आयला सर्वात लान्ब कथा आहे हि तुम्हि मकले चि समर्पण वाचलि नाय का ?

मानल बुवा

कथा आवडली. अखेरीस अर्धवट संपवल्यासारखी वाटली, म्हणजे वरती 'कानडाऊ योगेशु' म्हणतात त्याप्रमाणे "कांत्याला ही मॅग्नेटिझमची सिध्दी कशी प्राप्त झाली?" वा "तो त्याला ती सिध्दी आहे हे माहीती असूनही त्याबद्दल इतका गंभीर का नाही?" ह्याचे काहीच उत्तर कथेत मिळाले नाही. आय सी यू मधील वैद्यकीय डिटेल्स छान दिले आहेत त्यामुळे कथा मला तरी परिणामकारक वाटली. तुमचं आणखी लिखाण वाचायला आवडेल.

विजुभाऊ, माझ्या मित्राच्या अनुभवावरून सांगतो ही सिद्धी (सिद्धीच म्हणायचे झाल्यास) जन्मजात असते. 'असे का?' ह्या प्रश्नाला कांहीच उत्तर नाहीये. जसे एखादी नविन जागा आपल्याला उगीचच ओळखिची वाटते, एखादी घटना अगदी अशीच ह्या पूर्वी घडली आहे असे वाटते तसेंच कांहीसे ह्या 'योगायोगाचे' असते असे म्हणावे लागेल. फक्त कथेच्या पुर्वार्धाचा आणि उत्तरार्धाचा संबंध बादरायण वाटतो. डॉ. श्रीकांतच्या येण्याने पेशंटांची रीघ लागणे आणि रजनीच्या आयुष्यातून निघून गेलेला आशिष डॉ. श्रीकांत तिच्या घरी येतो म्हणून पुन्हा येणे आणि लग्न जुळुन येणे ह्या दोन घटनांचा मेळ बसत नाही.

कुणाला काही एक्सप्लनेशन देण्याची गरज नाही. कथा हे लेखकाचं स्वातंत्र्य आहे. फक्त वाक्याचं स्पेसिंग व्यवस्थित करून पुन्हा अपलोड करा. अशी (म्हणजे सलग वाचता येईल आणि कथेची लांबी कमी होईल) : मी' त्याला पहिल्यांदा भेटलो ते डॉ. प्रशांत च्या क्लिनिकमध्ये. बाहेर दोन चार पेशंटस् आणि तो केबिनमध्ये खुर्चीत बसलेला. एक गुडघा टेबलाच्या कोपऱ्याला टेकवून . हातात वर्तमानपत्र. खूप एकाग्रतेने काही वाचत असावा. चेहऱ्यावर एक गूढ गंभीर भाव. नजर वर्तमानपत्राच्या पानांवर , पण कदाचित त्या पलीकडे जाणारी.. त्याला डिस्टर्ब करावसं वाटेना. पण आत गेलो तरी त्याला माझ्या अस्तित्वाची जणू जाणीवच नव्हती. "नमस्ते डॉक्टर " त्याने माझ्याकडे अनोळखी नजरेने पाहिले. कदाचित पूर्वीच्या कसल्यातरी गूढात तो अजून बुडालेला. कदाचित त्याला टोकलेले आवडले नसावे. पण पुढच्याच क्षणी तो स्वच्छ हसला 'आपण ?' 'मी डॉ.समीर. आपण डॉ. श्रीकांत ना ? प्रशांतकडून बऱ्याचदा ऐकलय तुमच्याबद्दल ' '' हो. मी प्रशांतकडून ऐकलय तुमचं नाव एकदोनदा' त्याने वर्तमानपत्र व्यवस्थित घडी करून टेबलवर ठेवलं. पुढे म्हणाला ' प्रशांत व्हिजिटला गेलाय. येईलच आता; तुम्ही बसा'. 'आपण कुठे असता?' मी संभाषण रेटत विचारले. ' दत्त मंदिरला क्लिनिक आहे.' आता स्वतःची ओपीडी सोडून हा बाबा इकडे काय करतोय, असा विचार मनात आला. ' आता निघतोय तिकडे. प्रशांतचा आग्रह होता, म्हणून थांबलो होतो.प्रशांतला फोन करेन नंतर ' तो म्हणाला आणि मी दचकलोच. जणू माझा विचार ऐकूनच त्याने हे वाक्य उच्चारले होते. 'अच्छा..' इतक्यात त्याच्या मोबाईलची रिंग वाजली ' हं, आलोच दहा मिनिटांत 'नंतर मला म्हणाला 'मी चलतो आता, तुम्ही थांबा. मी करेन फोन प्रशांतला ' माझ्या उत्तराची वाट न पाहता तो घाईघाईने निघूनही गेला. क्षणभर वाटलं हा विक्षिप्त मनुष्य असावा.

"अक्कल गहाण ठेवली असल्यास किमान त्याचे जाहीर प्रदर्शन करु नये अशी नम्र विनंती" आधी मला हे वाक्य तुमच्या प्रोफाईलचे घोषवाक्य असावे, असे वाटले होते. पण तो टिप्पणीचा भाग असल्याचे समजले. नाही हो ते घोषवाक्यच आहे. माझ्या सगळ्याच प्रतिसादांखाली दिसेल ते. अक्कल गहाण ठेउन प्रतिसाद देणार्‍या काही महाभागांसाठी आहे तो. तुमच्यासाठी नाही. तुमच्या लेखाला उद्देशुन नव्हते. ही कथा आहे एवढे कळते हो मला. बाकी लेख ओघवत्या शैलीत लिहिला आहे खुप मोठा झाला असल्याने तो पकड घेत नाही एवढेच. जर २ भागात टाकला असतात तर कदाचित अजुन चांगला वाटला असता पणा आधी म्हटल्याप्रमाणे पहिल्या अर्ध्या भागाचा आणि दुसर्‍या अर्ध्या भागाचा मेळ नीट जमत नाही त्यामुळे कदाचित विस्कळीतही वाटु शकला असता.