कॉर्पोरेट / कॉलेज पार्ट्या, ग्रामस्थ आणि तारतम्य ...

"आपण किती निष्पक्षपाती विचार करतो, आपण किती उदारमतवादी आहोत हे दाखवणे ही देखील एक मोठी नशाच आहे. मग तिथेही कायद्यांचा विसर पडून केवळ उदारमतवादावर भर सुरु होतो." नाही.... या नशेचा मी बळी झालेलो नाही कारण माझी "स्टुडंट युनियन"शी जवळीक ही कुठल्या आंदोलनाशी वा राजकारणाशी संबंधीत अशी नव्हती. कॉ.गोविंद पानसरे, भा.क.प. व लाल निशाण, यांनी "मनसे" च्या घटनाबाह्य आंदोलनाला घटना तरतूदीनुसार उत्तर देणे गरजेचे आहे असे सर्वव्यापी आवाहन केल्यानंतर ज्या ९ स्थानिक संघटनांनी ती ("घटनेने दिलेले हक्क") भूमिका पटली म्हणून मोर्चात सहभागी व्हायचे ठरविले त्यात आमच्या युनि.संघटनेचा सहभाग होता. आणि एक महत्वाची बाब म्हणजे "मराठी" बाबत श्री.राज ठाकरे यांचा ठामपणा तितक्याच तत्परतेने आम्ही मान्य केला होता त्याला कारण आपल्या भाषेबद्दलची अस्मिता. मुंबई-ठाणे-पुणे पट्ट्यात 'मराठी कि हिंदी' हा वाद जितक्या तीव्रतेने सामोरा आला आहे तशी स्थिती कोल्हापुरात नाही. इथे जे आंतरराज्य कामगार आहेत ते कामचलाऊ मराठी शिकलेले असेच आहेत आणि स्थानिक लोकांशी अगदी सहजरित्या मिळूनमिसळून वागतात (यात बिहारी मुसलमानदेखील आहेत.) जाता जाता हेही आपणास सांगतो की मी दिल्ली इथे असतो म्हणून श्री.राज ठाकरे यांच्या "महाराष्ट्र हा मराठी लोकांसाठी" या भूमिकेला विरोध करतोय असे कृपया समजू नका. माझी ती भूमिका अजून कोल्हापुरात होतो त्यावेळेपासूनची आहे. "बिहार" बद्दल मला जास्त माहिती नाही पण दिल्ली, हरियाणा, पंजाब या भागात खरोखरी एकमेकाशी भ्रातृभावाने वागण्याची रित आहे. सुरुवातीला माझे हिंदी ऐकणार्‍याच्या अंगावर काटा आणत असे, पण मला कुणी हसले नाही. इंग्लिश फक्त ट्रेनिंग सेंटर वा कामाच्या ठिकाणी ठीक असते पण राजधानीत हिंदी, उर्दु, पंजाबीचाच दबदबा आहे. मी महाराष्ट्रातील तसेच माझे दोन मित्र केरळातील म्हणून या लोकांबरोबर वावरताना ते आम्हाला आपल्यातीलच मानतात (गुरुदासपूर, पंजाबमध्ये तर तेथील मित्राच्या घरी माझे "ओये आओ मेरे मराठा लाईट इन्फ्न्ट्री के सरदार" असे आरोळीयुक्त स्वागत झाले होते). काश्मिरपासून कन्याकुमारीपर्यंत "अखंड हिंदुस्थान" ही संकल्पना मानणारे खूप भेटतात, दुर्दैवाने मूठभर राजकारण्यांच्या लबाड हितासाठी "प्रांतवाद, भाषावाद" ही शस्त्रे वेळोवेळी उगारली जातात. इतकेच ! इन्द्रा