Skip to main content
Skip to main content
✍ मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ
प्रवेश करा | सदस्य व्हा
मिसळपाव
मिसळपाव मराठी साहित्य

Main navigation

  • मुख्य पान
  • नवे लेखन
  • कथा
  • कविता
  • चर्चा
  • पाककृती
  • पर्यटन
  • ललितकला
  • नवे प्रतिसाद

sadism एक आदिम मानवी प्रवृत्ती.

म
मारवा यांनी
Sat, 04/26/2014 - 12:01  ·  लेख
लेख
या शब्दाचा उगम मार्क्वीस द साद या १८ व्या शतकातील फ़्रेंच सरदार व लेखक याच्या नावावरुन झाला. याचा जन्म तेव्हाच्या एका प्रभावशाली उमराव कुटुंबात झाला. हा सुरुवातीपासुन इतरांना यातना देउन लैंगिक आनंद मिळविण्यात समाधान मानत असे. याला अनेकवेळा वेश्यांशी अत्यंत क्रुरतेने वागल्याच्या कारणासाठी तुरुंगात टाकण्यात आले. बॅस्टील च्या कुप्रसिद्ध तुरुंगात ही याला टाकण्यात आले होते. तेथे त्याने त्याची अनेक कुप्रसिद्ध पुस्तके लिहीली. त्यात जस्टाइन आणि १२० डेज ओफ़ सॅडोम या बहुचर्चित पुस्तकांचा समावेश आहे. यातील १२० डेज ऒफ़ सोडोम वर आधारीत असलेला सिनेमा सालो १२० डेज ओफ़ सोडोम या नावाने पिएर पाउलो पासोलीनी या दिग्दर्शकाने बनविला. हा अत्यंत उग्र असा सिनेमा आहे. हा सिनेमा अनेक देशांत अनेक वर्षांसाठी बॅन करण्यात आला होता. मात्र इंटरनेट ने आता हा सहज उपलब्ध झालेला आहे. (कृपया अतिसंवेदनशील व्यक्तींनी हा सिनेमा पाहण्याचे टाळावे यातील उग्रतेने/क्रौर्याने कदाचित काहींना त्रास होउ शकतो म्हणुन ही आग्रहाची नम्र विनंती) तर सॅडीझम या शब्दाचा ऒक्सफ़र्ड डिक्शनरी ने दिलेला अर्थ मला अतिशय अचुक वाटतो तो म्हणजे एन्जॊयमेंट ऒफ़ क्रुएल्टी टु ऒदर्स आणि दुसरा सेक्शुअल परव्हर्ज्न कॅरेक्टराइज्ड बाय धिस यात सॅडीझम च्या दोन्ही महत्वाच्या बाजु कव्हर होतात असे मला वाटते एक म्हणजे लैंगिक संबधातील क्रुरता व इतर प्रकारची (लैंगिक नसलेली क्रुरता). दुसरया अ-लैंगिक क्रुरते चा स्कोप फ़ार वाइड आहे. यावरुन च बनलेला शब्द आहे सॅडीस्ट म्हणजे अशी व्यक्ती जी निरनिराळ्या प्रकारचा क्रुर व्यव्हार इतरांशी करुन आणि त्यामुळे इतरांना होत असलेल्या यातनेने आनंदीत होते. सॅडीस्ट लोकांनी सामुदायिक रीत्या असा आनंद घेण्याची अनेक उदाहरणे अगदी प्राचीन काळापासुन आहेत. रोम मधील ग्लॅडीएटर च्या स्पर्धांमधुन असे हिंसेचे क्रुरतेचे व्यवस्थित आयोजन च करण्यात येत असे. यात होत असलेली क्रुरता पाहुन.. यातना पाहुन चेकाळणारे प्रेक्षक निश्चीतच सॅडीस्ट होते. कॅलिगुला चा काळ अशा अनेक उदाहरणांनी भरलेला आहे. मध्ययुगीन इस्लामी शासन काळात देण्यात येणारया अनेक प्रकारच्या शिक्षा ज्यात गुन्हेगाराला सरळ साधे मारुन टाकण्यापेक्षा हाल हाल करुन सार्वजनिक रीत्या मारणे यामध्ये तेथील लोकांची सॅडीस्टीक प्रवृत्ती दिसुन येते. उदा. एखाद्याला जमिनीत पुर्णपणे गाडुन केवळ मुंडके बाहेर ठेउन नंतर त्यावर जमलेल्या सर्व लोकांनी दगड मारुन त्याला ठार मारणे ही बहुप्रचलित शिक्षा. यात ही विशेष बाब म्हणजे शासकांना आम लोकांतील या सॅडीस्ट प्रवृत्तीची असलेली पुरेपुर जाण व त्यांना या प्रकारच्या शिक्षेत सहभागी करुन घेउन वा ग्लॅडीएटर सारख्या उदाहरणांत प्रेक्षक बनवुन घेणे, व अशा पद्धतीने या मुळ सॅडीझम च्या वृत्ती ला खतपाणी च घातले जात असे व एक प्रकारे एनकरेज केले जात असे. अर्थात यात ही सत्ताधारयांचे हितसंबंध गुंतलेले असत. ही केवळ प्रातिनीधीक उदाहरणे झाली. मानवी इतिहास अशा अनेक उदाहरणांनी खचाखच भरलेला आहे. सॅडीझम अगदी लहान मुलांमध्ये ही दिसुन येतो. एकत्र खेळतांना लहान मुल अनेकदा एकमेकाला पनीशमेंट्स देतांना दिसतात. अनेक लहान मुलामध्ये प्राण्यांना मारण्याची यातना देण्याची प्रवृत्ती दिसुन येते. एखाद्या मांजराला पकडुन पाण्यात टाकणे, इ. अनेक प्रकारे लहान मुल असा छळ अतिश्य निरागसपणे करतांना दिसतात. अनेक सीरीयल कीलर च्या हीस्ट्री त अनेकदा त्याच्या बालपणात या सॅडीस्ट वृत्ती ठळकपणे आढळुन आलेल्या आहेत. त्यात त्यांना तर नैतिक ते वगैरेचा ही फ़ारसा सेन्स ही डेव्हलप झालेला नसतो त्यामुळे तर त्यात त्यांना काहीही गैर वाटत नाही. एक गोष्ट तर माझ्या अनेकदा पाहण्यात आलेली आहे एखादी वेडी व्यक्ती असेल तर अशा भिकारी वेड्या व्यक्तीमागे साधारण टीन एजर वा लहान मुलांचा ग्रुप लागतो. आणि ते त्याच्या मागे जाउन जाउन त्याला दगड मारतील कींवा डिवचतील की मग जेणेकरुन तो वेडा संतापाने त्यांच्या मागे धावतो आणि मग या मुलांना अधिकच आनंद येतो. हा प्रकार ही