बाकड्यावर येतांना

तुमच्याच क्षेत्रात नाही पण कोणत्याही क्षेत्रात अशी अवस्था कठिण असते. काम लवकर आवरले तर मीही जाऊन इतरांना दहशत बसेल इतक्यावेळा कामाबद्दल विचारणा केली आहे. अस्पृष्याची वागणूक दिली तर देऊदेत, कश्याला त्यांच्या डोळ्यात डोळे घालून बघायला हवं व त्यांच्या बोलण्यातील भावार्थ समजावून घ्यायला हवा? आज मला देण्यासाठी काही काम नाहीये किंवा जे आहे ते मला करायचे नाहीये. घरातील इतर चार कामे काढून बसलिये.

आमच्याकडे ही अवस्था खूप कठीण समजली जाते. आपल्यालाच गरज आहे असे समजून प्रत्येक मॅनेजरकडे जाउन काही काम आहे का बघणे आणि स्वतःला बीलेबल करुन घेणे ही बाकड्यावर असणार्‍याची जबाबदारी समजली जाते. कंपनीकडे प्रोजेक्ट नाहीत यात बिचार्‍या बाकड्यावर बसलेल्याची काय चूक? १००% सहमत ! काही काळापूर्वी ३ वर्ष एकाच प्रोजेक्टवर काम करुन नंतर प्रोजेक्ट बंद झाल्या कारणामुळे बेंचवर आलो होतो. नक्की आता काय करायचे आणि कुठे जायचे या बद्धल कोणीच सांगत नाही,आपण लगेच हातपाय हलवायला सुरु करायचे म्हणजे नक्की कुठल्या सेंटरला कुठल्या ठिकाणी कुठल्या बिल्डींग मधे आणि कुठल्या फ्लोअरवर आपले बस्तान बसवायचे ते आपणच शोधुन काठावयाचे, मग त्या फ्लोअरवर डेस्कटॉप आणि फ्लोअर अ‍ॅक्सेससाठी प्रयत्न करणे सुरु करायचे, सुरुवातीला काही दिवस लयं त्रास झाला ! एक तर मोकळं बसायची सवय नाही त्यात बसायला जागा नाही, जागा असेल तर डेस्कटॉप नाही ! आपल्याच कंपनीत जिथे इतके वर्ष घासली त्यात आपणच नवखे असल्या सारखे भासायला लागते. मग एका डेस्कचा कसाबसा जुगाड केला, तिथे बसणारा दुपारच्या शिफ्टला यायचा, त्यामुळे सकाळपासुन-दुपार पर्यंत निदान बसण्याची आणि डेस्कटॉपची तरी सोय झाली. तो त्याच्या शिफ्टला आला कि परत आता काय ? त्याची जागा मोकळी सोडुन अजुन कुठे बसता येइल का ? ते पहायचे ! सुरुवातीचे काही दिवस तर जाम पकलो, सरळ दुपारीच घरी निघुन येउ लागलो... पण सतत लक्ष मोबल्याकडे एचआरचा कॉल चुकुन { याची शक्यता फार कमी, तरी सुद्धा } आला तर ? मेल आले तर ? { याची शक्यता जास्त } नंतर बेंचवर आलेले माझ्यासारखे शोधुन काढले ! त्यांना आणि मला मित्र मिळाले ! :) त्यावेळी आमच्या कंपनीत वेगाने लोकांना कमी केले जात होते त्यामुळे आता आपला नंबर का ? अशी अनामिक भिती मनात कायम असायची ! काही मित्र होते जे बराच काळ बेंचवर होते, ते आधीच जाम फस्ट्रेट झाले होते आणि भयग्रस्त सुद्धा. एक ठराविक कालावधी नंतर जर तुम्हाला प्रोजेक्ट नाही मिळाला तर एक मेल अचानक प्रगट होते ज्यात प्रोजेक्टसाठी प्रयत्न करा किंवा अमुक एक कालावधी तुम्ही बेंचवर आहात असा काहीसा मजकुर असतो म्हणे { अजुन ते मेल माझ्यावर पाहण्याची वेळ इतक्या वर्षात आलेली नाही.} पण असेच काहीसे मेल माझ्या हापिसातल्या एका जुन्या मित्र सहकार्‍याला आले होते, तो चिंतेत होता. { त्यानंतर तो कसाबसा जुगाड करुन कुठल्याश्या प्रोजेक्ट मध्ये गेला, आता परत बेंचवर आला आहे असे हल्लीच चॅटवर बोलताना कळले ! } मग मी जरा सुट्टी काढुन बाहेर जाण्याचा विचार केला. { आठवा औंरंगाबादच्या माहितीची विचारणा } सध्याच्या काळात तुम्ही जर "बिलेबल रिसोर्स" नसाल तर तुम्हाला कधीही "नारळ" मिळण्याची शक्यता जास्त ! सुट्टीवर असताना मोबल्यावर नेट पॅक अ‍ॅक्टीव्ह मारले, त्यामुळे वेळ मिळेल तसे कंपनीचे मेल अकाउंट चेक करण्याची गरज भासली तर होउन जातय. सुट्टीवर जाण्या आधी माझ्या ओळखीतल्या मॅनेजशी भेटुन घेतले, रजा टाकली आहे, काही दिवस नसेन हे देखील सांगितले. { माझ्या सुदैवाने आत्ता पर्यंत माझे सर्व मॅनेजर चांगले मिळाले आहेत, ज्यांनी मला कठीण काळात समजुन घेतले,नेटवर्कींग मधुन एसएपी मध्ये स्वीच मारताना मदत केली,त्यात नविन असुन देखील सांभाळुन घेतले,सर्वात महत्वाचे