असो! ?? का म्हणुन? चांगलं चाल्ल होतं की.. अजुन थोडं लिहायला हवं होतं.

छान.फारच सेन्टी

फार त्रोटक झाले लिखाण. सुर गवसला गवसला म्हणे पर्यंत पुन्हा हातून निसटला. असो. इतक्या सुंदर वातावरण निर्मितीनंतर, >>>>डोळ्यातली चिपाडं तशीच ठेऊन तोंडही न धुता तो परत पांघरुणात शिरला. हे वाक्य बासुंदीत माशी पडल्यासारखे वाटले.

अहाहा ! सकाळी सकाळी एकदम आठवणच झाली त्या क्षणांची. काही सेकंदातच पार मागे गेलो. मस्त !

आवडल .

द्विशतशब्दकथा आहे हो ती.

पण अचानकच संपून गेली. तुम्ही नक्कीच चांगलं लिहू शकता.

हे आधी वाचल्यासारखे वाटतेय.. बहुतेक प्रविण टोकेकरांनी साप्ताहिक 'लोकप्रभा' चे संपादक असताना लिहिलेले संपादकिय याच तर्हेच्या सकाळचे वर्णन होते.. तरी असो.. सुन्दर थंडीची सकाळ आणि बालपणाच्या आठवणी यावर कोणाचाही प्रताधिकार असू शकत नाही..

थोडकंच पण सुंदर लिहिलेय.. पार पोचवलंत हो त्या आठवणींत.. घोंगडीत झोपून घेतले ईतक्यात..