गझल

शेवटची द्विपदी अगदी सहज आली आहे आणि अर्थगर्भ आहे, सुंदर! रंगा

पाठीत वार नाही; मराठीत पाठीवर वार असतो, असे वाटते; चू. भू. द्या. घ्या. पाठीत वार जरासे हिंदाळलेले आहे (पीठ में छुरा भोंकना चे मराठीकरण?) आता माझाही गोंधळ झाला! हिंदाळलेले की कसे कल्पना नाही, कारण हिंदीत विचार करुन त्याचे मराठी करण करुन मी लिहित नाही किंवा माझे हिंदी वाचनही शून्यच आहे, पण पाठीत खंजिर खुपसला/ खंजिराचा वार केला, अशी वाक्ये वाचली आहेत, त्याचा संदर्भ असावा. मला पाठीत/ पाठीवर दोन्ही बरोबर वाटते खरे सांगायचे तर, माझे चुकतही असेल. कोणी जाणकार सांगेल का? नंदन?

चित्राताई :)

पर्‍या, धन्यवाद, आणि सोप्पे केलेय की काम तसे! :) बरे, तुझे अवांतर मला व्यनिमधून उलगडून सांग बरे! :) आणि आता धागा वर आणून दिलाच आहेस, तर (थॅंक्यू! ;) ) तर, धम्या, पुपे आणि सुधांशू धन्यवाद. :)

>>शेवटचं कडवं मात्र संपूर्ण गझलच्या भावनेशी विसंगत वाटतं >> नाही खरं तर. संपूर्ण गझलेमधे एक कैफियत मांडायचा प्रयत्न आहे. आजूबाजूला काय सुरु आहे ह्याबद्दल, आणि तोंडावर गोड बोलणारे, पण मागून छुपे वार करणारे म्हणा, स्वतःच्या अधिकारांचा गैरफायदा घेऊन इतरांना त्रास देणारे व तत्सम ह्यांबद्दल. आणि कैफियत मांडता मांडता हे लक्षात आलेलं आहे की निवडलेल्या मार्गात जरी अडचणी आलेल्या असल्या, पुढेही येणार असल्या आणि एकूणातच जरी उद्वेगजन्य, मानसिकदृष्ट्या थकवणारा प्रवास असला तरीही हरकत नाही. कारण आतूनच जर समाधान असेल, तर प्रत्येक मुष्कील सरआंखोंपर! म्हणून, -चालताना सोबती होता जरी अंधार माझ्या... तरीही हार मानलेली नाहीये, मानणार नाहीये, कारण, -चांदण्याने घेतलेला अंतरीचा ठाव होता... अवांतरः - ही ओळ आधी अशी लिहिली होती.. चांदण्याचा ताजवा साथीस आहे, रात होता...

कित्या हो काका भावली नाही? :)