सामाजीक सवयी

खरच? आधी वाचता येईल असा लिहा. तुमच्या टाइपिंग ने डोळ्यांना फार म्हणजे फार त्रास होतो. गोगोलमामा तुमचा जालावरचा अब्य्स क्मी प्ड्तोय. ही चुचु ल्पी आहे. ती म्राठी भाषेस एक देण्गी आहे

अय काकु किस्को बोल्ता बे तु :ओ

आता कस ;)

"ह्यातील प्रत्येकाची ऐतिहासिक तसच तात्कालीक उदाहरणं देता येतील. आणि तुम्ही माझ्यापेक्षा जास्ती उदाहरणं देवू शकता." मनाला लागलं का? हलंक घेत जा हो... "एखादा गुणविषेश एखादा समाज/ जात स्वतःहून मिरवतो ( इतर कुणी तो चिटकवलेला नसतो) पण तो नेहमीच त्याला शोभेल अस वर्तन करेल असे मात्र नाही." अख्खा समाज जर तसे वर्तन करत नसेल तर तो दांभीक ठरतो, जर एखादी व्यक्ती तसे करत असेल तर ती अपवाद ठरते. जसे आपण भारतिय आपल्या कौटुंबीक संस्थेबद्दल अभिमान बाळगतो, याचा अर्थ असा नाही की भारतातला प्रत्येक मुलगा श्रावण्बाळ आहे व प्रत्येक स्त्री/ पुरुष एकनिष्ट असतो. पण एक समाज म्हणुन आपण नक्किच इतरांच्यापेक्षा वेगळे आहोत, म्हणुन या मुल्यांचा आपण अभिमान बाळगतो. "२. काही गुण/सवयी परिस्थिती जण्य नसून फायद्याच्या व सोयीच्या असतात." काही नाही, सगळ्याच परिस्थीतीजण्य सवयी फायद्याच्या व सोयीच्या असतात.. फायदा व सोय हेच परिस्थीतीजण्य सवयींचे कारण आहे. "३. परिस्थितीमुळं गुण निर्माण होतात ही अपूर्ण माहीती. गुणांमुळे परीस्थिती बदलते त्याच काय?" पुर्ण- अपुर्णच्या वादात मला जायचं नाही, पण गुणांमुळे परिस्थीती कि परिस्थीतीमुळे गुण हे कोंबडी-अंडेसारख आहे. म्हणजे बघा.. मारवाडात राहणारा मारवाडी अभाव्ग्रस्त परिस्थीतीमुळे दरीद्री असतो, त्यामुळे तो काटकसरी होतो. म्हणजे बघा, परिस्थीतिमुळे गुण बदलला... मग हा काटकसरी गरिब मारवाडी देशांतर करतो व्यापार करतो व श्रीमंत होतो. म्हणजे गुणामुळे परिस्थीती बदलली, आता श्रीमंत झालेल्या या मारवाड्याची मुले तितकी कंजुष- काटकसरी नसतात, म्हणजे परिस्थीतीमुळे परत गुण... अति उधळी झालेली मारवाड्याची मुले जुगार-सट्टा खेळत सगळ वैभव गमावतात.. परत गुणामुळे परिस्थीती... जाउद्या... कापुस कोंड्याची गोष्ट आहे... पण तेवढ उदाहरणांच हलक घेत जा राव...

छान उदाहरण... "बाकी परिस्थितिजन्य सवयींचा भाग लक्षात घेतला तरी बर्‍याचदा 'व्हेन इन रोम...'चे तत्त्व पाळणे हे अधिक सयुक्तिक ठरावे." खरय, फक्त रोमन होण्यासाठी काय काय कराव लागेल व काय कराव लागणार नाही हे माहीत पाहीजे.

त्या काळात ग्रॅ़ज्युएट झाल्या झाल्या मला एक छोटिशी नोकरी लागली होती. मी व माझा सहकारी ऑफिसात खुप काम करायचो. एकदा खुप उशिर झाला होता. तो म्हणाला जेवुनच घरी जाउयात सो मी त्याला एक रस्तरां सुचविले. आम्ही जेवलो व 'फिंगर बाऊल' देण्यात आले. त्याने मला विचारले कि तु हे ऑर्द्र केलेस का, हे काय आहे? मी त्याला गमतित म्हटले लिम्बु पिळ न पी ;). तो खरच तसे करणार हे लक्शात आल्यावर मी त्याला थाम्बवुन त्याला काय ते समजावले. अजुनही आमची मैत्री कायम आहे. साहेब, हल्ली मंत्रालयात बसुन मुख्यमंत्र्यांचे प्रवास शेड्युल करतात.

मग ही प्रथा कुठल्ली? कारण गोरे लोक हातात चमच्या, काटे अन सुऱ्या घेऊन जेवतात...मग त्या लिंबाच्या पाण्याचं काय?

हातावर चांदीच्या झारीतून उन उन सुगंधी पाणी घातले जाई. ते गोळा करण्यासाठीही चांदीचे घंगाळे असे. आम्च्या गावात "राजधानी" नावाच्या रेस्तरामध्येही अशीच पध्दत आहे. जेवण झाले कि त्यांचा माणुस येउन हातावर वॉर्म पाणी घलतो.

वाचुन मळमळतेय :(

वेडात मराठे वीर दौडले सात या गाण्यातली एक ओळ सहज आठवली दगडांवर इथल्या अजुन रंग रक्ताचा... :)

वेलकम ब्यॅक, प्रकाश!

भन्नाट... ठाण्यात एक प्रसिध्द "आय व्ही एफ" (कृत्रीम गर्भ्धारणा) तज्ञ आहेत. खुप वर्ष मुलं न झालेल्या एका स्त्रीला त्यांच्या प्रदीर्घ उपचारांनंतर जुळे झाले, त्याची पेपरात आलेली बातमी... "डॉ. ****** यांच्या अथक प्रयत्नाने महीलेस जुळे"