पार्वतीची व्यथा

क — कहर,
देऊळ कफल्लक , वितळू लागे खांब गाभारी ध्यानस्थ तरीही सांब दुरून पार्वती जपे कसे सौभाग्य रोज उशीवर विरघळलेले थेंब ही आर्त हाक कि वनी लागली आग चिंतेत पार्वती कुठवर जपू विराग उंब-यात पाउल चाहूल सदाशिवाची अर्ध्यावर तुटले स्वप्न... आली का जाग ?
2869 वाचन
💬 प्रतिसाद (10)
न
नित्य नुतन Tue, 05/20/2014 - 08:17 नवीन
दोनदा वाचूनही फारशी नाही कळली ... काही तरी गहन अर्थ असावा ... नक्कीच ... संदर्भासहित सपष्टीकरण मिळेल का हो ? खूप उत्सुकता लागून राहिली हो ...
म
मिसळलेला काव्यप्रेमी Tue, 05/20/2014 - 08:35 नवीन
सुंदर !! आवडली.
क
कहर Tue, 05/20/2014 - 11:02 नवीन
धन्यवाद .. गूढ अवघड काही नाहि .. पतीविराहाची गोष्ट आहे .. स्पष्टीकरन दिले तर शब्दांमधली मजा निघून जाईल .. कवितेचे नावच संदर्भ आहे
आ
आत्मशून्य गुरुवार, 05/22/2014 - 05:13 नवीन
विशेषत: कवितेचे नावच संदर्भ आह म्हणने प्रचंड गोंधळदायक झाले आहे. अथवा विनाकारण विनासंदर्भ शिव पार्वती यात गोवायचा आचरटपणा घडला आहे वाटते. जरा कविता सम्जावाल काय ?
↩ प्रतिसाद: कहर
अ
अत्रुप्त आत्मा Tue, 05/20/2014 - 20:45 नवीन
सुंदर रचना!
इ
इन्दुसुता गुरुवार, 05/22/2014 - 05:02 नवीन
रचना आवडली
स
स्पंदना गुरुवार, 05/22/2014 - 07:30 नवीन
छानच!
म
म्हैस Fri, 05/30/2014 - 11:21 नवीन
@अत्मशुन्य. सहमत आहे . कविता नाही आवडली
आ
आतिवास Fri, 05/30/2014 - 11:41 नवीन
कविता आवडली.