<विडंबनः नसतेच मिपा हे जेव्हा...>

(मिपा बंद असताना मिपाला चरफडत खूप शिव्या दिल्या. अर्थात प्रेमाने! मग शनिवारी रात्री हे विडंबन सुचले आणि खफवर सोमवारी मिपा परत आल्यावर टाकले. तिथल्या आमच्या हितचिंतकांनी -कोण म्हणाले रे कंपू कंपू ते! - वा वा! वा वा! बोर्डावर पण टाकून बाकीच्यांनाही छळा, असे आम्हांस भरीला पाडल्याने - दू दू कुठले - खफवरच्या पुरात वाहून गेलेली आमची रचना महत्प्रयासाने वर काढली आणि इथे डकवायचे धारिष्ट्य करत आहे... नमनाचे तेल संपले...!) प्रेमात, युद्धात आणि विडंबनात सारे काही क्षम्य असते असे मानून खालील भेळ तिखट मानून घेणे - ('खरे' कवी यांची माफी मागून...) 'नसतेच मिपा हे जेव्हा देह हलता-बोलता बनतो तुंबलेली उरकती कामे संसार नेटका होतो आ वासून पाहे तीही स्वतः उठून चहा जेव्हा करतो बायकोपण करते कौतुक नेटपॅकही शाबूत राहतो तू सांग सखे वाट्टेल ते तुजसाठी करेन मी आज एक सोडून तुळशीबाग जग सारे तुला फिरवितो नको फुकाचे वादविवाद ना डु-आयडींचे ट्रोलिंग वटवट ना वाचे कुठची दिन सुखेनैव हा कटतो (...अर्ज किया है...) ना स्पर्धा कुठली न ईर्ष्याही काही स्कोअर-सेटलिंगला आता स्कोपच नाही असे हेवनवासी होती आयडी काही आता काडीही नाही, अन् आयडीही नाही! (गाणे परत सुरू...) ना अजून झालो कोता, जाणार ना मी हो 'कुठेही' झालंय का मिपा सुरू, मी हळूच उघडून बघतो...! नसतेच मिपा हे जेव्हा...' ;-)