ऋण
भांबावतो कल्लोळ.
माझ्या उरात दडू पाहतो.
पाहता पाहता नभही
अलगद झाकोळून येतं.
आपसूक दूरस्थ होणारे
किनारे पाहताना,
भरतीचा ठाव सुटतो...
तुझा माझा मांडलेला
पसारा पाहते.
त्यातून स्वत:ला निर्लेपपणे
बाजूला काढायचं ठरवते.
हळूच एक प्रश्न
डोकं वर काढतो,
विचारतो,
कधी चुकतं करशील
तुमच्या नात्याचं देणं?
परतीच्या वाटेवर थांबलेली पावलं,
ऋणात गुंतून राहिलेलं हे मन...
आपसूक दूरस्थ होणारे किनारे पाहताना, भरतीचा ठाव सुटतो...कोण सुटलय यातून? तरीही ठाव सुटायचा राहत नाही.गुंतून राहिलेलं हे मन...आणि हे तरी कुणाला सुटलय? रचना आतपर्यंत पोचली... आवडली.