चेहरा

आभास फक्त होता, मी थांबले कितीदा
माझ्याच सावलीने धास्तावले कितीदा

पाने झडून गेली,पक्षी उडून गेले
मातीस घट्ट धरूनी मी ठेवले कितीदा

गर्दीत माणसांच्या का ओळखू न आला?
मी चेहऱ्यास माझ्या धुंडाळले कितीदा

पत्ता जुनाच होता, रस्ता तसाच होता
मुद्दाम आठवांना सांभाळले कितीदा

जाई

होऊन वाघ फिरणे होते तसे नफ्याचे
( गाढव मनात त्याच्या ओशाळले कितीदा)