मुल अगदी बोर होइपर्यंत अथवा कोणी मोठ्यांनी आडकाठी आणेपर्यंत करत असतात. मला खात्री आहे आपणापैकी अनेकांनी हा प्रकार भारतात तरी बघितलेला असावा. धार्मीक संदर्भात सॅडीझम अतिशय ग्लोरीफ़ाइड रीतीने व्यक्त होतो. अनेक धार्मीक साहीत्यात आलेले उदा. गरुड पुराण इ. आलेले नरक यातनांचे वर्णन. अमुक अमुक पाप केल्यास कढईत टाकण्यापासुन च्या व्हरायटी शिक्षा अगदी बारीक सारीक वर्णन देउन केलेल्या आहेत. या वर्णनांतुन सॅडीस्टीक प्रवृत्ती ठळकपणे दिसुन येते. महाभारतातले अनेक प्रसंग बघावेत. सर्वच धर्मांच्या साहीत्यात या सॅडीस्टीक वृत्तीने भरलेले अनेक कंटेट आढळतात. धार्मीक संदर्भात मात्र मॅसोचिझम अधिक आढळतो. मॅसोचिझम मध्ये व्यक्ती स्वत:ला यातना देण्यात आनंद मानते. याला अजुन एका रीतीने एक्स्प्लेन करता येते. मॅसोचिझम इज सॅडीझम टर्न्ड टुवर्ड सेल्फ़ फ़्रॉम ऒदर्स. हा मुबलक प्रमाणात सर्व धर्मात आढळतो. जैन धर्मात हा अनेकदा दिसुन येतो. या धर्मात एक विधी आहे. जो मी स्वत: बघितलेला आहे. जे संन्यासी असतात त्यांच्यासाठी एक केश लोचन विधी असतो. यामध्ये सर्व लोक ज्याचे केस वाढलेले आहेत अशा साधु/साध्वी भोवती जमतात मग त्या साध्वी चे केस हाताने ( कात्री/ब्लेड चा वापर न करता) एक एक करुन उपटले जातात. आणि याने होणारी वेदना त्या साध्वी ने चेहरयावर व्यक करणे अपेक्षीत नसते. आणि हा सोहळा सहसा सार्वजनिक रीत्या च अनेक प्रेक्षकांच्या साक्षीने केला जातो. व असे करणे ही गौरवाची आत्मसंयमाची त्यागाची बाब आहे असे अतिशय अभिमानाने मानले जाते. हे प्रातिनीधीक उदाहरण आहे अनेक धर्मात स्वत:ला यातना देण्याच्या अनेक परंपरा आढळुन येतात. स्वत:ला फ़टके मारणे, रक्त बंबाळ करणे इ. मात्र एरवी जो सॅडीझम वा मॅसोचिझम विकृती च्या व्याख्येत सरळ सरळ टाकला जातो. तो मात्र धार्मीक संदर्भात आला तर विकृती तर दुरच त्याला एखाद्या पवित्र भावनेने बघितले वा मानले जाते. या उलट लैंगिक संदर्भात मुळ संभोगा च्या वेळी ही सॅडीझम/मॅसोचिझम चा वापर दिसुन येतो. इंटरनेट वर तर या संदर्भात एक स्वतंत्र शाखाच आहे जीला बी.डी.एस.एम. असे म्हटले जाते.याला विरोधक विकृती तर समर्थक एक जीवनशैली म्हणुन संबोधतात. समर्थकांच्या मते दैंनदिन लैंगिक आयुष्यात येणारा कंटाळा घालविण्यासाठी आणि आपल्यातील आदिम प्रवृत्ती ना तॄप्त करण्यासाठी याचा सुरक्षीत एका मर्यादेत फ़ॅन्टसी म्हणुन वापर करण्यात काही गैर नाही. यासाठी विवीध साधने इत्यादींची नेट वर रेलचेल आहे. संभोगा दरम्यान एकमेकांना चावणे दंतक्षत करणे आदि मध्ये ही सुक्ष्म हिंसा दडलेली च असते. तीची डीग्री वाढवल्या वर मग तो ठळक असा सॅडीझम दिसु लागतो. या सर्वांमधील विरोधाभास म्हणजे धार्मिक पातळी वरचा प्रत्यक्ष सॅडीझम/मॅसोचिझम हा पवित्र आणि बेडरुम मधील बोरींग सेक्स लाइफ़ स्पाइस अप करण्यासाठी वापरलेला तसा निरुपद्रवी गमती जमतीचा सॅडीझम/मॅसोचिझम हा विकृत मानला जातो. तरुण मुलांमध्ये रॅगिंग संदर्भात सॅडीझम अत्यंत तीव्रतेने समोर येतो. रॅगिंग मध्ये अतिशय आक्रमक उघड्या नागड्या स्वरुपात सॅडीस्ट वृत्ती उफ़ाळुन आलेली दिसते. याचे प्रत्ययकारी चित्रण मागे महेश एलकुंचवारांच्या होळी नावाच्या नाटकात वाचले हते. परंतु होळी कीस झाडकी पत्ती असे भयानक रॅगिंग आज च्या तारखेला भारतात अनेक कॊलेजेस मध्ये होताना दिसते. यात विशेष बाब म्हणजे जी उच्च शिक्षण देणारी कॉलेजेस आहेत खासकरुन इंजिनीयरींग आणि मेडीकल मध्य याचे तुलनेने फ़ार जास्त प्रमाण दिसुन येते. म्हणजे जो सर्वात जास्त हुशार अभ्यासु असा एज्युकेटेड क्लास आहे त्यात सॅडीझम तर जास्त च दिसुन येतो. संस्कृतीने चढविलेली शिक्षण संस्काराची पुटे कीते तकलादु असतात ती आय आय टी च्या रॅगिंग च्या घटना बघितल्यावर कळुन येते. बर विशेष म्हणजे येथे आलेला क्लास हा जनरली सर्वच बाबतीत सहसा उच्च असतो आणि त्यातही परत शहरी भागातुन आलेल्यांकडुन ग्रामीण विद्यार्थ्यांची रॅगिंग अधिक तीव्रतेने होत असलेले हे दिसते. यात परेश रावल चा सिनेमा टेबल नं २३ आठवतो. सॅडीझम कधी कधी अतिशय सुक्ष्म अशा स्वरुपात समोर येतो. विजय तेंडुलकरांच नाटक बघा शांतता ! कोर्ट चालु आहे, यात बेणारे बाइना ज्या असामान्य पद्धतीने टॉर्चर केल जात तो समाजातल्या लोकांच्या मनातला अगदी गाभ्यातला सुक्ष्म सॅडीझम विजय तेंडुलकरांनी उलगडुन दाखविलेला आहे त्याला खरोखर तोड नाही. जे नाटक ते सर्व लोक मिळुन बेणारे बाई बरोबर खेळतात तो तर माणसाच्या या आदिम प्रवृत्तीचा घेतलेला अगदी