म्हातारी ग मैना

व — विवेकपटाईत,
लांब सडक केंसावरी हात फिरविला तिने विग खाली पडली. दर्पणात छवी पाहुनी जोरात ती हसली कवळी खाली पडली. उचलताना कवळी चष्मा पडला खाली दिसे केवळ अंधार. म्हातारी ग मैना कर भक्तीचा शृंगार झाला फिका संसार.
1773 वाचन
💬 प्रतिसाद (8)
द
दिपक.कुवेत Sun, 02/01/2015 - 07:51 नवीन
म्हातार्‍या पण अजूनहि स्वःताला तरुण समजणार्‍या मैनेचं अगदि चपखल वर्णन. खुपच आवडली कविता. पण हा कोणता काव्यरस आहे??...बहूतेक थंड पाण्याचे कुंड!!!
व
विवेकपटाईत Sun, 02/01/2015 - 11:08 नवीन
हा! हा! हा!, लग्न सराईत बघा, बहुत सापडतील.
↩ प्रतिसाद: दिपक.कुवेत
त
तिमा Sun, 02/01/2015 - 12:33 नवीन
कविता वाचून 'परमेश्वर गोदरेज' यांची आठवण झाली.
ज
जेम्स बॉन्ड ००७ Mon, 02/02/2015 - 06:44 नवीन
हे परमेश्वरा *ROFL*
↩ प्रतिसाद: तिमा
अ
अजया Mon, 02/02/2015 - 08:57 नवीन
=))
↩ प्रतिसाद: तिमा
ऊ
ऊध्दव गावंडे Mon, 02/02/2015 - 06:24 नवीन
छान च की!
अ
अदि Mon, 02/02/2015 - 08:39 नवीन
आपली एकच्च छोटी शंका..विग खाली पडली का पडला?? :D
व
विवेकपटाईत Mon, 02/02/2015 - 14:50 नवीन
आरशात कंगवा करताना कविता सुचली, (वय ५४ वर्षाचे आहे, केस हळू हळू मैदान सोडतात आहे, सहज विग लावायची कल्पना आली, तेवड्यात हातून कंगवा खाली पडला. आणि कवितेची कल्पना सुचली. त्या साठी विग खाली पाडावी लागली....
↩ प्रतिसाद: अदि