सामर्थ्यवान

आशावादी भाव आवडला परंतु कविता न मुक्तछंदातील न छन्दबद्ध!

ह्म्म...छान

घट्ट काळोखातून वाट काढत प्रकाशाचा पाठलाग करणारा मी आहे.

काळोख कसला? असा काळोख खरेच जाणवतो का? यावरुन आठवले - बाबा आमटे (?) यांची माणूस म्हणून कविता पाठ्यपुस्तकात होती. माणूस माझे नाव बिंदूमात्र मी क्षुद्र खरोखर परि जिंकले सातही सागर उंच गाठला गौरीशंकर अग्नियान मम घेत चालले आकाशाचा ठाव .... अजून कडवी आहेत