खोल असा मागोवा आहे. अबु गरीब च्या तुरुंगात जगाने सॅडीझम चा सर्वोच्च अविष्कार बघितला. अमेरीकन सैनिकांनी जे अफ़गाणी कैद्यांवर अत्याचार केले त्यात विशेष म्हणजे काही अमेरीकन महिला सैनिकांचा देखील समावेश होता. या अमेरीकन महीला सैनिंकांनी अतिशय भीषण अशी सॅडीस्टीक प्रवृत्ती पुरुष सहकारयांच्या बरोबरीने दाखविली. विशेष म्हणजे हे स्त्री पुरुष ऑदरवाइज त्यांच्या कुटुंबात अगदी प्रेमळ वगैरे होते. त्यानंतर ज्या प्रचंड दांभिकतेने या अत्याचारांचे समर्थन केले ते काही काळापुर्वी रीलीज झालेल्या अबु गरीब पेपर्स मध्ये मुळातुन वाचण्यासारख आहे. युध्द कैद्यांवरील अत्याचाराने जागतिक इतिहासाची अनेक पाने भरलेली आहेत. नेमकी कुठली प्रेरणा असते सॅडीझम मागे ? एक माणुस स्वत:च्या हातात पॉवर आल्यानंतर दुसरया व्यक्तीला यातना देण्यात आनंद का मानतो? माणसाची घडण च अशी आहे का ? संवेदनशीलता, दयाळुपणा च्या बुरख्या मागे संस्काराच्या कंडीशनींग मागे प्रत्येकाच्या आत एक सॅडीस्ट दडुन बसलेला असतो का ? डोक बाहेर काढण्याची वाट बघत ? अनुकुल परीस्थीती येताच व्यक्त होण्यासाठी? याची सहसा अनेक बाजुने स्पष्टीकरणे दिली जातात एक म्हणजे सॅडीस्टीक व्यक्ती ही त्याच्या बालपणात अशा च कुठल्या ना कुठल्या प्रकारच्या हिंसेचा शिकार झालेली असते ज्याचा खोलवर परीणाम अशा व्यक्तीच्या व्यक्तीमत्वावर होत असतो. व अशी व्यक्ती मग पुढे जाउन सॅडीस्ट बनते. दुसर अस सांगण्यात येत की मुळात या सॅडीझम मागे ही अधिक खोलवर असलेली प्रेरणा ही इतरांवर सत्ता गाजविण्याची असते व त्यांचे पुर्ण नियंत्रण करणे ही असते. व त्यासाठी इतरांना यातना देणे अथवा अपमानित करणे हे त्या मुळ पॉवर प्ले चा एक भाग फ़क्त असतो. अशी व्यक्ती स्वत:त असलेली कमतरता न्युनगंड कुठेतरी दडपुन या मार्गाने स्वत:चे समाधान शोधत असते. चर्चे च्या माध्यमातुन या विषयाचा खोलवर वेध घ्यायला आवडेल.

प्रतिक्रिया द्या
24775 वाचन

💬 प्रतिसाद (87)

प्रतिक्रिया

म
मारवा Sun, 04/27/2014 - 14:01 नवीन
संजय आणि शुचि वरील मर्यादीत जागेत जरी मी जैन धर्मातील एक उदाहरण दिलेले असले तरी जवळ जवळ प्रत्येकच धर्मात मॅसोचिझम चे उद्दात्तीकरण केलेले आढळते. स्वपीडन करणे मग ते आत्मसंयमाच्या गोंडस नावाखाली अतिरेकी उपास करणे विवीध प्रकारची तपे (काहीतर अगदीच अतार्कीक अनावश्यक) करुन स्व शरीराला पीडा देणे त्यात गौरव मानणे. शुचि म्हणतात तसे सळया हुक्स खुपसणे, मुसलमानांमध्ये कुठल्यातरी एका दिवशी एक मिरवणुक निघते त्यात स्वतःला अक्षरशः रक्तबंबाळ करुन घेउन कुठल्यातरी शहीद (बहुदा हुसेन नक्की माहीत नाही) पवित्र व्यक्तीची आठवण त्यांनी भोगलेल्या वेदना प्रतिकात्मकतेने भोगुन केली जाते. शंकराचार्यांचे विवेक चुडामणी नावाचे ग्रंथ आहे त्यात अनेक श्लोक शरीर कीती गलिच्छ वाईट आहे हे समजावुन देण्यात च खर्ची केलेली आहेत. त्यामुळे त्याला कायम कसे कठोर वागविणे आवश्यक आहे हे सांगितलेले आहे. ख्रिस्ती धर्मात तर येशु ने तुमच्यासाठी सर्व छळ सोसला हे सतत बिंबविले जाते. नेमकी उदाहरणे आठवत नाहीत पण विवीध धर्माच्या असंख्य परंपरा स्व-शरीरा चा धिक्कार करण्यात त्याला यातना देण्यात काहीतरी श्रेष्ठ धार्मीक आहे असे मानतात. प्रत्येक धर्म हा काही ना काही प्रमाणात सॅडो-मॅसोचिझम चे उद्दात्तीकरण करणारया परंपरा बाळगतो.
  • Log in or register to post comments
म
मारवा Sun, 04/27/2014 - 14:12 नवीन
तुलनेने आधुनिक काळात इंटरनेट मुळे अधिक प्रचलित झालेले परस्पर संमतीने स्वीकारलेले व समर्थक ज्याला अ‍ॅज अ लाइफ स्टाइल म्हणतात. ज्यात या आदिम प्रवृत्तींचा सेफ लिमीट्स मध्ये कुशलतेने आनंद मिळविण्यासाठी वापर करण्यात येतो. व अशा बीडीएसएम चा हेतु हा केवळ दैनंदिन लैंगिक आयुष्यातील बोअरडम ( जो हमखास प्रत्येक विवाहा त काही कालावधी नंतर येतो.) त्याला थोडा स्पाइस अप करण्यासाठी वापरला जातो. हा बीडीएसएम चा युज वरील धार्मीक उग्र वापरापेक्षा हेतु प्रक्रीया परीणाम अनेक बाबतीत भिन्न आहे. यातली गंमत अशी आहे की रीलीजीयस बीडीएसएम ला अत्यंत पवित्र गौरवाने बघितले जाते आणि या मॉक बीडीएसएम ला अतिशय काहीतरी विकृत आहे पाश्च्यात्य आहे असे बघितले जाते. मागे एकदा हा गमंत जंमत बीडीएसएम करण जोहर ने त्याच्या एका सिनेमात दाखविला होता ज्यात राणी मुखर्जी आपल्या बोअर्ड सेक्स्युअल लाइफ ला स्पाइस अप करण्यासाठी याचा अवलंब करते नाव नाय आठवत यार पण काहीतरी गंमतीदार प्रसंग होता इतक नक्क्की आठवतय.
