नाटक...
गर्दी आकांत माझ्या
ओशाळणारे ओठ हलले,
ज्यांनी केले वार
शेवटी धीर देऊन गेले !
वादळातील शरीर माझे
पाहायला तमाशा आले,
केले चौकात उभे ज्यांनी
नजरा उंचावून गेले !
कारणे ऐकवण्या अपयशाची
समीक्षक ते होऊन आले,
देऊन धीर उसना
भुंग्यांनी वासे पोकळ केले !
हूल भरारीची देऊन
बळ वांझोटेच दिले,
माझ्या परस्परच त्यांनी आता
घरटे माझे हिरावून न्हेले !
फुंकर घालण्याचे नाटक
सोद्यांनी हुबेहूब वटवले,
उरात दडवल्या दुःखाची
शेवटी किंमत करून गेले !
श्री. साजीद यासीन पठाण
दह्यारी जिल्हा - सांगली
💬 प्रतिसाद
(5)
ज
जेपी
Sat, 02/01/2014 - 06:12
नवीन
*****
- Log in or register to post comments
अ
अत्रुप्त आत्मा
Sat, 02/01/2014 - 06:34
नवीन
वाहव्वा!
- Log in or register to post comments
आ
आयुर्हित
Sat, 02/01/2014 - 10:07
नवीन
हूल भरारीची देऊन
बळ वांझोटेच दिले,
माझ्या परस्परच त्यांनी आता
घरटे माझे हिरावून न्हेले !
व्वा, क्या लिखते हो जनाब| बहोत खूब!!
अपेक्षा भंगाचे दु:ख खरोखरीच खूप मोठे असते.
मला तर नेहमीच वाटते:
"खुद को कर बुलंद इतना कि खुदा भी आकर पुछे, कि बता तेरी रजा क्या है?"
- Log in or register to post comments
न
निवेदिता-ताई
Sun, 02/02/2014 - 04:39
नवीन
छान
- Log in or register to post comments
व
विवेकपटाईत
Sun, 02/02/2014 - 06:52
नवीन
वा! क्या बात है
- Log in or register to post comments