कानाखालचे विनोद

एक सहकारी चालू मीटिंगमधे तोंडावर हाथ ठेऊन हसु लागला. "काय झाले? का हसताय?" मी विचारले. त्यावर तो "काही नाही" म्हणत खाली मान घालुन परत हसु लागला. "ख़रच काही कारण नाही का?" मी परत विचारले. त्याने माणेनेच 'नाही' असे सुचवले. "मग एखाद्या चांगल्या दवाखान्यात दाखवा" माझा 'विनोद' फिट्ट् बसला आणि सर्वांनी हसुन दाद दिली. पण त्याच्या जिव्हारी लागला. मला हे अचानक सुचतं. प्रत्येकवेळी समोरच्याला अपमाणित करण्याचा माझा हेतु नसतो पण कुणाचा तरी बकरा होतोच. हा टोचुन बोलान्यातला प्रकार नाही. मी प्रत्येकवेळी वातावरण हलकं करन्यासाठीच बोलतो, तसे होते ही पण कधी कधी कहर होतो. अश्याच आमच्या एक महिला सहकारी आहेत. त्यांना कायम 'दोनच मिनिटांत', 'अगदी पाचच मिनिटांत' किंवा 'अगदी शून्य मिनिटांत' असे शब्दसमुह विनाकारण वापरायची सवय आहे. उदाहरणार्थ "दोनच मिनिटांत आले" म्हणनार आणि प्रत्येक्षात अर्धा तास लावणार, एखादा रिपोर्ट "पाचच मिनिटांत तयार करते" म्हणनार आणि दिड दोन तास त्यातच खेळत बसणार. तर एकदा बोलता बोलता, चार चौघात मी त्यांना म्हटले; "मॅडम, तुम्ही जर एखादी टेलिकॉम कंपनी चालु केली तर तुमचे पहिले सीम कार्ड मीच विकत घेणार कारण तुमचा एक मिनिट चांगला अर्ध्या- पाऊन तासाचा असतो" सगळे ख्या ख्या करुन हसले पण बाई उठून गेल्या आणि पुढचे दोनचार दिवस फुगुण बसल्या. इथे मांडण्याचे तात्पर्य एवढेच की विनोदाची आवड आहे आणि सुचतात ही खुप सारे पण ते कानाखाली बसू नयेत म्हणुन काय उपाय करावेत या विषयी काही मार्गदर्शन मीपाकरांच्या सुपीक डोक्यातुन मिळावे.