पोपट....

माझ्यासाठी ठेवलेल्या पिंडाकडे पहात, मी हटवाद्या सारखा बसलो होतो, जाताजाता तिला अडकवल्या शिवाय, मी पिंडाला मुळी शिवणारच नव्हतो, तिच्या एका निर्दय नकारा मूळे, मी हे जग सोडले, हे सर्वांना ठाउक होते, तेव्हा मी अगतिक होतो, आता तिलाही तसेच झालेले मला पहायचे होते, बर्‍याच शपथा घेतल्या आणि घालल्या गेल्या, मी कशालाही बधलो नाही, आजूबाजूचे कावळेही प्रचंड दबाव टाकत होते, पण मी जागचा हललो नाही, मला खात्री वाटत होती, अजुन थोडेसे ताणले, की ती नक्की येईल, या जन्मी जरी नाही जमले, तरी पुढच्या जन्मीचे वचन नक्की देईल, मग दिमाखात पिंडाला चोच मारुन, तिच्या समोरुन मला उडून जायचे होते त्या आधि, एकदातरी माझ्यासाठी ओले झालेले, तिचे डोळे मला पहायचे होते, उन्हात उभे राहून वैतागलेले आप्त, नाईलाजाने, माझ्यासाठी प्रार्थना करत होते, माझ्या मृत आत्म्याला चिरशांती लाभावी, म्हणून देवाला साकडे घालत होते, शेवटी कंटाळून, एका अनुभवी भटजींनी, एक जालीम उपाय काढला, मी दाद देत नाही हे पाहिल्यावर, त्यांनी एक दर्भाचा कावळा आणला, दर्भाच्या कावळ्याला नमस्कार करुन, सगळे नातलग जेवायला बसले, इकडे मात्र माझ्या पोटात, मात्र हजारो कावळे कोकलू लागले, नाईलाजाने मी त्या मोडक्या पिंडातला भात नरड्या खाली ढकलला आणि मागे न बघता, निमुट पंख ओढत, यमलोकाचा रस्ता पकडला