माहेर वारी

पोचता पोचता उंबऱ्याशी माहेरच्या, मनाच्या अंगणात पडतो आठवणींचा सडा नव्याने अनुभवताना सवयीची माया नकळत जातात भिजून, पापण्यांच्या कडा परत परत लागतात शोधावे, 'माझ्या' कपाटात सजलेले अनोळखी खण जुनाट फोटोत डोकावणारे सवंगडी आठवतात नुसतेच बनून 'काही' जण मायेच्या ऊन ऊन घासांत, न शोधताच सापडते अमृताची चव कौतुकानं लावलेल्या वेलीवर जुईच्या, हवं तेव्हा चमकतं, लबाड दवं गप्पांच्या फडात लावतात हजेरी, हव्या - नकोशा नात्यांचे बेमालूम पाश पायाखालच्या रस्त्यात खुणेला मिळतं, चिमुकल्या डोळ्यांनी साठवलेलं हक्काचं आकाश दरवेळी घेणं माहेराचा निरोप, नव्यानं भासतो, नावराईच्या पाठवणीइतकाच कठीण बांधून आसवं, निघायचं हसत, नकळत होऊन स्वतःच स्वतःची पाठराखीण....