मुंबई

थरारक

मुंबईचे जनजीवन, मुंबईकरांची मानसिकता वगैरे कित्येक वर्षे प्रत्यक्ष अनुभवले/स्वानुभवले आहे. त्यामुळे कवितेतील भावनांशी लगेच जवळीक निर्माण होते. (मुंबईकर)बेसनलाडू यावरून आठवले: ११ जुलै २००६ च्या लोकल बाँबस्फोटांनंतर माझी जी तात्काळ, संतप्त प्रतिक्रिया झाली, ती अशी - निपचित पडलेली लेकरे माउलीची विव्हळत भोवळली आर्तताही स्वतःशी विनयभंग आता आणखी सोसवेना सहनशील आम्ही! दुःख हे बोलवेना दिवस 'सोनिया'चे, 'मोहना'चे 'विलासी' कण्हत-कुढत सोसे आज़ मुंबापुरी ही दहशतीस बोला, आवरावे कुणाच्या? 'कहर','तोयबा'च्या; 'लालु' की 'कायदा'च्या? पदर फेडलेली बापडी माय माझी शरम पण तुला ना गंज़ल्या मनगटांची भरुन बांगड्या घे वांझ या संयमाच्या उडव कबुतरांना पांढऱ्या-शांततेच्या! सहनशीलता अन् षंढता भिन्न आहे समज़ले तुला? की आणखी वेळ आहे? धुमसत्या चितांचे कर्ज़ डोक्यावरी घे परतफेड म्हणुनी पेटती अंतरे दे फुकट दवडण्याला वेळ उरलाच नाही उगव सूड आता, मागणे अन्य नाही ज़खम खोल आहे; फ़ायदा हा, न तोटा मलम कर तिचे अन् होउदे वार मोठा (स्मरणशील)बेसनलाडू

>> मुंबईचे जनजीवन, मुंबईकरांची मानसिकता वगैरे कित्येक वर्षे प्रत्यक्ष अनुभवले/स्वानुभवले आहे. त्यामुळे कवितेतील भावनांशी लगेच जवळीक निर्माण होते. अगदी असेच म्हणतो. छान! :)

विशेषतः ..> ६:१७ च्या बॉम्ब-स्फोटात---- कोणीच नाही रे वाचलं.............>> ह्या ओळींमु़ळे मिळालेली कलाटणी.. लिहिते रहा !

:-(