सुख

माझे असंख्य तुकडे करत खुशाल ह्याच्या त्याच्या झोळीत टाकत होतास ते मिरवत होते माझी लक्तर मूर्खांच्या नंदनवनात आणि तू तुझ देवपण. तुझ्या पायांशी तेव्हा रास पडली होती नमस्कारांची, फेडलेल्या नवसांची, अन थातूर मातुर अर्जांची आणि त्यांच्या हातात होते सुखाचे असंख्य अश्रूबंबाळ दुःखी तुकडे दोन्हीही चक्रवाढ व्याजाने वाढत जाणारे…