म्हणजे हा काम करणारा माणुस असुन हा काही काळात शिकेल यावर पूर्ण विश्वास त्यांनी दाखवला. } सुट्टीवर असताना बहुतेक मेल किंवा कॉल आला { आता लक्षात नाही } नविन प्रोजेक्ट मिळाला होता,ज्यासाठी मी सुट्टीवर जाण्या आधी प्रयत्न केला होता. त्यावेळी तो एकमात्र प्रोजेक्ट होता जिथे "रिसोर्स" ची गरज होती, जी मी भागवु शकत होतो. त्या प्रोजेक्ट बद्धल बरीच माहिती समजली होती, त्यातली काही अशी... हा कंपनीचा सध्याचा काळातला एकमात्र मोठा प्रोजेक्ट आहे,कंप्लायन्सची बरीच मगजमारी आहे,त्या प्रोजेक्ट मध्ये जास्त वेळ कोणी टिकत नाही, तो प्रोजेक्ट म्हणजे जेल आहे,जे त्या प्रोजेक्ट मध्ये आहेत ते आधीच पिसाळले आहेत, बरेच जण पेपर टाकुन गेले आहेत. इंइंइं... माझा प्रवेश त्या प्रोजेक्ट मध्ये झाला, काही दिवस अ‍ॅक्सेस आणि आयडीज मिळण्यात गेले.केटी फक्त नावाला दिली तर काही तांत्रिक माहिती विचारली तर गुगल कर म्हणुन सांगणारे या नविन प्रोजेक्ट मधले सहकारी भेटले ! त्यातल्या एकाने पेपर टाकला आहे हे हळुच काही दिवसांनी कळाले. तो जाणार होता म्हणुन या प्रोजेक्ट बद्धल काही माहिती देत होता. काम सुरु झाले. मला काम करायला मिळालेले एसएपीचे सर्व्हर्स हे जगातल्या एका नामांकित फार्मा कंपनीचे होते. त्यात ते एचआर आणि पेरोलवाले क्रिटीकल सिस्टीम्स होते. काही काळाने काम वेगाने सुरु झाले, शिफट्स सुरु झाल्या मग त्या कश्याही अरेंज होउ लागल्या नंतर तर घरी मी झोपेतुन उठल्यावर क्षणभर समजायचेच नाही कि आता ऑफिसातुन येउन झोपुन उठलोय की आता आपल्याला ऑफिस मध्ये आता जायचे आहे, झोप कमी होत गेली, ती इतकी कमी झाली कि ४-५ तासा पेक्षा जास्त झोप मिळणे कठीण झाले... झोपेच्या गोळ्या घेउन झोपण्याचा प्रयत्न सुरु झाला, मग सेंकंड शिफ्ट करुन परत फस्ट शिफ्टला अशी सुद्धा शिफ्ट झाली. शेवटी माझ्या शरीराने माझ्या मनाची साथ सोडली. तिर्थरुप हास्पिटलात घेउन गेले, फक्त तिथे अ‍ॅडमिट झालो नाही इतकेच ! मग तिकडुनच सिनियर बॉसला व्हॉट्सअ‍ॅपवर हॉस्पिटल्चे कार्ड पिंग केले, सुट्टी टाकली ते कळवले ! सगळ्या टेस्ट केल्या त्यात कॅलॅस्ट्रॉलचे प्रमाण माझ्या तिर्थरुपांच्या प्रमाणा पेक्षा अधीक निघाले ! मग काही दिवस घरी आराम करुन कंपनीत परत गेलो, मॅनेजमेंटशी बोललो, त्यांना विनंती करुन त्या प्रोजेक्ट मधुन बाहेर पडलो आणि मग नविन प्रोजेक्ट वेगळ्या लोकेशला मिळाला ज्यात अजुन तरी टिकुन आहे ! बेंचवर असताना काय करावे ? वरती सुनीलरावांनी सांगितले आहे ते करु शकता, या आधी जेव्हा बेंचवर आलो होतो तेव्हा कंपनीच्या पोर्ट्ल्सवर असणारे ऑनलाइन कॉर्स व्हिडियो ऐकत बसायचो, त्यातले शष्प देखील पुढे कामात आले नाही, किंवा त्या संबंधी प्रोजेक्ट देखील मिळाला नाही हि वेगळी गोष्ट ! मी तरी सध्या अशी वेळ आला तर बाहेर फिरुन येण्याचा पर्याय स्विकारतो... ऑनलाईन जगातुन रिअल जगात भटकतो... मेंदुचा फुकटचा स्पेस अजुन त्यात माहिती भरुन वाया घालवत नाही. बराच काळ ताणात जात असल्याने स्वतःला ताणमुक्त ठेवण्याचा माझा प्रयत्न राहतो. घरच्यांन बरोबर वेळ अधिक घालवा. काम करताना वेळ- काळ राहत नाही,सुट्टीच्या दिवशी देखील कामास बोलवणे येत असल्याने बेंचवर संधी मिळाल्यास अजुन आयुष्य भरुन जगण्याचा प्रयत्न करा... थेटर मध्ये जाउन चित्रपट पहा, जे काही करायला वाटते ते बिनधास्त करा. :) गेलेली वेळ परत येत नाही आणि तुमच्याकडे किती वेळ शिल्लक आहे ते तुम्हाला सांगता येउ शकत नाही, तेव्हा बेंचची काळजी घेउ नका,फक्त तुमच्या बाजुने प्रयत्न कमी पडुन देउ नका.

मदनबाण.....

आजची स्वाक्षरी :- Coldplay - Hymn For The Weekend (Official video)

आहे ती हुरहूर ....'करायचं काय दिवस भर' हा प्रमुख प्रश्न आहे ... २० २२ वर्षात रिटायर ??? कल्पनाच करवत नाही ..