सार्वजनिक स्वच्छता. ट्रेनमधला प्रयोग.

वडापाव व राही यांचे उपक्रम स्पृहणीय आहेत. कळायला लागल्यापासून कुठल्याही सार्वजनिक ठिकाणी अनावधानानेही कचरा टाकला जाणार नाही याची काळजी घेतो. एखादेवेळेस इतरांनी टाकलेला कचराही उचलून कचराकुंडीत टाकतो पण ते नेहमी शक्य होत नाही. सिग्नलवर थांबलो असताना मागून न थांबता हॉर्न वाजवणार्‍यांना हात जोडून विनंती केली काहींनी ऐकले काही अक्षरशः अंगावर यायचे त्यामुळे तसे करणे थांबवले. हेल्मेट घालून दुचाकी चालवत असल्याने हॉर्नच्या कर्कश आवाजांची तीव्रता अंशतः का होईना कमी होते.

वडापाव, राही, वेल्लाभट, मुटके आणि इतर सर्वजणांचे अभिनंदन! आमच्या घरचे कोणी दुसर्‍याच्या सवयी बदलायला जात नाही पण स्वतः कुठे कचरा करणार नाही याबाबत जागरूक असतो.

नुकताच ट्रेन ने मोठा प्रवास झाला. दोन वेळी धाग्याच्या विषयाबद्दलची समाजसेवा केली. एकदा मीच समोरच्याने टाकलेली चॉकलेटची चांदी उचलून टाकू लागलो. तर लगेच तो द्या द्या मीच टाकतो सॉरी म्हणाला (हा आमच्याच सोबत प्रवास करत होता. थेट ओळख नसली तरी ग्रूपमधे असल्याने नावापुरता परिचय होता. त्यामुळे अख्ख्या ग्रूपलाच संदेश पोचला) दुस-या वेळी सीटखाली पडलेला (कुणी टाकला हे कळायला मार्ग नसलेला) कचरा उचलून टाकायला लागलो आणि जाणून बुजून मोठ्या आवाजात 'काय करणार लोकांना अक्कल नसते, मग आपणच करावं त्यांचं काम' असा काहीसा डॉयलॉग मारला. मुद्दाम यासाठी मारला कारण बाजूला बसलेली दोन जणं 'नमकीन' चा आस्वाद घेत होती आणि एकंदरित गप्पा ऐकून, आविर्भाव बघून ते कचरा कच-याच्या डब्यात टाकतील असं वाटलं नाही. माझ्या डॉयलॉगमुळे असेल किंवा नसेलही, पण पुढे त्यांनी कचरा खाली टाकला नाही.

सार्वजनिक ठिकाणी आपण सांगायची वेळ न येताच गेल्या काही दिवसांत कागदाची किंवा प्लॅस्टिक रॅपरची घडी घालून ती बॅगेत ठेवणारी मंडळी जास्त दिसायला लागली आहेत. ती तशी घडी घालेपर्यंत त्यांना कचरा टाकण्यापासून अडवायची मानसिक तयारी चालू ठेवलेली असते. पण त्यांनी तो कचरा आपल्याकडेच ठेवून घेतला की एकदम हायसं वाटतं.

+११११

आपल्याइतका नाही पण खारीचा वाटा उचलतो!