मन

मन मन सागरापरी खोल, त्याचा कोणा लागे थांग मन भिरभिरे वाऱ्यावरी, त्याला धरू कसे सांग मन मोकाट सुटता, त्याचा माग न लागता त्याचे संगे धावू किती, न पाऊल थकता मन सुटे सुटे झाले, अन डोहात दडले किती शोधले तरी, न एक डोळा दिसले मन हळुवार किती, थोडे शब्द तीर हे लागता डोळ्यामध्ये मन उतरते, अश्रू हे दाटता मन कणखर किती , सावटाची दाटे भीती सावरे स्वतःला लगेच, अन सावरे प्रीतीची हि नाती मन कधी किती गूढ , जणू कृष्ण माई संथ मन सहिष्णू धर्माचे , त्याला कोण पुसे त्याचा पंथ मन एकाकी कधी अन कधी सामावे सर्वांसी रात्र काळोख दाटता, उजळे प्रकाश चंद्रासी मन अवखळ कधी, अन कधी क्रोधात कोपता मन प्रेमळ कधी , अन कधी निरव शांतता न कळले हे मन , न माझे न तुझे मन होता हे उदास, मानसी अश्रुंचे हे ओझे कधी चंचल हे मन, अन कधी हर्षता आनंदे कधी एकटे च रुसते अन कधी गाते तुझ्या संगे कधी सापडेल का हे मन, माझ्या मुठीत या बंद वाटे, नकोच सापडावे , मुक्त विहरू दे स्वच्छंद जर कधी लागलच ठाव, या उनाड मनाचा उरे काय अर्थ ह्या जगण्याचा बरे आहे , हे असेच , काही कोडी न सुटतात रिक्त ओंजळ हे माझी, न काही उरले उरात मन कोणासी कळले , भले भले हि थकले जंग जंग पछाडून , हाती काही न लागले मनाबद्दल हे विचार पण, माझ्या मनातलेच बोल मानसी बोलता स्वतःच्या, कळे मनाचे हे मोल नको उत्तर शोधूं या, या मनाच्या प्रश्नाचे तेच असेल हे जगण्याचे ऋण , जे बाकी असेल फेडायचे -शीतल