हाती माझ्या शुन्यच उरले

डॉन्यवाद. वळख आता ईसरले समदे, मी बी त्यांला का वळखावं? आसला परसंग पडला माझ्यावर, खरं कोन ते मी वळखलं हातात माझ्या कायच नाय उरलं || (आमी ग्रामीन भाशा बोल्नारी मान्स. आमाला तुमचं त्ये शुन्य का काय ते काय समजत नाय.) आता निघतो मी. रात्रपाळी संपली कधीची अन आता झोपाया पाहिजे. उद्याच्याला एक नाही दोन कडवी देतो याची. अवांतर: (असल्या रडक्या कविता मला जास्त आवडत नाही. (पण असे लिहीले नाही तर मग मी विचारवंत कसा?)) - बी हॅपी आन बा हॅपी! मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही