इगो प्रोब्लेम, नेहमी मीच का नमतं घ्यायचे हे तर मोठे कारण वाटतं घटस्फोटाचे.

नेहमीच नमते घेऊन, अनेक वर्षांनंतर, ह्या नमते घेण्याचाही उबग आला आणि जर तिने किंवा त्याने म्हंटले की 'नेहमी मीच का नमतं घ्यायचं?' तर तो इगो प्रॉब्लेम असू शकतो का? पतीचे किंवा पत्नीचे विवाहबाह्य संबंध असणे हे जसे एक कारण असू शकते तसेच 'पतीचे किंवा पत्नीचे विवाहबाह्य संबंध आहेत असा (नुसता) संशय असणे' हेही घटस्फोटाचे कारण असू शकते. प्रेम विवाहातही, जोडीदार निवडण्यात आपली चूक झाली हे लक्षात आल्यावर आणि सहजीवन अशक्य असताना, मुलांचा विचार करून उर्वरित आयुष्य घटस्फोट न घेता एकत्र व्यतित करणे ही गोष्टही नवरा, बायको आणि मुले ह्या सर्वांनाच क्लेशकारक असते. लग्नाच्या वयात शारीरिक गरज/मागणी पराकोटीची असते. वैवाहीक जिवनात जसजशी ही गरज भागविली जाते त्याची तीव्रता कमी होत जाते. (लॉ ऑफ मार्जिनल युटीलिटी?) पण मध्यंतरीच्या काळात भावनिक संबंध दृढ होत गेलेले असतात (तसे ते व्हावेत) आणि 'प्रेम' शब्दाचा नवा अर्थ उमगतो. तो एकदा उमगला की लहानसहान वाद/भांडणं जास्त गंभीर होत नाहीत. त्यासाठी दोघांचीही वैचारिक परिपक्वता अत्यंत आवश्यक ठरते. ती सर्वांना येतेच असे नाही जिथे येत नाही तिथे समस्या गंभीर होत जातात. आपण दूरुनच न्यायाधीशाची भूमिका बजावतो आणि 'ह्याचीच चूक' किंवा 'तिचीच चूक' असे लेबल लावून मोकळे होतो. पण प्रत्यक्षात जे स्वतः ह्या सर्वातून जात असतात त्यांनाच ठाऊक असते त्यांची समस्या आणि त्यावर उपाय. मुल किंवा मुले नसतील तर घडस्फोट हा सर्वोत्तम उपाय आहे. पण ह्या जगात तुम्ही नविन जीव जन्माला घातला असेल तर 'घटस्फोट' हा सर्वात शेवटचा उपाय असावा. आणि शक्यतो, कृतीच काय पण भांडणात शब्दोच्चारही टाळावा.