  • Log in or register to post comments
स
संजय क्षीरसागर Sun, 04/27/2014 - 16:55 नवीन
सॅडिजमची किंवा मॅसोचिजमची (निरुपद्रवी असला तरी) आवश्यकता नाही. खरं तर पारस्पारिक अनुबंधात प्रणय उत्तोरत्तर खुलत जातो कारण द कपल डिवेलप्स ग्रोईंग ग्रॅटिट्यूड टोवर्डस इच अदर, असा व्यक्तिगत अनुभव आहे. धर्मातल्या सॅडिजमचं कारण साधनाप्रक्रियेचा हेतू आणि मुळात त्यातला डेलिकेटनेस न समजणं (खरं तर सो कॉल्ड धर्मगुरुंचं संपूर्ण अज्ञान) हा आहे. ज्यांना या प्रक्रियांविषयी रस आहे त्यांनी ओशोंचा The Book of Secrets हा ग्रंथ (कारण तो १२५० पानी आहे) वाचावा.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: मारवा
म
माहितगार Sun, 04/27/2014 - 15:25 नवीन
(मागील भागावरून पुढे चालू आधीच्या प्रतिसादांची लांबी बरीच वाढल्याने आपण वेगळ्या धाग्यावरतर पोहोचलो नाही असे वाचकांना वाटू नये म्हणून येथून प्रतिसाद जरा खाली आणला आहे.) ऐतिहासिक काळात योध्यांनी आणि शासकांनी युद्धांच्या दरम्यान आपली जरब बसवण्यासाठी अमानुष अत्याचार केल्याच्या नोंदी पहाण्यास मिळतात, मानवी इतिहासापूर्व काळातील असंख्य प्रसंग हे विस्मरणात देखील गेले असणार तर, इतिहासातील काही स्मृती लोकांच्या मनात अजूनही जाग्याच नाही तर असे अन्याय करणार्‍या मानवी समुहांच्या वंशजांवरही अविश्वास, राग प्रसंगी बदल्याची टोकाची भावनाही आढळून येऊ शकते. योद्धे आणि राज्यकर्त्यांचे इतिहासातील काही क्रौर्य प्रसंग हे परपिडानंदाचे असू शकतात हे वास्तव जसे स्विकारले पाहीजे तसे आजच्या सारखी आधूनिक दळणवळण नसलेल्या काळात दूरच्या प्रदेशांवर सातत्याची देखरेख करणे शक्य नसे त्यामुळे एकदाचीच जरब अथवा दहशत बसवणार्‍या मार्गांवर विसंबण्या शिवाय प्रसंगी प्रत्यवायही राहत नसावा त्यामुळेही ऐतिहासिक काळातील असंख्य शीक्षांचे युद्धातील कारवायांचे स्वरूप अमानुष असे होते. त्यामुळे ऐतिहासिक काळ त्या परिपेक्षात पहाणे अधिक सुसंगत ठरू शकते
  • Log in or register to post comments
म
माहितगार Sun, 04/27/2014 - 16:05 नवीन
कायद्याचे राज्य हि संकल्पना नसलेल्या काळात निती नियमांची आखणी धर्मसंस्थांनी त्यांच्या अखत्यारीत ठेवण्याचा प्रयत्न केला होता. एका स्त्रीला दगड मारण्याची मागणी झाली असता येशु ख्रिस्ताने ज्याने कधीही एकही पाप केले नाही त्यांनीच फक्त दगड मारावेत म्हटल्या नंतर एकही व्यक्ती पुढे आली नाही, काही भारतीय ऋषी -मुनींनी प्रणयरत प्राण्यांच्या हत्येचा केलेला निषेध, वर्षाऋतूत चातुर्मासाचे पालन, किंवा बौद्ध आणि जैन धर्माने सांगितलेली अधिक कडक अहिंसा असे परपिडानंद थांबवणारे अपवाद सोडले असता; या धाग्यात म्हटल्याप्रमाणे धर्मसंस्थांनी अनेक नितींमध्ये परपिडानंदाचा आंतर्भावच केलेला आढळतोच सोबतच बर्‍याच ठिकाणी त्याचे अनफेअर, बायस्ड, अर्बीट्ररी असणे जाणवते. एक अंधश्रद्धांमुळे दुसरे पुरुषांच्या भावनांना प्राधान्य देणार्‍या, स्त्रीयांवर लादावयाच्या पिडांना धार्मीक मान्यता देऊन होणारे अप्रत्यक्ष साटेलोटे यामुळे या परपिडांनदांना वेळोवेळी चालवूनच घेतले गेले नाही तर समर्थनही केले जाते. मग जे काही इतिहास काळात झाले असेल त्याची चुक स्विकारून नैतीक जबाबदारी घेणे अद्यापतरी बहुतांश धर्मसंस्थांना झेपलेले नाही. टोकाच्या आत्मपिडनाचा समर्थन अथवा आग्रह हे दुसर्‍या अंगाने शीष्याचे धर्मसंस्थेने अथवा गुरुने केलेले सानंद परपिडन नाही किंवा कसे हे विचारणेही अनेकांच्या मनाला दुखावू शकेल त्यामुळे मी तसे विचारण्याचे टाळतो.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: माहितगार
म
माहितगार Sun, 04/27/2014 - 17:17 नवीन
कायद्याचे राज्य, मानवाधिकार, मानसशास्त्रीय विश्लेषण आणि समुपदेशन साहाय्य इत्यादी अभिनव संकल्पनांमुळे आधूनिक काळात ऐतिहासिक काळापेक्षा परपिडानंद चे प्रकार आणि घटनांची संख्येची टक्केवारी पहावयास गेल्यास वस्तुतः निश्चित कमी भरेल. आज आपण याची अधिक चर्चा करतो कारण या विषयांबद्दल आपण अधिक जागरूक आहोत. त्याच वेळी सुसंस्कृततेस अभिप्रेत पातळीपासून बरेचसे लाबं आहोत. अजूनही डिनायल्सचे अस्तीत्व आहे. परपिडानंद टाळण्यासाठी लागणार्‍या संस्कारांपासून अद्यापही वंचितता आहे. तर काही ठिकाणी जसे की शिक्षण संस्थांच्या प्रमुखांच्या नितीमुल्यांच्या ठिकाणी असो अथवा कायदा आणि सुव्यवस्था राखणार्‍या अधिकार्‍यांच्या अंगी आवश्यक निती मुल्यांचे अवमुल्यन झाल्या मुळे वरचा माणूस आदर्श असेल तर बाकी सारे आदर्श वागतील ते आदर्श आधारस्तंभ ढासळले आहे याला अंशतः स्वतः समाजही जबाबदार असतोच कारण हे आदर्श आधारस्तंभ समाजानेच उपलब्ध करून द्यावयाचे असतात. इथे लहानवया पासून द्यावयाच्या सुयोग्य संस्कारांची चर्चाही अभिप्रेत आहे. खासकरून एखादे बालवयातील मूल जेव्हा एखाद्या हिंसक घटनेस पाहते अथवा अनुभवते तेव्हा त्या मुलाला बोलते करणे त्याने तो अनुभव समजून घेण्याचा प्रयत्न केला आहे हे समजून घेणे आणि मग एका बाजूला अयोग्य मार्गाचे त्याच्या मनात समर्थन निर्माण होत नाही आहे अथवा दुसर्‍या बाजूला त्याच्या मनात भिती दहशत अथवा नैराश्य वास करत नाही आहे हे दोन्हीही पाहणे हि पालकांची शिक्षकांची समुपदेशकांची आणि समाजाचीही आवश्यकता आहे. तुम्ही केलेल्या परपिडानंदाला तुमचे आप्तस्वकीय सुद्धा अ‍ॅप्रीसिएट करणार नाहीत हे सांगणारी वाल्याकोळ्याचा पश्चातापाने वाल्मिकी होणारी कथा समाजाला परपिडानंदापासून दूर नेण्याचे उद्दीष्ट साधण्यासाठी उजवी वाटते.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: माहितगार
च
चित्रगुप्त Tue, 04/29/2014 - 07:34 नवीन
परपीडनाचे बाबतीत मानवाची प्रयोगशीलता, 'करता येणे' आणि अनुकूल परिस्थिती यांचा कितपत सहभाग असावा? यावर जाणकारांनी प्रकाश टाकावा. उदाहरणार्थ लहानपणी एकदा माझ्या हातात बासरी पडली. सहज फुंकून बघता निघणारा आवाज बरा वाटला, मग काहीतरी बोटांची चाळवाचाळव करू लागलो, एकदा अचानक कुठल्याश्या गाण्याचे सूर प्रकटले, मग ते मुद्दाम वाजवून बघितले, ते जमले, मग आणखी प्रयत्न केले, तर 'करता येऊ' लागले. रस वाढत गेला, आणि चांगल्यापैकी वाजवू लागलो. हेच चित्रकला, जादू, लंबक, लेखन इ.इ. चे बाबतीत घडले. अर्थात या सर्व गोष्टी समाजमान्य असल्याने उघडपणे करता येत. घरच्यांनी मनाई केली असती, तर एकतर चोरून केले असते, वा सोडून दिले असते, आणि कधीतरी अनुकूल परिस्थिती येताच ते पुन्हा उफाळून आले असते. परपीडनाचे बाबतीत असेच काही होत असेल का?
