(गाडी सुटली , रुमाल हलले)

कधी टाकून कोठे टोपी , टाकून रुमाल गुलाबी , पटपटा शीटा हेराव्या , मोकळ्या नि सर्वाआधी , हे मागाहुन आलेले , पायरीत अडखळलेले, ब्यागा नि जागा मोजून , का दोन हरवल्या म्हणती. छान नि मस्त.!!

कविता एकदम छान झाली आहे .. आवडली .. फक्त कळते की झाली वेळ, आता न पाहावी वाट , घेऊन हमाली आपली , बोळाची धरावी वाट, पाकीट उघडण्यापूर्वी , चाळीस कशाचे म्हणते, तुमचे ना माझे म्हणता , मग नोट वीसाची मिळते. हे भलते अवघड असते. ह्या कडव्याचा संधर्भ लागत नाहिये मला .. सांगताल का ?

अग्गग्गग्गग्गं.. लै लै भारी! अडगळीतून निघालेलं आणि एक अत्युच्च विडंबन! प्रत्येक ओळीला टाळ्या नि हशा ग्यारंटीड! मस्तच!

साफ घरापेक्षा अडगळच छान!

मस्त! विडंबन आवडले, लै भारी! --असुर

विडंबन चांगले झाले आहे.

मस्त! झक्कास जमले आहे.. :)

एकदम "फन" टास्टिक ...!!!!!!

विडंबन झकास जमलं आहे. विशेषतः एवढ्या मोठ्या कवितेचं विडंबन करणं, लांबलचक सूत्र धरून ठेवून प्रतिकविता करणं हे सोपं काम नाही. हॅट्स ऑफ.

अडगळराव ! :-) एकदम झ्याक !

एक नंबर ईडंबन अडगळराव. मजा आली.

विडंबन आवडले!