छान ओळख करून दिली आहे. राज कपूर, शंकर जयकिशन, शैलेन्द्र आणि लता मंगेशकर ही एक जबरदस्त टीम होती. हिंदी सिनेसंगीताचा सुवर्णकाळ असंच या काळाला म्हणावं लागेल. जयकिशन गेल्यानंतर एकटा शंकर स्वतंत्रपणे फार काम करू शकला नाही यावरून या जोडीचं एकत्व लक्षात यावं.

छान ओळख. मला गाण्यांची आवड नसूनही शंकर जयकिशनची गाणी मात्र लैच आवडायची.

१९६२ मधे मी यत्ता तिसरीत होतो. त्यावेळी " जिस देशमे " ची गाणी गाजत होती. त्याच वेळी शं ज च्या प्रेमात पडलो , पण पुढे १९६५ मधे मेरे सनम या चित्रपटाद्वारे ओपी नय्यर भेटले. त्यांच्याकडे एस जे सारखा रेंज नाही पण मेलडी व रिदम यांचा सुरेख संगम दिसे . त्यांच्या गीतांशी जणू माझे लगीन लागले. पण आजही पहिलं प्रेम विसरलेलो नाही. माझ्या मते, आरजू हा चित्रपट म्हणजे त्यांच्या कारकीर्दीचा कळस ! बाकी रागदारीचा फार वेगळा असा उपयोग एस जे नी केला यात शंका नाही. भैरवी पहाडी, कामोद, शिवरंजनी, बसंत बहार भूपाली ई नी नटलेले त्यांचे संगीत अजरामर आहे. बरोबरच शंकर यांचे काउंटर मेलडी वरचे प्रभूत्व ही विसरून कसे चालेल ? जयकिशन यांच्यात रूप व स्वरप्रतिभा यांचा मिलाफ इतका ही क्या कहने ?