राख

तुझ पावलांची आस, दारास नित्य आणि, आरास अश्रुनयनी, वदते जुनी कहानी. तुझ विसरु कशी मी, तुझ आठवू किती मी, अन रिक्त करता करता, तुझ साठवू किती मी ? दिमतिस काळ माझ्या, स्मरणे तुला अखंड, जाळून दिनरात, उरणे तुझे अनंत श्वासात घोळलेला, शरिरात रुजवलेला... सुगंध तुझ फिरस्ता, हृदयात सजवलेला. तुझ्यात मी जरी ना, माझ्यात तू अजुनी... राखेत मी जिवंत, गेले जरी विझूनी..