निष्पर्ण वृक्षावर पक्षी घरटी नाही बांधत !!

कविता खुपच भावस्पर्शी आहे. कविता वाचताना त्या वृक्षाची तुलना मी वृद्ध माणसाशी केली होती.. वाचत येताना खुपच गहिवरले मन. आणि शेवटी तुम्हीही तशीच तुलना केलेली पाहुन छान वाटले .. मुकाटपणे आपल्या देहाची चिंधी बघत कधीपण वनवा लागू शकतो संपलेल्या भूतकाळाच्या हिरव्या क्षणाच्या आठवणीला सर्व कविता आवडली, वरील कडवे जास्तच टच करुन गेले

पण पक्षी येतात. ऐन हिवाळ्यात! ओळीने बसतात सुंदर कोवळे उन पाठीवर घेतात उबेसाठी बसतात मस्त शेपट्या हलवीत शिळ घालतात मेंथून मग्न होतात ! दुपार झाली की उडून जातात या ओळींत मान्वी प्रवृत्ती मस्त कॅप्चर झालीय...भरभराटीच्या काळात सोबत देण्याची..

म्हातारी माणसे अशीच असतात त्या निष्पर्ण वृक्षासारखी परदेशी गेलेल्या मुलाची वाट बघत जुन्या आठवणीना कुरवाळीत

खरे आहे. नुसते परदेशीच नाहि तर एकाच शहरात रहात असलेल्या आई वडिलांची परिस्थिति सुध्दा अशिच असु शकते.

खरे आहे. नुसते परदेशीच नाहि तर एकाच शहरात रहात असलेल्या आई वडिलांची परिस्थिति सुध्दा अशिच असु शकते.