बाटली आणि ग्लास

मी असते बंद कॉर्कने बांधलेली, टेबलावर तोर्‍यात एकटी, तु मात्र मोकळा ढाकळा, पण भाऊबंधांसोबत रांगेतला गडी, मी तुझ्यातच रिक्त होते, कधी स्मॉलने तर कधी लार्जने , तु मात्र उतरतोस दर्दभर्‍या गळ्यात, घुटक्या घुटक्याने, मी असते संपृक्त, विविध रंगाने नटलेली नेहमीच नीट, कधी बर्फ, कधी सोड्याने तु मात्र पचपचीSSत , कधी क्रिस्टील, कधी प्लास्टिक, कधी धातु. काय तुझे नखरे? बॉटम-अपच्या नादात विसरतात तुला सगळे हेच सत्य खरे, हेच सत्य खरे.