  • Log in or register to post comments
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 08:05 नवीन
परपीडनाचे बाबतीत मानवाची प्रयोगशीलता, 'करता येणे' आणि अनुकूल परिस्थिती यांचा कितपत सहभाग असावा?
If you look into the deepest, खरं तर निव्वळ जगणं हीच हिंसा आहे! आपल्या अन्नात पीकाची हिंसा आहे, श्वासात सूक्ष्म जिवाणूंची हत्या आहे आणि बोलण्यात शांततेला धक्का आहे. त्यामुळे `मिनीमम डॅमेज टू द इग्झिस्टन्स' हा जगण्याचा (सहजीवनाचा) सर्वोत्तम मार्ग समजला गेलायं. थोडक्यात `जेवढा बाहेर धक्का कमी तितकी आत अविचलता' असं सूत्र आहे. पीडन हा मात्र हेतूपुरस्सर केलेला हिंस्त्रपणा आहे. बासरी शिकणं इतरांना त्रासदायक आहे पण एकदा सुरेख वाजवता आली की त्यात स्वानंद आणि परानंद दोन्हीही आहे. सो द बेसिक प्रिंसिपल प्रिव्हेल्स, तुमच्या वादनाचा हेतू जेंव्हा स्वतःला आनंद मिळावा हा असतो आणि तुम्ही पुरेसे संवेदनाशील असता तेंव्हा प्रॅक्टीस निर्जन ठिकाणी किंवा इतरांना कमीतकमी त्रास होईल अशा पद्धतीनं करता. आणि एकदा सराईतपणे वाजवता येऊ लागलं की मग आपल्या आनंदात इतरांना सहभागी करुन घेता. पीडनाची मानसिकता नेमकी विरुद्ध आहे, त्यात संवेदनाशीलतेचा आभाव आहे. दुसर्‍याला दुखावून स्वतः सुखी होऊ अशी मानसिकता आहे. परिस्थिती जरी अनुकूल असली आणि मॅसोचिस्ट व्यक्ती मिळाली तरी अशा क्रियेतून उन्मादा व्यतिरिक्त काहीही निर्माण होत नाही.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: चित्रगुप्त
म
मारवा Tue, 04/29/2014 - 08:54 नवीन
Most of us try to avoid inflicting pain on others. But some people seem to gain pleasure from inflicting pain or watching people suffer without feeling guilt, or remorse. New research just published in the journal Psychological Science suggests that this kind of everyday sadism is real and more common than we might think. Two studies led by psychologist Erin Buckels show that people who score high on a measure of sadism seem to derive pleasure from behaviors that hurt others, and are even willing to expend extra effort to make someone else suffer. “Some find it hard to reconcile sadism with the concept of ‘normal’ psychological functioning, but our findings show that sadistic tendencies among otherwise well-adjusted people must be acknowledged,” says Buckels, a doctoral student at the University of Manitoba who conducted her research while doing her Master’s at the University of British Columbia. She adds: “These people aren’t necessarily serial killers or sexual deviants but they gain some emotional benefit in causing or simply observing others’ suffering.”
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: चित्रगुप्त
म
मारवा Tue, 04/29/2014 - 09:08 नवीन
सॅडीझम आढळतो. याचाच अर्थ असे लोक नक्कीच आपली इछा पुर्ण करण्यासाठी टपुन बसलेल्याच असतात. योग्य संधी मिळताच त्यांच्यातील या प्रवृत्ती उफाळुन येतात. आपल्या पेक्षा कमजोर सावज मिळाल्यावर हा प्रकार होतच असणार पण हे अगदी गुप्त आणि खाजगी पातळीवर होत असल्याने बाहेर येत नसावे जसे लैंगिक बाबतीत बरच काय काय घडत असत पण बाहेर कोणाला एखादा वरकरणी अगदी नॉर्मल दिसणारा माणुस त्याच्या बेडरुम मध्ये नेमक काय करतो हे माहीत पडण्याची शक्यता अगदीच कमी असते त्याप्रमाणे, हे ही माहीत पडण्याची शक्यता अर्थातच कमी असते. पण रॅगिंग ची संधी मिळताच अनुकुल वातावरण मिळताच तसेच रस्त्यावर बघा एखादा चोर पकडला गेल्यास वा एखादा कीरकोळ गुन्ह्यासाठी लोकांच्या ग्रुपच्या तावडीत सापडल्यावर त्याचे भीषण हाल करण्याच्या अनेक घटना भारतात तर फार च मोट्या प्रमाणात आढळतात या केसेस मध्ये तर ज्यांचा काहीच संबध त्या प्रकरणाशी नसतो असे ही येऊन टॉर्चर मध्ये सामील होतात. उदा. हा व्हीडीयो बघा http://www.youtube.com/watch?v=G7F0ULPh9gE
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: मारवा
म
मारवा Tue, 04/29/2014 - 09:47 नवीन
मिसळपाव वर अनेक ऑदरवाइज सभ्य सुसंस्कृत शालीन आयडी ज्यांचा पास्ट अतिशय नीट आणि क्लीन होता. ज्यांनी सहसा कधी ट्रोलींग इतर धाग्यांवर केल नव्हत ( जे रेग्युलर राडेबाज होते ते सोडुन द्या) पण असे अनेक नॉर्मल आयडी देखील जे खात्रीपुर्वक सभ्य या वर्गवारीत मोडत होते आणि मोडतात ही ते देखील जेव्हा संजय क्षीरसागरांच्या आध्यात्मिक धाग्यांवर प्रतिसाद देतांना अत्यंत सॅडीस्टीकली प्रतिसाद देत. एक प्रकारच शाब्दीक रॅगिंग सुरु होते. घेराव घालुन जाणीवपुर्वक अतिशय क्रुरतेने त्यांच्यावर हल्ला चढवुन आपल्यातील सॅडीझम चा प्रत्यय अनेक नॉर्मल आय डी नी दिलेला आहे हे आपल्या अतिशय जवळचे उदाहरण च अत्यंत बोलके आहे. आजही त्यांनी असा एखादा आध्यात्मिक विषय घेतला तर त्याची पुनरावृत्ती होइल असे म्हणण्यास वाव आहे.