शतजन्म शोधिताना.....

ठरवून मुलुख सारा,भिजवून परतलो मी कळ आतल्या जीवाची,चेतवून परतलो मी | अतृप्त आर्त वारा,त्रासून प्राशिला मी मर्जी नसे मनाची,भिजवून चाललो मी || बेरंग या जगाला, रंगून टाकताना रुधीरार्त आर्त माझे हलकेच सांडताना | तुज रंग रंजीताचा,रक्तरंज हा दिसेना मनी माझिया सखी हे,काहूर हासवेना || न्हावून घे बरे तू ,आसुसल्या सुखाने दुखवू कसा पुन्हा मी बोलू कुण्या मुखाने? कोंडून दुःख सारे,विस्फोट आज व्हावे हे देह संचिताचे,भेदून लखलखावे || येशील का जगी तू,बनुनी पुन्हा धरा ती मी मूक (कि मुक्त )मेघ नभीचा,बरसेल बेहीसाबी | सोसून वेड सारे,रुजूदे पुन्हा मलाही समजू नकोस काटा,मी पुष्प ते गुलाबी || रुजुनि तुझ्या ऊराशी,इकवार जन्म घ्यावा हर याक्ष-प्रश्निकाला,जगुनी जवाब द्यावा | ते मूक प्रेम माझे,स्पर्शून सांगताना देईन साथ तुजला,शतजन्म शोधिताना.... || व्यथा कधी न कळली हि कथा असे कोणाची? "नभ-आर्त धरित्रीची" वा "प्रेम-प्रेमिकांची" | मज पामरे बळेची इतुकेच फक्त झाले ते दिव्य प्रेम त्यांचे, मी शब्दबद्ध केले || -मुकुंद.