शेवटचे वाचनीय अग्रलेख किंवा इतर काही वैचारिक लिखाण हे गोविंद तळवलांकरांच्या निवृतीबरोबर संपले असं वाटतं.

बळंच? अतिशय अज्ञानमूलक विधान.

शेवटचे वाचनीय अग्रलेख किंवा इतर काही वैचारिक लिखाण हे गोविंद तळवलांकरांच्या निवृतीबरोबर संपले असं वाटतं. गोविंद तळवळकरांच्या लेखनाचा मी देखील फॅन आहे. किंबहूना त्यावेळेस जी काय म.टा. वाचण्याची सवय लागली ती अजूनही जात नाही. आजही लोकसत्तेचे अग्रलेख आवडत असले तरी ब्राउजरमधे प्रथम म.टा.च लिहीले जाते आणि त्याचे कारण गोविंद तळवळकर! :) तरी देखील मोठेपणी परत त्यांचेच लेखन पुस्तकरूपात वाचत असताना त्यांचे "रॉयिस्ट" असणे अधिक जाणवू लागले. मानवेंद्रनाथ रॉय ना जरी आपल्याकडे त्यांच्या नावात असल्याप्रमाणे मानवतावादी धरले गेले असले, तरी ते स्वतः कम्युनिस्टच होते. अर्थात गोविंदराव कम्युनिस्ट होते/आहेत असे म्हणायचे नाही पण, डावीकडे झुकलेले असल्याने लेखनशैलीतून तत्कालीन डाव्या विचारवंतांप्रमाणे सहजतेने (subtly) अनेकदा सामाजीक / राजकीय विचार स्वातंत्र्योत्तर काळातील नेहरूंच्या डावीकडे झुकलेल्या काँग्रेसला पुढे करणारे वाटू लागले. तरी देखील असे म्हणत असताना, त्यांनी आत्ताच्या अनेक तथाकथीत विचारवंतांप्रमाणे लबाडी केली / दिशाभूल केली असे अजिबात म्हणायचे नाही. पण त्याच बरोबर ते पूर्णपणे समतोल होते असे देखील आता वाटत नाही... कुठल्याही पत्रकाराचे/विचारवंताचे सगळेच विचार पटले पाहीजेत, सहमती झाली पाहीजे असे नसते. पण ते किती प्रामाणिकपणे आणि तळमळीने एखादा विषय मांडतात यावर अनेकदा अनेक गोष्टी अवलंबून असतात. गोविंद तळवळकर, ग.वा.बेहरे, माधव गडकरी (त्याच ऑर्डरमधे) यांचे लेखन हे असे वाटते. गिरीष कुबेर यांचे लेखन देखील असेच प्रामाणिक आण स्वतंत्र वाटते. त्यामुळेच त्यांच्या प्रत्येक विचाराशी/मुद्याशी सहमत होऊ शकलो नाही तरी अग्रलेख वाचल्याशिवाय राहवत नाही.

आणि हेच परत खटला दाखल केला की घसा ओरडून सांगणार हिंदू संत/आचार्य कसे नालायक आहेत ते ! आणी विचारवंत सुद्धा त्यांचीच री ओढणार