पण माणसामध्ये एम्पाथी हा ही एक भाग असतोच त्याचा प्रत्यय गवि नावाच्या आयडीने ( मी माणुस म्हणुन त्यांना ओळखत नाही म्हणुन आय डी म्हणतो) दिला त्यांनी प्रवाहाच्या अगदी विरोधात जाउन ही क्षीरसागरजींचा जो काय पॉइंट होता तो समजण्याचा प्रयत्न केला तशी दुर्मिळ संवेदनशीलता एम्पाथी दाखविली ( दया या अर्थाने म्हणत नाही कृपया गैरसमज नसावा) तर संजय जींच्या मिसळपाव वरील धाग्याच्या केस मध्ये आपल्याला दोन्ही बाजुंचे विलक्षण दर्शन होते. ही एक उत्कृष्ठ केस स्टडी आहे. तसेच इंटरनेट ट्रोलिंग करणारे हे सॅडीस्ट असण्यासंदर्भात मोठा विदा आपणास इंटरनेट वर च मिळेल. दुसर उदाहरण वर लेखात दिल्याप्रमाणे तेंडुलकरांच्या शांतता कोर्ट चालु आहे यात बेणारे बाईंचा जो अत्यंत हिंस्त्र अशा रीतीने मानसिक छळ केला जातो वरकरणी अगदी साध्या लोकांकडुन नाटकाचे निमीत्त्त घेउन ते तर निव्वळ चकीत करणार आहे तेंडुलकरांनी मानवी मनातला जो अत्यंत सुक्ष्म पदर हिंसेचा परपीडनाचा दाखविलेला आहे त्याला तोड नाही.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: मारवा
प
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Tue, 04/29/2014 - 11:29 नवीन
चांगला लेख आणि उत्तम प्रतिसाद. सँडीझम जर मानवी प्रवृत्ती असेल तर तिला कमी करावं किंवा असूच नये असे सुचवायचं आहे का ? आणि काही वेळी मानवी मनात असलेल्या भावना उफाळून येतात तेव्हा या प्रेरणा दाबून टाकल्या पाहिजेत असे म्हणावे काय ? उदा. समजा 'अ' नावाच्या व्यक्तीने 'ब' ची फसवणूक केली आहे, अशा वेळी कोणतीही व्यवस्था जर 'अ' ला शिक्षा देऊ शकत नसेल तर ती व्यक्ती व्यक्त होऊ पाहाते अशा वेळी जर एखादा समुह जर 'अ'ला सार्वजनिक ठिकाणी फटके देत असेल (सार्वजनिक ठिकाणी फटके देणे हे चूकच) तर 'अ' ला मिळालेला आनंद मोजायचा की त्याच्यातला सँडीझमची चर्चा केली पाहिजे ? -दिलीप बिरुटे
  • Log in or register to post comments
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 11:59 नवीन
शासन ही समजव्यवस्था सुरळीत चालावी म्हणून केलेली योजना आहे आणि सॅडिझम ही निव्वळ परपीडनातून आनंद मिळवण्याची वृत्ती आहे. फसवणूक करणार्‍याला शासन व्हावं असं वाटणं वेगळं आणि काहीही कारण नसतांना दुसर्‍याला पीडा देण्यातून आनंद मिळवणं वेगळं. The first is punishment & the second, sadism. अर्थात, शासन, पीडनानंदात केंव्हा बदलेल सांगता येत नाही. थोडक्यात, शासन जर झालेल्या नुकसानाच्या भरपाईपर्यंत मर्यादित असेल तर ठीक पण त्यापेक्षा जास्त होऊ लागलं तर सॅडिजम हॅज ओवर टेकन पनीशमंट!
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
ब
बाळ सप्रे Tue, 04/29/2014 - 13:16 नवीन
+१
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
म
मुक्त विहारि Tue, 04/29/2014 - 11:43 नवीन
आवडले... वाखूसा
  • Log in or register to post comments
अ
अनुप ढेरे Tue, 04/29/2014 - 13:03 नवीन
एखाद्या गुन्हेगाराला फाशीची शिक्षा झालेली पाहताना वा शिक्षा सुनावल्यावर आनंदित होणं हे पण सेडिस्टीक का?
  • Log in or register to post comments
श
शुचि Tue, 04/29/2014 - 13:10 नवीन
इस्लामी शासन काळात देण्यात येणारया अनेक प्रकारच्या शिक्षा ज्यात गुन्हेगाराला सरळ साधे मारुन टाकण्यापेक्षा हाल हाल करुन सार्वजनिक रीत्या मारणे यामध्ये तेथील लोकांची सॅडीस्टीक प्रवृत्ती दिसुन येते.
अगदी अगदी!!! मला ते sadistic न वाटता न्यायपूर्णच वाटतं.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: अनुप ढेरे
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 14:13 नवीन
शिक्षेचा हेतू गुन्हेगारात सुधारणा व्हावी असा असायला हवा म्हणून मृत्यूदंडाला विरोध आहे. गुन्हेगारच संपला तर सुधारणा कुणात होणार? म्हणजे ज्याची हत्त्या झाली त्याबद्दल काही करता येत नाही Because the person is dead. आता जे हयात आहेत त्यात तीन प्रकारचे लोक आहेत : एक, मृताशी संबंधित व्यक्ती; त्यांना हानीची भरपाई मिळून सुखानं जगता यावं हे उचित आहे. थोडक्यात, मृत व्यक्ती हयात असती तर त्यांचं जीवनमान जसं चाललं असतं तसं चालावं. (जे गुन्हेगारला फाशी दिल्यानं भावनिकदृष्ट्या साध्य झालं तरी त्यांच्या रोजच्या जगण्यात त्याचा फायदा होत नाही) दोन, गुन्हेगारी प्रवृत्तीच्या व्यक्ती; त्यांना दहशत बसते हे खरं असलं तरी फाशीची शिक्षा असून देखिल गुन्हे घडत आहेतच. त्यामुळे तो हेतू देखिल साधला जातो असं म्हणता येणार नाही. तीन, असंबधित लोक; त्यांना फक्त बातमी वाचायचं समाधान मिळतं. आपण जर असंबधित असू तर फाशीच्या शिक्षेनं आपल्याला आनंद होणं हे (सहज लक्षात न येणारं) सॅडिजम आहे.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: शुचि
श
शुचि Tue, 04/29/2014 - 14:19 नवीन
पण आपणच म्हणता की सहवेदनेने आपण सर्वजण जोडलेले असतो मग तिसरा गट असंबंधित कसा?
