वाडा

वाडा

जुन्या जाणत्या भल्या थोरल्या गोष्टी सार्‍या सरल्या खोबणीत पांढरे झाले डोळे, जाणीवा जणू मेल्या ||१|| काळोखाच्या गर्दीमध्ये हरवले त्याचे दिसणे कुठे पाहुनी कसे वदावे, वर्णन या मुखाने ||२|| डोळ्यांत घातले अंजन जरी, न दिसे जमीन खाली कुरकुरणार्‍या दरवाजांवर कड्याकुलूपांनी नक्षी केली ||३|| ओट्यावरचे दगड कालचे, चालले पायात खाली खांबांवरची कोरीवकामे अजगरासम सरपटली ||४|| ओलावलेल्या भिंती ल्याल्या रंगांचे उडते पोपडे कंदील नाही उजेडाला म्हणून काळवंडले कोनाडे ||६|| डुगडुगणार्‍या जिर्ण पायर्‍या जिना वर घेवून चालला निखळलेले लाकूड कधीचे आता न देई आधार हाताला ||७|| हादर्‍याने पडते खाली पाटाईतून भुरभुर माती तिलाही आता घाई झाली मातीतच जाण्याची ||८|| खोल्या असतील अनेक जरी, लागून एकमेकांना सख्या बहीणी शोभत होत्या, भिंत भिंतीच्या पाठीला ||९|| कित्येक कुटूंबे येथे आली, वेलीवर फुले फुलवून गेली आधारवड आता कोसळू पाहे, बांडगूळांची चैन झाली ||१०|| कधी काळचे वैभव थोर, गेले आज लयाला विरपुरूष जणू सैन्यातला, शर्थ केली लढायला ||११|| आता लगेच पाडतील जुन्यापान्या विस्तीर्ण वाड्याला मढ्यावरचे लोणी आयतेच मिळे इमारत बांधणार्‍याला ||१२|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) ०४/०५/२०११