कृष्ण सुदामा नक्कीच आदर्श मैत्रीचे उदाहरण आहे आणि म्हणूनच ते पुराणात आहे. पण एखादा दिवस सुदामा आला तर कृष्णाने त्याचे आदरातिथ्य केले पण पुढे काय? पुढे कृष्णपुराणातून तो सुदामा गायबलाच. तसेच त्याला कृष्णाने श्रीमंती अन वैभव दिले असेही कथेत आहे, गरीब म्हणूनच राहिला असता एखादा मित्र तर कृष्णाला चालले नसते का? हलकेच घ्या हा हे सारे मुद्दे, निव्वळ वादाला वाद म्हणून लिहिलेय. :) असो, आपण जी वर स्वताची उदाहरणे दिलीत तशीच उदाहरणे देवाच्या कृपेने माझ्याही गाठीशी आहेत. शाळेचे बरेच मित्र फेसबूकात असले तरी खास संपर्कात असणारे दोनच मित्र आहेत... मात्र डिप्लोमा डिग्रीचा वीजेटीआयचा आमचा भलामोठा ग्रूप अजूनही जसाच्या तसा आहे... पहिल्या नोकरीचा चौघांचा ग्रूप ही तसाच, अजूनही आम्ही ठरवून भेटतो. दुसर्‍या जॉबला एकच खास मित्र होता, पुढे आमच्या कामाच्या जागा बदलल्या, पण माझ्या लग्नाच्या वेळी तो दिल्लीवरून दोन-तीन दिवस सुट्टी टाकून आला, त्याच्या लग्नाच्या आदल्या दिवशी माझे एक छोटेसे ऑपरेशन निघाल्याने मला त्याच्या गावी केरळाला जाता आले नाही.... हल्ली ऑर्कुट आटपले मात्र पाच-सहा वर्षांपूर्वी ऑर्कुटच्या माध्यमातूनच भेटलेल्या मित्रांशी अजूनही भेटीगाठी होतात.... चाळ सुटली, मित्र इथे तिथे पांगलेत पण अजूनही ठरवून ट्रिपा निघतात, पार्ट्या साजर्‍या होतात.. तर असेही अनुभव आहेत अन तसेही अनुभव आहेत.. एखाद्या मैत्रीचे आयुष्य असते तेवढेच, किंवा ती त्या एखाद्या वयात अन एखाद्या परीस्थितीच उमलते, बहरते अन नंतर आयुष्यातून निघून जाते. म्हणून ती गाढी नव्हती असे म्हणने नाही पटत.. खास करून शाळेच्या लहान वयातील मैत्री..