+१

असेच म्हणेन.

अहो कसली समयसुचकता आणि धीरोदात्तपणा. सल्फ्युरिक आम्ल डोळ्यात गेले आहे हे कळल्यावर मला पण मती गुंग झाल्यासारखे झाले होते. कारण चेहऱ्यावर आम्ल उडाल्यामुळे भाजलेल्या केसेस मी बर्याच पाहिलेल्या होत्या. त्यामुळे सल्फ्युरिक आम्ल किती हानी करू शकते ते पाहिलेले होते. (सर्व साधारणपणे "मुलीच्या चेहऱ्यावर एसिड फेकले" यात हेच अमल असते) एवढेच आहे कि मी ते चेहऱ्यावर दिसू नये इतकी काळजी घेण्याचे कसब मिळवले आहे.शेवटी तुमचे मौलिक ज्ञान (fundamentals) अशा प्रसंगी कामाला येते हे जाणवल्यामुळे मी या काही प्रसंग नंतर परत पुस्तकांकडे वळलो आणि त्याचा मला आयुष्य भर फायदा होत आहे. मी काही जास्त न करता त्याचे डोळे सलाईन ने धुतले तेवढा वेळ मला विचार करण्यासाठी मिळाला. कोणतेही रासायनिक प्रदूषण किंवा भाजले असताना आपले शरीर ताबडतोब पाण्याने किंवा सलाईन ने धुवावे हा बालकपाठ मला मूळ शिक्षणात मिळालेला होत. अर्थात एक भाग म्हणजे माझे काम तणावाखाली जास्त चांगले होते. त्यामुळे रुग्णावर कोणतेही काम करताना अगदी रुग्णाच्या पाठीच्या मणक्यातील पाणी काढतेसुद्धा वेळी मी रुग्णाच्या नातेवाईकाला बाजूला उभे राहू देतो. त्यामुळे रुग्णाच्या नातेवाईकाचे माझ्याबद्दल फारच चांगले डॉक्टर आहेत मत असे होते.

असंच म्हणते.