गीतेतील १९ २० २१ अध्याय

शंकराचार्य कर्म सिध्दांत व त्यानुशंगाने पुनर्जन्म मान्य करत नाहीत कारण त्यांचे मायेचे अस्तित्व यावर विवेच अतिशय वेगळे आहे. परिणामी त्यांना गिताही मान्य नाही या माझ्या विधानावर मी ठाम आहे. किंबहुना शंकराचार्यांनी बुध्द संकल्पना भासेल असेच तत्वज्ञान मायेसंदर्भात (परमात्म्याच्या न्हवे) स्पश्टीकरण देताना रचले आहे हे सुध्दा वास्तव आहे. आणी हे म्हणजे संपुर्ण त्यांनी बौध्द मत मान्य केले आहे असे अजिबात न्हवे( उलट ते उघड उघड खंडन केले आहेच), परंतु मायेच्या अनुशंगाने केलेले बरेच विवेचन बुध्दाप्रमाणे आहे. निव्वळ एक दोन सुत्रे वाचुन माझे हे मत बनलेले नाहीए आणी आपणही नुसती सुत्रे वाचुन ते बनवावे असे मी म्हणत नाही. प्रत्यक्ष भेट झाली तर एकुणच यावर अवश्य दिर्घ चर्चा करु. इथे लिखाणाचे विस्तारभय अतिअप्रचंड आहे. माझे वरील मत कोणी मान्य करावे हा माझा अजिबात अट्ठास नाही, पण यानुशंगाने विचार घडू शकतो ही कल्पना जरी कोणाच्या मनात आली आणी त्याने त्याचा पडताळा घेण्यास स्व-प्रव्रुत्त व्हावे इतकेच मी अभिप्रेत करतो. प्रत्यक्ष भेटुन अवश्य बोलु. अवांतरः- निव्वळ चर्चा करुन काही सिध्द-असिध्द करायचे असेल तर मला कोणाचेही (अगदी आद्य आचार्यांसकट कोणाचेही) मत सप्रमाण खोडून काढने अजिबात क्लिश्ट वाटत नाही पण माझ्या या धाग्यावरील प्रतीसादांचा मुळ उद्देश तो नाही.