ही सुचत नव्हते. तुम्ही त्या दिवशी भेटला नसता तर मी जीवाचे काय केले असते मलाच माहिती नाही. त्याच्या आणि बायकोच्याही डोळ्यात पाणी होते. ज्योतिष्याचे तर मला माहिती नाही, पण एक दैवी शक्ती आपल्या पाठीशी आहे. माझे चांगले होणार आहे, हा विश्वास विपरीत परिस्थितीत माणसाला किती बळ देउन जातो, याचा माझ्या अनुभवातला, माझ्या पुरता हा पुरावाच आहे. मी काही विज्ञानविरोधी वगैरे नाही रे! इतके सामान्यज्ञान माझ्याकडेही आहे. पण यावेळी मी त्याला खुप विज्ञानवादी विचार सांगून काय झाले असते रे? मानसोपचार तज्ञाकडे जाण्याचा सल्ला देण्यासाठी त्याच्याकडे पैसेच नव्हते! ज्योतिषाच्या रुपाने म्हणा किंवा अजून काही नाव त्याला द्या, पण वेळेला आशेचे बळ मिळणेच महत्त्वाचे ठरते. कोरड्या सल्ल्यांमध्ये हे बळ मला दिसत नाही. कथन आवांतर आहे, पण आशा आहे की माझ्या कथनाचा आणि या आव्हानाचा सारांश लक्षात आला असेल! ------------------------- इंग्रजी शिका म्हणणे सोपे आहे हो. पण त्या साठी लागणारी परिस्थिती तर त्या मुलांकडे हवी? मी मराठी मराठी म्हणतो म्हणजे इंग्रजीला विरोध करतो असे नाही हो! पण काही कल्पना एका वया मध्ये आपल्या आजूबाजूला बोलल्या जाणार्‍या पहिल्या भाषेत सहजतेने समजतात. इंग्रजी, गणित आणि विज्ञानात नापास होणारी मुले काय आनंदाने नापास होतात का? पण शिकण्याची संधी मिळण्याच्या आतच त्यांच्या बरोबरचे पुढे गेलेले असतात! हे स्थळ खरोखर प्रत्यक्षात आले तर, किती मुलांना - परत मागे जाउन गेलेले भरून काढता येईल. कमीत कमी एक शक्यता तर तयार होईल? हे नुसते स्थळ नाही होणार -हा त्या लहानांसाठी काढलेला आधार ठरेल! घ्या रे माझे आव्हान, घ्या!! कन्नड, तेलुगू, तमीळ, गुजराती, उडिया... सगळ्या देशी दुर्लक्षित लोकांच्या भाषांसाठी घ्या! आपला गुंडोपंत

जरूर मांडा! आपला गुंडोपंत