काय बोलणार यावर ?

मग तुमच्या व त्या बाईमध्ये काय फरक राहिला ? बाई तिच्या विश्वात दंग आणि तुम्ही तुमच्या भडक विचारांनी ग्रस्त . जमेल तर समजावून सांगा अन्यथा सोडून द्या.

कदाचित ती बाई फोनवर महत्वाचं बोलत असेल. छोकऱ्याच्या आवाजाने डिस्टर्ब होत असेल.… नाण्याची दुसरी बाजू.

तुडवून टाकण्याचा विचारही मनात येणे क्रौर्य नाही का ? मुलाबाबत कळवळा आला तो येणं स्वाभाविकच आहे.पण एकाचा अपमान झाला म्हणून दुसर्याला मारहाण करायचे विचार येणं हे पण भडक डोक्याचेच लक्षण आहे!

गेल्या दोन दिवसात तीन बायका पाहील्या ज्या फोनवर बराच वेळ बोलत होत्या, रडत होत्या , एक नवरा करत असलेल्या मानसिक छळामुळे आणि दुसरी नवरा दुर असल्याने सासु आणि दिर करत असलेल्या छळामुळे. अशीही कारणे असु शकतात.

sitting on judgement of disputed facts is poor in eyes of law

असं हात उगारणं चुकच.. मी सुद्धा उगारते.. फार राग आला तर फटकाही मारते. पण नंतर पश्चाताप होतो. राग कोणत्याही कारणाने आलेला असेना.. तो आवरता न येणे आणि मुलावर निघणे हे चुकच. मुलं पण अनेकदा डोकं पागल करतात. एकट्या माणसाला अति होऊन जातं, स्वतःसाठी क्षणही मिळत नाही. सतत कुणाच्या तरी समोर नाचणे सोप्पे नाही. तेव्हा तोल जातो. पण शेवटी ते मुल आहे. ९९ वेळा आवरुन १ दा जरी स्फोट झाला तरीही मुलाला त्या ९९ वेळा समजत नाहीत.. फक्त १ लक्षात रहाते.. तेव्हा काहीही करुन राग आवरता यायला हवाच..

हल्ली स्टेशन वर किंवा सार्वजनिक ठिकाणी फोन वर बोलताना किंवा टाईप करत रडतानाचे प्रमाण बेक्कार वाढलेलं आहे

माई मोड ऑन>>> अरे खटोल्या, उडू नको रे. ही विसाव्या शतकाची देणगी आहे. एकोणिसाव्या शतकात मोबाईल पण नव्हते. मॉल पण नव्हते. लोक परदेशात नोकर्‍यांना जात नव्हते. आणि घरात मुलंच मुलं असायची. ती काय करत आहेत याचा आईबापांना पत्ता नसायचा की आपण आपल्याच मुलाला फटकवतो आहोत की नातेवाईकाच्या मुलाला याचाही. तरी कोणाचे काही अडले नाही.>>> माई मोड ऑफ

ज्यांना मुलं होत नाहीत / लवकर झालेली नाहीत, असे लोक सर्वपरिने स्वतःला मूल व्हावं म्हणून प्रयत्न करतात (माझे दोन मित्र या अनुभातून गेलेले आहेत त्यामुळे थोडीफार कल्पना आहे.) ज्यांना मुलं विनासायास (एक नैसर्गिक प्रक्रिया या अर्थानं) झालीयेत त्यातल्या बर्‍याच लोकांना त्या मुलांची (किंवा त्या मुलांच्या बालपणाची) किंमत नसते (हे ही पाहिलंय प्रत्यक्ष). लहान मुलांच्या (वय वर्षे १ ते ५) बाललीला हा एक आनंददायक प्रकार असतो (शी-शू, जेवण, रडणं, झोपणं इ. वेळ सोडून). माझ्याकडून सुद्धा माझ्या २ वर्षांच्या लहान मुलावर ओरड्ण्याचा प्रकार २ वेळा घडला. पण त्यानंतर मी लहान मुलावर चिडणं बंद केलं कारण एकदा शांतपणे विचार करताना जाणवलं (एका मित्राला वैकुंठात पोचवून आल्यावर - कारण वेळ गेलेली आहे म्हणजे नक्की काय हे तेव्हा समजलं.) आपण आपल्या २ वर्षांच्या मुलावर चिडतोय कारण क्लाएंटचा कॉल सुरु आहे, त्याचवेळी ते मूल आपल्याला काहीतरी सांगायचा प्रयत्न करतंय कारण आपण दिवसभर त्याला मिळत नाही / दिसत नाही, आपण फटकन चिडून जातो पण त्याच्या आणि आपल्यापण आयुष्यातून तो क्षण निघून जातोय .. त्याच्या चिमण्या मनावर ओरखडा उमटवून. त्याची चूक काय?.. असलीच तर ती माझी चूक आहे, अवेळी क्लाएंटचे कॉल स्वीकारून मी माझ्या मुलाचा हक्काचा वेळ वाया घालवतोय. आणि गेलेली वेळ परत येत नाही. त्या दिवसापासून मी माझ्या मुलावर ओरडणं बंद केलंय. आजकाल बर्‍याच जणी आपली लहान मुलं घेऊन मॉलमधे फिरायला (फक्त टाईमपासला) येतात कारण, १) तिथे रहदारी नसते २) तुम्ही एकाचवेळी फोनवर बोलत राहून मूल पण हातात धरून फिरू शकता (बर्‍याच वेळेस मुलांना कॅडबरी/ लॉलीपॉप / आईसक्रीम वगैरे देऊन "गप्प" बसवलेलं असतं) ३) फक्त फिरण्यासाठी मॉलवाले पैसे आकारत नाहीत ४) मॉल मध्ये तुमचं मैत्रिणी बरोबरचं / इतर कुणाबरोबरचं फोनवरचं बोलणं "नको असलेल्या" कुणी ऐकायची जवळपास शक्यता नसते. ... अजून बरेच फायदे असावेत पण पिराताईंच्या मुद्द्याशी मी सुद्धा पूर्ण सहमत आहे. कविता१९७८ ताईंचा मुद्दा बरोबर आहे पण खटोलाजींनी ती बाई रडत असल्याचा काही उल्लेख केला नाहीये, सबब तीपण टाईमपास साठीच आली होती असं गृहित धरू. माझ्या समजूतीप्रमाणं धाग्याचा मुद्दा हा असावा की.. मोठ्या माणसांनी आपल्या (किंवा कुणाच्याही) चिमुकल्यांसोबत वागताना जरा भान ठेवणं जरूरी आहे.