एका कारसेवकाचं मनोगत !!

माझे मत - जो पर्यंत राष्ट्रिय मत बनत नाही तो पर्यंत जसे आहे तसेच ठेवावे - अश्वथाम्याच्या डोक्यावरच्या जखमे सारखे. आपल्या पिढ्यांना कळले पाहीजे आपण वेळीच जाकरुक झालो नाही तर काय होते ते. ह्यात धर्म येतच नाही. आपल्या राष्ट्रावर बाबर चे आक्रमण झाले हा इतिहास. त्या आक्रमणा निमित्ताने मिर बाकी ने बांधलेल्या बाबर च्या गौरवाची मशिद आपल्या राष्ट्रविरोधी आहे की नाही हे आपल्याला कळले पाहीजे. ज्यांना हे राष्ट्र आपले आहे असे वाटते ते असल्या आक्रमणाच्या निशाणि विरुद्ध आपोआपच होतील. जर उद्या अमेरीकेच्या लक्षात आले की ओसामा लादेन ने त्याचे स्मारक डब्लु टी ओ च्या जागेवर बांधले आहे तर तिथे लोकांना काय वाटेल. ते स्मारक पुजतील का धिक्कारतील. आपल्याला हा संभ्रम पडतोच कसा. माझे ह्या बाबतीतले मत इच्छुकांनी www.rashtravrat.blogspot.com मध्ये, "MAKING PEACE WITH HISTORY" ह्या नावाने २२ सप्टेंबर ला पोस्ट केलेले वाचावे. इंग्रजी मधुन असल्या कारणाले येथे देत नाही. राष्ट्रर्पण

ते त्या व्यक्तीचे मनोगत आहे. त्याला जे काय वाटले ते तिथे लिहिले गेले आहे. त्या मनोगताचा इथल्या औ. बादच्या किंवा नागपूरचाळीतल्या मुस्लीमांशी बादरायण संबन्ध कशासाठी लावला गेलाय हे कळालेच नाही. तात्काली उन्मादाच्या भरात किंवा भावनेच्या भरात एखादे कृत्य केले त्याचा नन्तर पश्चाताप होतो. जे केले त्याची खरोखरीच गरज होती का याचा विचार पडतो. हे शक्य आहे. जॉर्ज बर्नाड शॉ ने म्हंटले होते की "मी घाऊक तिरस्कार करत नाही." औ.बादचे काही लोक तसे वागतात म्हणून सगळे तसेच आहेत का? नागपूरचाळीतील एखादा माणूस वागतो म्हणून एखाद्या समाजातील सगळेच लोक तसेच असतात का? बर्‍याचदा शिक्षणामुळे देखील विचारातील कट्टरतेत फरक पडतो. अशिशीक्षिताना भडकावणे सोपे असते. माझ्या मुलीला तिच्या शाळेत कोणीतरी मुस्लीमांबद्दल वेडेवाकडे काहितरी सांगितले होते. त्यावर मी तीला ओळखीतल्या अनेकांची उदाहरणे देऊन सगळेच तसे नसतात असे साम्गितले. हे म्हणजे काही हिंदू च्या एका पुस्तकात "करतल भिक्षा वृक्षतल निवास " म्हणजे हाताच्या तळव्यात मावेल एवढीच भीक्षा मागून उदरनिर्वाह करावा . घर वगैरे न बांधता झाडाखाली झोपावे असे म्हंटले आहे. म्हणून सगळे हिंदू भीक मागून जगतात असा याचा विपर्यास करायचा का? बामियान चे बुद्धाचे पुतळे तोडणार्‍याना अफगाण जनतेची सहानुभूती कधीच नव्हती. त्या राजवटीला त्यांच्यावर लादले गेले होते. सगळेच अफगाणी लोक तालीबानी नव्हते. तसेच सगळेच धर्मांध नसतात. मंदीर असले किंवा मशीद असले तरी काय फरक पडणार आहे. त्या ताळे लावलेल्या मशीदीत कोणीच जात नव्हते. हिंदू अस्मितेचा प्रश्न ऐरणीवर आणणारानी मशीदी चा अजेंडा केवळ निवडणूका डोळ्यांपुढे ठेवून राबवला. त्यामुळे त्यांची राजकीय रोटी भाजून झाली. भाजप सत्तेवर असताना अडवाणीना एक दिवसही रामजन्मभूमीची आठवन झाली नव्हती. कारन त्या नुसत्या आठवणीमुळे सुद्धा त्यांचे सरकार कोसळू शकले असते याची त्याना जाणीव होती. भाजपलाच आता अडवाणी जड झाले आहेत. संघ परीवाराला सगळ्याच बाबतीत नेहमीच संभ्रम असतो. केवळ राजकीय लाभ उठवण्यासाठी समाजांमध्ये काड्या लावण्याचा उद्योग करणारे लोक फक्त समाजातील उपयोगी घटकाची माथी भडकवण्याची कामे करतात. पर्यायाने देशाचे नुकसानच करतात.