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
म
मार्मिक गोडसे Tue, 04/29/2014 - 18:32 नवीन
@ शुचि - छान प्रतिसाद.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: शुचि
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 20:31 नवीन
पण त्या वस्तुस्थितीचा अनुभव आल्याशिवाय सर्वांशी नातं जुळत नाही. अगदी साधं उदाहरण द्यायचं झालं तर संवेदनाशील माणूस आपसूक शाकाहारी होतो. मला आहाराविषयी वाद निर्माण करायचा नाही, फक्त हिंसेचा मुद्दा अधोरेखित करायचा आहे. आपली सांप्रत नाती (निव्वळ) मानसिक आहेत, ती जाणीवेतून निर्माण झालेली नाहीत त्यामुळे तिसर्‍या समूहाला `असंबधित' म्हटलंय. इस्लामी पद्धतीचं वर्णन आणि हेतू मॅसोचिजम आहे आणि त्या अनुषंगानं ती पद्धत न्यायं वाटणं सॅडिजम आहे असा विचार मांडला आहे.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: शुचि
ब
बॅटमॅन Tue, 04/29/2014 - 20:39 नवीन
अगदी साधं उदाहरण द्यायचं झालं तर संवेदनाशील माणूस आपसूक शाकाहारी होतो.
बुद्धाबद्दल काय मत आहे?
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
श
शुचि Tue, 04/29/2014 - 21:04 नवीन
मला तर उलटं वाटतं अतिभावनिक (= संवेदनाशील????) लोकांनाच न्याय्य कायदाव्यवस्थेचे महत्त्व कळेल. ज्यांनी विकृती अनुभवलीच नाहीये त्यांना कळणारच नाही अन ते भूतदया भूतदया करत गुन्हेगारांना पाठीशीच घालत रहाणार. . . . हां आता त्यांनी जोशींच्या टीनेजर मुलाला नग्न करुन, नायलॉनच्या दोरीने फास आवळून मारले असेल ना का, अभ्यंकरांच्या नातीला जाईला नग्न करुन घरभर फिरुन मौल्यवान वस्तू दाखवायला लावून मग मारले असेनाका पण आपले भूतदया दाखविणारे आडवे पडणारच! कारण ...... जाई परत येणार नाही, मुलगा परत येणार नाही, त्यांचे ह्युमिलिएशन मिटणार नाही पण हे बिचारे गुन्हेगार कशाला फासावर लटकवायचे? अन काय विदा आहे की फाशीमुळे गुन्हे कमी झालेले नाहीत याचा? मान्य आहे पूर्ण नामशेष झालेले नाहीत पण कशावरुन कमी झालेले नाहीत?
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 21:25 नवीन
आपण काय साधण्याचा प्रयास करतोयं हा आहे. जर गुन्हेगाराला त्याच्या दुष्कृत्याची जाणीव झाली तर तो सुधारण्याची शक्यता आहे पण त्याला देहदंड दिला की विषयच संपला. मी गुन्हेगारीची भलामण करत नाही, संवेदनाशीलता कशी वाढवता येईल याचा विचार व्हावा असा मुद्दा मांडतो. समाजाची संवेदनाशीलता वाढली की गुन्हेगारी आपोआप आवाक्यात येईल.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: शुचि
श
शुचि Tue, 04/29/2014 - 21:26 नवीन
जर गुन्हेगाराला त्याच्या दुष्कृत्याची जाणीव झाली तर तो सुधारण्याची शक्यता आहे पण त्याला देहदंड दिला की विषयच संपला.
होय कळतय पण वळत नाहीये :)
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
स
संजय क्षीरसागर Tue, 04/29/2014 - 21:55 नवीन
मधे एकदा रवि परांजपे या ज्येष्ठ आणि दिग्गज चित्रकाराशी गप्पा झाल्या. त्यांच्या दृष्टीकोनानं जगण्याचा एक नवाच पैलू उलगडला. ते म्हणाले, "जर लहानपणापासून मुलाची सौंदर्यदृष्टी जोपासली गेली तर जगातली सर्व अराजकता दूर होईल." नाऊ जस्ट सी धिस थॉट, जर आपण जगाच्या सुंदरतेकडेच पाहू लागलो तर आपोआप कृतज्ञता येते. ज्या चक्षुंनी आपण पाहतो त्यांची किमया जाणवायला लागते. द वेरी फॅक्ट दॅट वी कॅन सी इज सच अ वंडरफुल फिनॉमिना. मग नजरेनं चांगल्याच गोष्टी पाहाव्या, सौंदर्यपूर्ण घटना बघाव्या असा भाव निर्माण होतो. स्पर्शाचं सौंदर्य जाणवू लागलं की, वी स्टार्ट फिलींग ग्रॅटिट्यूड टोवर्ड्स अवर पार्टनर्स बॉडी. वॉट अ‍ॅन एक्स्ट्सी इट इज टू बी टुगेदर इन अ स्टार स्टडेड नाईट! स्वादाचं सौंदर्य कळलं की अन्न ब्रह्म होतं! गंधांचं सौंदर्य कळलं की सारी फ्रॅगरन्सेसची दुनिया इतके दिवस कशी गवसली नाही याचं नवल वाटतं. नादाचं सौंदर्य कळायचा आवकाश की आपण शांततेला मार्दवानं हँडल करायला लागतो. आणि उमजतं की, इट इज अ‍ॅन इनवॅल्युएबल ट्रेजर ऑफ ब्लिस अराऊंड अस. जस्ट टू बी सायलेंट इज सच अ प्लेजर! मग सॅडिजम, मॅसोचिजम, हिंसा, गुन्हेगारी अशा गोष्टींना जीवनात स्थानच राहात नाही.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: शुचि
श
शुचि Tue, 04/29/2014 - 21:59 नवीन
:)
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
अ
अनुप ढेरे Wed, 04/30/2014 - 06:37 नवीन
वा! छान प्रतिसाद.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
प
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे Wed, 04/30/2014 - 11:57 नवीन
आवडला प्रतिसाद. आपले प्रतिसाद खर्रच (कधी कधी ) जबराट असतात. -दिलीप बिरुटॆ
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
च
चित्रगुप्त गुरुवार, 05/01/2014 - 07:18 नवीन
@संक्षि: प्रतिसाद आवडला, पण एवढी इंग्रजी वाक्यं कशाला हवीत त्यात? या वाक्यातून जे सांगयचंय, ते व्यक्त करू शकण्याएवढी नक्कीच संपन्न आहे मराठी भाषा. एका भाषेत दुसरी भाषा घुसडणं, हा सुद्धा त्या भाषेच्या सौंदर्याचा, संपन्नतेचा अवमान आहे, आणि एकाअर्थी हिंसकपणा देखील आहे. संपूर्ण प्रतिसाद मराठीचं मार्दव्य, पावित्र्य राखत लिहून तर बघा, या भाषेची अद्भुत किमया इतके दिवस कशी गवसली नाही याचं नवल वाटेल...
