आयूष्य एक रंगभूमी....

ह — हर्षद प्रभुदेसाई,
आयूष्याच्या ह्या रंगभूमीवरचे, आपण जणू एक कलाकारच असतो । आपापल्या परीने प्रत्येक जण, आपापली भूमिका ति बजावत असतो । प्रत्येक दीवस तो नवा प्रयोग ह्या, रंगमंच्यावर मांडत असतो । असंख्य अंकांतले विविध प्रवेश हे, आपण येथे साकारत असतो । कुणास जमतो-कुणास न जमतो, अभिनय येथे परी करावाच लागतो । दुःखात हसून डोळे हळूच पुसून, नाट्यमय देखावा उभाऱ्हावाच लागतो । कितीही लांबला जरी खेळहा तरी तो, शेवट त्याचा अपूल्या हातीच नसतो । खेळावेच लागते म्हणूनी खेळत राहणे, ह्या परी कोणता मग मार्गच नसतो । ह्या खेळाचा सुत्रधार तो, एकमेव हा देवच असतो । आपण फक्त जणू ताबेदार ते, हुकमावर त्याच्या नाचत असतो । तोच ठरवितो आपूली भूमिका, अन क्रमा-क्रमाने बदलत नेतो । शेवटी देउनी वृद्धपणा तो, आपूली रजाही मानूनी घेतो । हर्षद अ. प्रभुदेसाई......
1296 वाचन
💬 प्रतिसाद (3)
म
मिसळलेला काव्यप्रेमी Mon, 03/14/2011 - 07:18 नवीन
मस्तच जमलीय....
ट
टारझन Mon, 03/14/2011 - 07:34 नवीन
पण माझ्या माहिती प्रमाणे ... "आयुष्य एक चुलिवरच्या कढई मधले .. क्कांऽऽऽऽऽद्दे प्पोऽऽऽऽऽऽऽऽहे" आहेत म्हणुन !!
न
नरेशकुमार Mon, 03/14/2011 - 07:40 नवीन
नाय, आयुश्य म्हनजे गुलाबजामुन ! कादा पोहे खान्याचि गरज न वाटलेला णकु.
↩ प्रतिसाद: टारझन