लिहितो कविता तुमच्यासाठी...

परिक्षण वजा समीक्षा वजा "सुलभी"करण

कवीराज आपल्या रसिकांनाच विचारत आहेत की तुमच्या साठीच हे ऐवज्/जिन्नस जमा केले आहेत कविता करायला अता तुम्हीच तुमची आवड सांगा.

उपहागृहात गेल्यावर कसे नुसते भाजी म्हणून चालत नाही तर तुम्हाला पनीर हवे का तंगडी कबाब्,कोफ्ता हवा का चिकन करी असे सांगावे लागते,तुम्हाला दिलेल्या माहीतीवरून आणि तुम्च्या (भोट) चेहर्यावरून तोच सुचवतो "दिल लजीज" घ्या आमची पेष्शल डिश आहे ती आणि तुम्हीही आनंदाने मान्य करता.

क्षुधाशांती हे जरी प्राथमीक उद्दीष्ट असले तुमचे तरि तिथली चव जिभेला आणि दर खिश्याला अनुक्रमे आवडले व परवडले पाहिजेत ना. तेंव्हा दोन्हींचा ताळमेळ बसविणे आवश्यक्च संसारी मनुष्याला.तो ताळ्मेळ उर्वरीत महिन्याचे अंदाजपत्रकाला धक्का लावणार नाही याची खबदरदारी घेतलेला असावा.

अता उगा रेंगाळण्यासाठी उपहार्गृह म्हणजे काय बाग आहे का चहाचा कट्टा तिथे चटकन ऑर्डर देऊन मोकळे व्हा आणि पुढच्या कष्टमरकडे जाऊ देणेच उचीत आहे.

बर्याचदा आपल्या कुंडलीतील पापग्रहांच्या एकाचवेळी आलेल्या कट्ट्यामुळे "हे" नाही ते नाही असा पाढा बिचारा वेटर (वेट करायला लावणारा तो वेटर संदर्भ :आत्मुलिखित फुललेले दगड) वाचत असतो. मग अंगात त्राण असेल तर दुसरे क्षुधाशांतीगृह शोधावे किंवा मुकाट आहे त्यातच उदरभरण करावे लागतेच.

पण कधी कधी अवचित योग येईल, कुठला कट्टेकरी कुठल्या गावाला, अनोळखी ठिकाणी खादाडीला घेऊन जाईल आणि वरची सारी बंधने सोडून एक यादगार मैफिल, चवदार खिलवण्याने संपन्न होईल. म्हटल तर अवघा तीन-चार तासांचा हिशोब पण त्याचे मिळ्णारे व्याज पुढे बरेच दिवस पुरेल इतके.

विषय सत्वरी ना मिळता मज मिटुनि ठेवितो कविता मी संध्यासमयीचा पाचोळा वृक्षतळाशी जमतो मी

वाचुन किंवा दुर्लक्षुनंही पटलावरती येऊ मी? की पटलाचे होऊन स्पंदन बनू त्यातले बीजच मी? सांगा सांगा लवकर सांगा धीर मना तो मुळि न धरे! शब्दांचेही वाय्रासम हे येता अंती शांती उरे! विषय सत्वरी ना मिळता मज मिटुनि ठेवितो कविता मी संध्यासमयीचा पाचोळा वृक्षतळाशी जमतो मी पुन्हा अवेळी वारा येईल उधळुनी लाविल पुन्हा मला ऐशी आमुची कविता सारी क्षणंभरांचा हा मामला!