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
स
संजय क्षीरसागर गुरुवार, 05/01/2014 - 07:58 नवीन
व्यक्त होतांना मला भाषेचा अडसर येत नाही. पण माझ्या लेखी भाषेपेक्षा संवाद आणि त्याचा परिणाम महत्त्वाचायं. लेखवरच्या प्रतिसादांची भाषा संयुक्त आहे त्यामुळे प्रतिसाद देतांना तसं लिहीलंय. बाय द वे, तुमच्यासाठी तीच जादू, मराठीतून: मधे एकदा रवि परांजपे या ज्येष्ठ आणि दिग्गज चित्रकाराशी गप्पा झाल्या. त्यांच्या दृष्टीकोनानं जगण्याचा एक नवाच पैलू उलगडला. ते म्हणाले, "जर लहानपणापासून मुलाची सौंदर्यदृष्टी जोपासली गेली तर जगातली सर्व अराजकता दूर होईल." किती दुर्लभ विचार आहे पाहा, जर आपण जगाच्या सुंदरतेकडेच पाहू लागलो तर आपोआप कृतज्ञता येते. ज्या चक्षुंनी आपण पाहतो त्यांची किमया जाणवायला लागते. आपण पाहू शकतो हीच किती विलोभनीय गोष्ट आहे. मग नजरेनं चांगल्याच गोष्टी पाहाव्या, सौंदर्यपूर्ण घटना बघाव्या असा भाव निर्माण होतो. स्पर्शाचं सौंदर्य जाणवू लागलं की आपण सखीच्या देहाप्रती कृतज्ञ होतो. चांदण्या रात्रीतला सखीसंग म्हणजे जणू स्वर्गच धरेवर उतरतो! स्वादाचं सौंदर्य कळलं की अन्न ब्रह्म होतं! गंधांचं सौंदर्य कळलं की इतक्या सार्‍या गंधांची, हरक्षणी चित्तप्रसन्न करणारी दुनिया, आपल्याला पूर्वीच कशी गवसली नाही याचं नवल वाटतं. नादाचं सौंदर्य कळायचा आवकाश की आपण शांततेशी मार्दवानं वागायला लागतो. आणि उमजतं की, आपल्याला सतत वेढून असणारा तो रेशीमकोष आहे. नुसतं शांत बसणं ही सुद्धा काय ऐयाशी आहे! मग परपीडन, स्वपीडन, हिंसा, गुन्हेगारी अशा गोष्टींना जीवनात स्थानच राहात नाही.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: चित्रगुप्त
च
चित्रगुप्त गुरुवार, 05/01/2014 - 08:05 नवीन
व्वा !! सुंदर.
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
स
संजय क्षीरसागर गुरुवार, 05/01/2014 - 08:15 नवीन
पुन्हा अभिव्यक्त होण्याची संधी मिळाली, त्याबद्दल आभार!
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: चित्रगुप्त
म
मार्मिक गोडसे Tue, 04/29/2014 - 18:16 नवीन
अगदी बरोबर. मृत्यूदंडाने अपेक्षीत हेतू साध्य होत नसेल तर निष्कारण एखाद्याचा गिनि पिग करणे कितपत योग्य आहे?
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: संजय क्षीरसागर
आ
आत्मशून्य Tue, 04/29/2014 - 13:52 नवीन
सेडिसम ही कोणती विशिष्ट भावना नसून( विशेषत: खोडसाळ/खोडकर पणाची ) बेसुमार इंटेसिटी आहे. कोनाला तो करायला आवडतो कोनाला सहण करायला आवडत असेल. अथवा याविरुध्द सरां प्रमाने सेडिसम बाबत दिशाभूल व तीव्र तिटकरा व्यक्त करून पुन्हा स्वत:चा सेडिजमच प्रदर्शित करायला पण मान्य मात्र न करायला आवडत असेल. मला स्वत:ला मर्यादित तीव्रतेचा सेडिस्म पसंत आहे. सर्वच बाबतीत.
  • Log in or register to post comments
P
Pain Fri, 05/02/2014 - 07:36 नवीन
खासकरुन इंजिनीयरींग आणि मेडीकल मध्य याचे तुलनेने फ़ार जास्त प्रमाण दिसुन येते. म्हणजे जो सर्वात जास्त हुशार अभ्यासु असा एज्युकेटेड क्लास आहे त्यात सॅडीझम तर जास्त च दिसुन येतो. संस्कृतीने चढविलेली शिक्षण संस्काराची पुटे कीते तकलादु असतात ती आय आय टी च्या रॅगिंग च्या घटना बघितल्यावर कळुन येते. बर विशेष म्हणजे येथे आलेला क्लास हा जनरली सर्वच बाबतीत सहसा उच्च असतो आणि त्यातही परत शहरी भागातुन आलेल्यांकडुन ग्रामीण विद्यार्थ्यांची रॅगिंग अधिक तीव्रतेने होत असलेले हे दिसते जनरलायझेशन (सार्वत्रिकीकरण?). संस्कृतीचा, शिक्शणाचा, शहर - खेडेगावात राहण्याचा आणि ही विकृती असण्याचा परस्परांशी काहीही संबध नाही. अमेरीकन सैनिकांनी जे अफ़गाणी कैद्यांवर अत्याचार केले त्यात विशेष म्हणजे काही अमेरीकन महिला सैनिकांचा देखील समावेश होता. या अमेरीकन महीला सैनिंकांनी अतिशय भीषण अशी सॅडीस्टीक प्रवृत्ती पुरुष सहकारयांच्या बरोबरीने दाखविली विषेश म्हणाजे? स्त्रिया कधी काही गुन्हे करत नहीत का? पुन्हा तेच!
  • Log in or register to post comments
P
Pain Fri, 05/02/2014 - 07:37 नवीन
*नाहीत
  • Log in or register to post comments
↩ प्रतिसाद: Pain
  • «
  • ‹
  • 1
  • 2
मिसळपाव.कॉम बद्दल
  • 1आम्ही कोण?
  • 2Disclaimer
  • 3Privacy Policy
नवीन सदस्यांकरीता
  • 1सदस्य व्हा
  • 2नेहमीचे प्रश्न व उत्तरे
लेखकांसाठी
  • 1लेखकांसाठी मार्गदर्शन उपलब्ध
  • 2लेखन मार्गदर्शन
संपर्क
  • 1सर्व मराठीप्रेमींचे मनापासून स्वागत!
  • 2अभिप्राय द्या
  • 3संपर्क साधा
© 2026 Misalpav.com  ·  Disclaimer  ·  Privacy Policy मराठी साहित्य व संस्कृतीसाठी  ·  प्रवेश  |  सदस्य व्हा