हायवे - दोषपूर्ण पण तरीही वेगळा
व्यावसायिक हिंदी चित्रपट म्हटल्यावर साधारणपणे जे चित्र डोळ्यापुढे येते, त्याहून बराच वेगळा असा 'हायवे' एक स्मरणीय अनुभव देऊन जातो.
ज्यांनी तो पाहिला आहे, त्यांना कथा माहिती असेल. ज्यांनी पाहिलेला नाही, त्यांचा रसभंग होईल. त्यामुळे कथा सविस्तर न सांगता, चित्रपट पाहून जे वाटले त्याबद्दल थोडक्यात बोलतो.
१. सर्वप्रथम अभिनय. रणदीप हूडा आणि आलिया भट्ट या दोघांचा अभिनय अतिशय भावणारा. काही ठिकाणी आलिया थोडी अननुभवी जरूर वाटते. अनेक वेळा चित्रपटातील रस कमी झालेला असतानाही केवळ हे दोघे पडद्यावर आहेत म्हणून मी पुढे पाहत राहू शकलो. या दोघाच्या मूळ व्यक्तिरेखाही अत्यंत विचारपूर्वक आणि तपशीलवार लिहिल्या आहेत.
२. अप्रतिम छायाचित्रण. भारतातील अनेक अप्रसिद्ध जागा दिसतात, त्याही कथानकाला अनुसरून. खासकरून काश्मीरमधील आरू वॅली.
३. सामाजिक संदर्भांचा विचार केला (खासकरून उत्तर भारतीय), तर चित्रपटाची मूळ कल्पना मात्र पचायला (आणि स्वीकारायला) जरा कठीणच आहे. मुख्य पात्रांचे काही निर्णय व विचार तर्कसंगत नाहीत आणि त्यामुळे अनेकदा चित्रपटाचा परिणाम कमी होतो.
४. दिग्दर्शकाने ही कथा सांगण्यासाठी जाणीवपूर्वक एका सरळ, रेषीय शैलीची निवड केली आहे. (प्रामुख्याने केवळ दोन पात्रांवर केन्द्रित कथन, पार्श्वसंगीताचा कमी वापर, विरळ संवाद, सलग घटनांचा अभाव, कॅमेरा शक्यतो स्तब्ध ठेवणे इ.). प्रयोग म्हणून ठीक असले, तरी, चित्रपट पाहताना ते बरेचदा कंटाळवाणे होते. तर्कसंगतीच्या अभावामुळे अधिकच.
५. चित्रपटाची सुरुवात अतिशय प्रभावी, थरारक आणि भीतीदायक आहे. पण काही वेळानंतर तिथे निर्माण होणारे मुद्दे पूर्णपणे बाजूला राहतात आणि आपण एक वेगळाच चित्रपट बघतो आहोत की काय असे वाटू लागते. शेवटही अचानक झाल्यासारखा वाटतो.
---
इथे (आणि मराठीत) पहिल्यांदाच लिहितो आहे. चू. भू. द्या. घ्या.
प्रतिक्रिया