व्यथा वार्धक्याची

व्यथा खुप प्रस्नचिन्ह निर्मान करते आहे. साधी ..सोपी कविता तरीही मनात विचारांचे वादळ उठवणारी

नको नको ते लाजिरवाणे जगणे आता आम्हाला अर्थही नसतो असल्या भेकड दुबळ्या जीवनाला छान कविता .मीपण अशाच कविता लिहिली आहे बघा वाचून .

असं कसं आपली "प्राईम" (उमेदीची) वर्षं आपण मुलांना देतो, तेव्हा मुलांनी देखभाल केली तर ते उपकार समजायची गरज नाही. त्यांचं ते कर्तव्यच आहे. :( कविता वाचून वाईट वाटले.