आपल्या प्रतिक्रीयेत आमचे एक दुरदेशीचे काका दिसले. दूरदेशी गेला काका...................

आज १८ वर्षांनंतर कारसेवकाच्या आपल्या भूमिकेकडे त्रयस्थपणे पाहताना मन निराश होतंय. तो उन्माद, तो जोश, तो कट्टरपणा, तो साहसवाद... सारंसारं गळून पडलंय. अर्थात ही मनोवस्था एका रात्रीत बदललेली नाही. बाबरी पतनानंतर देशात, मुंबईत उसळलेली दंगल, मुंबईतली बॉम्बस्फोट मालिका, गुजरातची दंगल, ‘ ते ’ आणि ‘ आपण ’ यात रुंदावलेली दरी, हजारो निरपराधांचे बळी, दुभंगलेली मने, राजकारण्यांचा स्वार्थीपणा, देश म्हणून झालेलं नुकसान, हाती काल लागलं याची कॅलक्युलेशन या सर्वाची टोटल एकच झाली, जे झालं, जे केलं ते नक्कीच कौतुकास्पद नव्हतं. काय मिळालं असं करून हाच एक प्रश्न मनात उरलाय, उरतोय. धर्म, जात, धर्माभिमान, जाज्ज्वल्य हिंदुत्त्ववाद, हे सारं एका ठिकाणी आणि मानवता, देश, धार्मिक सहनशीलता, सहजीवन, देशाचा विकास, तरुणांच्या समस्या हे दुस-या बाजूला. दोन्ही एका तराजूत मोजलं तर दुस-या बाजूचे पारडे जड राहील हे नक्की. मग काय मिळवलं असं करून हा प्रश्न अद्याप निरुत्तर आहेच. त्यांचं आणि आपलं सहजीवन अपरिहार्य आहे याची खात्री पटत चालली आणि पूर्णपणे पटली आहे. मग काय मिळतं असं करून. पाण्यात काठी मारल्याने ते दुभंगणार नाही हे माहीत असूनही का मारायची काठी. वरच्या तरंगांसाठी ? , मंदिर-मशीद नाही बनली तर सर्वसामान्यांचं कुठे अडलंय, गेल्या अठरा वर्षांत कोणाचं अडलं नाही आणि यापुढेही अडणार नाही. का म्हणून पुन्हा तेच वातावरण तयार करायचं, कोणासाठी, वाढती बेरोजगारी, दहशतवाद, शेजारी राष्ट्रांच्या वाढलेल्या भारतविरोधी कारवाया ही संकटं कमी आहेत का ? उद्या अयोध्येचा निकाल काहीही लागला तरी सौगंध राम की खाते है पुन्हा म्हणावसं वाटेल असं वाटत नाही. झालं ते पुरे झालं. अर्थात हा विचार दोन्ही बाजूने होणं महत्त्वाचं आहेच. तसा होतही आहे. दोन दशकाच्या अनुभवातून आपण एवढे तरी शिकलो हे समाधानाचं. देश म्हणून उभं राहण्यासाठी सहजीवन, धार्मिक सहनशीलता हेच महत्त्वाचं आहे याची खात्री पटलीय. धर्माचा अभिमान बाळगावा परंतु तो एका विशिष्ट चौकटीत राहून बाळगायला हवा याची समज खूप आधीच आली आहे. तसाच तो इतर धर्मांचा आदर बाळगावा हे मतही पक्कं झालंय. त्यातच आपल्या देशाचं हित सामावलंय...